ตอนที่1
บ่อนแห่งนี้ใหญ่โตมีแต่คนที่มีเงินเท่านั้นถึงจะได้มาเล่น เป็ถิ่นของหัวหน้าแก๊งเ้าพ่อคาสิโนใหญ่ที่สุดในแถบ เกาชิง
มีชื่อเสียง เื่ความความโหดเถื่อนแม้แต่ กฎหมายยังเอาไม่ลง เงินเท่านั้นที่สามารถชื้ออะไรก็ได้บนโลกสีเทานี้
"คุณหลิวครับ อาหารพร้อมแล้วครับ"อาฟง มือขวาคนสนิท และทำงานทุกอย่างได้ดีจึงได้มาเป็มือขวาของเ้าพ่อบ่อนคาสิโนใหญ่เช่นนี้
"่นี้ได้ข่าวว่ามีแก๊งอื่นมายุ่งในถิ่นเรา จัดการให้ด้วย"ร่างสูง190ลุกจาก โต๊ะทำงานขนาดใหญ่หรูหราสมฐานะผู้ที่กุมอำนาจใหญ่ที่สุดในตระกูลหลิวนี้
"ผมให้คนของเราไปจัดการเลย วันนี้คงเรียบร้อย"สายสุขุมตวัดมองมาทางอาฟง ที่ทำงานได้ไวก่อนที่เขาจะสั่งสานตานี้นับว่าเป็คำชม และถูกใจที่ลูกน้องทำงานได้เยี่ยมโดยไม่ได้พูดมาก..
"ดี"เขาชมเพียงคำสั้นๆทำเอาอาฟงถึงกับดีใจ จนเก็บอาการไม่ไหว นานๆจะได้เห็นสายตาชื่นชมเขาเช่นนี้จะไม่ให้ดีใจได้ไง
ร่างสูงเดินนำหน้าไปตามด้วยคนอารักษ์ขาเปิดประตูรอไว้อย่างรู้หน้าที่ส่วนอาฟงก็ตามหลังมาติดๆ...
บนโต๊ะอาหารมีอาหารมากมายหลากหลายอย่างให้เลือกทั้งเป็ดทั้งหมูทั้งปลาทั้งไก่และผักอีกตั้งหลายจานถูกจัดสรรเรียงรายขึ้นมาบนโต๊ะใหญ่แห่งนี้
"คุณหลิว!!ทุกคนต่างเรียงรายเป็แถวโค้งคำนับอย่างเคารพผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในตระกูลนี้อย่างเกรงขาม..
แม่บ้านเตรียมตัวตักอาหาร ให้คุณหลิวทันใดที่เขานั่งลงบนโต๊ะอาหารมื้อนี้
"ฟ่านลี่ไปไหน"เมื่อนั่งแล้วสายตาก็มองไปที่ผู้คนเรียงรายเตรียมตัวรับใช้เขา แต่ต้องสะดุดสายตาเมื่อไม่พบเห็นคนที่มีหน้าทีคีบอาหารบนโต๊ะให้กับเขา...
"อาลี่ไม่สบาย ท้องไม่ดี ไม่รู้ไปกินอะไร ตอนนี้นอนพักที่เรือนด้านหลังค่ะ"หัวหน้าคนดูแลบ้านหลังนี้ั้แ่คุณหลิวเทียนขึ้นมารับตำแหน่งั้แ่อายุ16นับว่าอยู่มานานมากแล้ว..
"สะเพร่า"คำตำหนิที่ได้รับทำเอาทุกคนถึงกับขวัญเสียไปตามกัน นั้นหมายความว่าคุณหลิวเทียนกำลังไม่พอใจ..
"ขอประทานอภัยด้วยค่ะ"ทุกคนกล่าวออกมาพร้อมๆกันและก้มหน้าก้มตารีบจัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยไม่ว่าจะเป็หน้าที่คีบอาหารตักอาหารล้วนแล้วแต่เกร็งกันทั้งนั้นเพราะคนที่มีหน้าที่ทำนั้นดันไม่สบายขึ้นมา
ไม่นานร่างใหญ่ก็กวางตะเกียบลงอาหารมื้อนี้เขากินได้น้อยมาก ก่อนที่จะเอาผ้ามาเช็ดปากและเลื่อนเก้าอี้เป็อันว่าอาหารมื้อนี้ไม่เป็ที่น่าพอใจอย่างยิ่ง
ทำให้นายตระกูลนี้ไม่พอใจพวกเขาหวั่นเกรงว่าจะถูกลงโทษก็เลยยิ่งกลัวกันไปใหญ่..
"อาฟงไปเตรียมคนให้ฉัน"เท่านั่นแหละอาฟงก็รู้ในทันใดว่าเ้านายของเขาไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งและเตรียมคนที่ว่าก็คือหญิงที่จะมาระบายความหงุดหงิดใจให้กับเขาผู้ที่ใครไปต่างกลัวทั้งนั้น..
ด้านสาวน้อยวัย19 เผลอไปกินอาหารใกล้จะหมดอายุด้วยความเสียดายเธอกินไปสุดท้ายก็ท้องเสียอ่อนเพลียเป็ไข้ถึงขั้นไม่มีเรี่ยวแรงต้องนอนพักและั้แ่ที่ได้ก้าวเท้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เป็ครั้งแรกที่เธอไม่ได้ทำงานที่ได้รับหมายมา..
ถึงจะอยากไปทำมากเพียงใดแต่สังขารและร่างกายกลับไม่ไหวเอาเสียเลย..
เธออยากจะตอบแทนบุญคุณของคุณหลิวเทียนที่เลี้ยงดูเธอจนเติบโตจากเด็กที่ถูกแม่ทอดทิ้งหนีตามผู้ชายไปหายเข้ากลีบเมฆไม่เคยมาใยดีกับเธอเลย ถึงเธอจะร้องไห้แทบจะเป็สายเืแต่แม่ก็ไม่มีวันกลับมาจนวันเวลาผ่านไปเธอก็ค่อยๆลืมเลือนภาพผู้เป็แม่ไปจนหมดสิ้นจดจำแต่ผู้มีพระคุณของเธอที่ช่วยเหลือเธอเลี้ยงดูจนเติบใหญ่
และทุกวันหวังว่าจะทดแทนคุณให้กับเขาด้วยหัวใจอันเปี่ยมล้น ความงดงามและกตัญญู
"ฟ่านลี่ เป็อย่างไร ดีขึ้นหรือยัง"คนที่เป็หัวหน้าดูแลทุกๆอย่างความสะอาดอาหารคนงานคนรับใช้เขาเป็หัวหน้าและดูแลเด็กคนนี้มาด้วยมือของตัวเองจึงเป็ห่วงเป็ใย
"ยังปวดท้องค่ะป้าเฉิน"
"คุณท่านล่ะคะ อาหารมื้อนี้รับประทานได้เยอะไหมคะ"ใบหน้ารู้สึกผิดที่ตัวเองไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีจึงสอบถามด้วยความกระตือรือร้น
การส่ายหน้าของป้าเฉินเท่ากับว่าผู้มีพระคุณของเธอไม่พอใจในตัวเธอที่ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้
"หนูผิดเองค่ะป้า หนูดูแลตัวเองไม่ดี"
"ทำให้คุณท่านไม่พอใจ หนูรู้สึกผิดมากๆหนูจะรีบหายและรีบกลับไปทำงานนะคะ"เธอร้องไห้ออกมา ด้วยความสำนึกผิดป้าเฉินเองก็ลูบหัวปลอบใจเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาผู้ไม่รู้โลก มองโลกทั้งใบมีเพียงนายท่านคนเดียวที่เป็ผู้มีพระคุณชุบเลี้ยงเธอมา
และทุกๆวันที่อยู่นี้ก็เพื่อตอบแทนคุณด้วยหัวใจด้วยความกล้าแกร่งด้วยความมุมานะที่หนักแน่น
ในการทดแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณใหญ่หลวงสำหรับตัวเธอให้ชีวิตให้ความหวังให้แสงสว่างและที่สำคัญได้รับความอบอุ่น ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนตลอดเวลา 9 ปีที่ผ่านมานี้เธอมีความหวังเพียงเพราะอยากจะเห็นรอยยิ้มของนายท่านอีกครั้งเหมือนวันนั้นที่เขาส่งยิ้มให้กับเธอ..
"คุณท่าน หนูจะรีบหายไวๆนะคะ"เธอพูดบอกกับตัวเองปลอบใจตัวเองให้มีพลังเพื่อที่จะหายจากอาการเจ็บป่วยและกลับไปทำหน้าที่ทำงานของตัวเองให้ดีไม่ขาดตกบกพร่องไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะต้องหายให้ไว เพราะหน้าทีของเธอต้องทำให้นายท่านรับประทานอาหารให้มากๆเจาจะได้แข็งแรง มีพลังในการทำงานที่เธอเฝ้ามองดูเขาในมุมมืดมิด ที่เขาอาจจะไม่เคยเห็นตัวเธอมาก่อน เพราะเธอมองเขาด้วยดวงตาเปี่ยมไปด้วยความงามความสุขที่มีเธอเพียงฝ่ายเดียวรับรู้..
จากวันที่ถูกทิ้งเขาก็คือคนมอบแสงสว่างความอบอุ่นและความสุขให้เธอมีชีวิตอยู่เพื่อทำให้เขาพอใจในทุกๆเรื่อวถ้าเธอสามารถทำได้ ไม่คิดจะขัดเขาแท้แต่น้อยเพราะดวงใจนี้ของเธอแอบมอบให้เขาตั้งนานมากแล้ว มองเหมือนคุณหลิวเทียนเขียนเป็โลกทั้งใบของเธอที่รักและแอบมองในมุมของเธอคนเดียว..เท่านี้เธอก็มีคว
ามสุขมากไปแล้ว แค่ได้เห็นแค่ได้มองนับว่าพิเศษสุดหัวใจเธอแล้ว
7K
