ฉันมีเทเลพอร์ตสุดเจ๋ง(ทั้งเรื่องติดหัวใจแค่4ตอน)

ตอนที่39 ผจญภัยในโลกโบราณ 5

ในเวลานี้หนึ่งคนและหนึ่งนกต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

พวกเขาคาดไม่ถึงว่าการช่วยเหลือเด็กชายนั้นจะเป็นการนำคนในตำนานมายังเผ่ามังกรบินนี้

ตอนนี้หลิวเย่รู้สึกถึงความอบอุ่นพุ่งเข้าหาจึงเอื้อมมือออกไปสัมผัสสายน้ำกลุ่มหนึ่งที่เคลื่อนหมุนวนรอบตัวเขาอย่างอ่อนโยนและมีจำนวนมากขึ้นจนเกิดเป็นน้ำวนล้อมรอบตัวเขา

จากนั้นเมื่อเงยหน้ามองขึ้นด้านบนเขามองเห็นแสงทองสว่างสดใสกระพริบวาบ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลิวเย่กระโดดลอยตัวขึ้นด้านบนทันที

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับหลิวเย่เหมือนกับไม่มีใครรับรู้อะไร

พวกเขาต่างพากันคุกเข่าทำความเคารพเด็กน้อยกันทั่วบริเวณรอบเสาบรรพชนเจียวซิง

โยวจี้ที่มัวแต่มองโน่นนี่นั่นพอหันหน้ามาอีกที ปรากฏว่าเขาไม่เห็นหลิวเย่แล้ว

“เอ๊ะ! เจ้านายหายไปไหนแล้ว?” เสียงดังของโยวจี้ปลุกทุกคนให้เงยหน้าขึ้นมาและเหลียวมองไปรอบ

“เกิดอะไรขึ้น? ท่านหลิวเย่หายไปไหนแล้ว?” องค์ราชาถามด้วยความงุนงงเช่นกัน

.........

ทางด้านหลิวเย่เมื่อกระโดดลอยตัวขึ้นไป

เขามาโผล่กลางสวนดอกไม้สีทองเหลืองงามสดใสเป็นดอกไม้คล้ายดอกเก๊กฮวยแต่ดอกใหญ่กว่าสองเท่า

หลิวเย่เหลียวมองรอบกายอย่างสับสน!

เขาอยู่ที่ไหนกัน?

ทันใดนั้นมีเสียงอ่อนโยนของหญิงชราดังขึ้น“เมื่อมาแล้ว ก็มาชิมชาเก็กฮวยของข้าดูที”

หลิวเย่มองไปทางต้นเสียงเขามองเห็นศาลาริมน้ำหลังใหญ่ห่างไกลออกไปราวหนึ่งลี้ จึงกระโดดเหินตัวลอยไปตามคำเชิญนั้นทันที

“ขอบคุณที่ท่านเชิญข้า”หลิวเย่ตอบขอบคุณและทำความเคารพเมื่อร่อนลงเท้าลงแตะพื้นหน้าศาลาริมน้ำ

“ฮึ ฮึ ฮึอย่าเพิ่งถามอะไรข้า! จงชิมชาร้อนๆก่อน!”หญิงชราหัวเราะเบาๆคล้ายรู้ทันหลิวเย่และบอกให้เขาสงบจิตใจชิมชาและดื่มด่ำกับการชมทิวทัศน์

พวกเขาทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบไม่มีคำสนทนาใดๆ และนั่งจิบชาอย่างสงบ

ครึ่งก้านธูปผ่านไป

หลิวเย่พยายามตรวจสอบความแข็งแกร่งของหญิงชราตรงหน้าแต่เขาไม่สามารถตรวจสอบได้เลย

จู่ๆหญิงชราก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบลง“เจ้าคงแปลกใจว่าทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่?”

“ใช่!” หลิวเย่พยักหน้าตอบรับและรอคอยคำตอบ

“นั่นเป็นเพราะว่าในกายเจ้ามีเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของจักรพรรดิอมตะหลิวเย่”หญิงชราเฉลยสิ่งที่ค้างคาใจ

“อะไรนะ? ท่านรู้ได้อย่างไร?” หลิวเย่ตื่นตกใจร้องเสียงหลง

“เจ้าน่าจะเดาได้ว่าโลกนี้เป็นโลกที่จักรพรรดิอมตะหลิวเย่เคยเดินทางมาก่อนหน้า”หญิงชราตอบกลับอย่างสงบ

“อืมข้าก็เดาว่าอย่างนั้น” หลิวเย่เริ่มเห็นด้วยกับคำพูดนั้น

“ข้ากับจักรพรรดิอมตะหลิวเย่พวกเราได้บำเพ็ญฝึกฝนคู่กันมาห้าร้อยปี แต่ท้ายที่สุดเขาก็มีเหตุต้องจากไปข้ารู้ว่าเขาย่อมต้องไม่หายจากไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้จนวันนี้ข้าได้สัมผัสกับเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของเขาในตัวเจ้า ข้าถึงได้รู้ว่าเขาประสบเหตุร้ายเข้าแล้ว”เสียงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่จากหญิงชรา

“ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าท่านเป็นภรรยาของท่านจักรพรรดิอมตะหลิวเย่น่ะสิ”หลิวเย่ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

หญิงชราพยักหน้าพลางทอดสายตาออกไปไกลคล้ายรำลึกความหลัง

“หากเจ้าคิดจะไปช่วยเขาเจ้าสามารถสละชีวิตของตนได้หรือไม่?”นางถามแล้วหันหน้ามาจ้องหลิวเย่

“เอ่อ......ในเมื่อข้ารับปากเขาไว้แล้วข้าย่อมรักษาสัญญานั้น” หลิวเย่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างมั่นคง

“ดี! ดี!ดี!” หญิงชราตอบด้วยรอยยิ้มจากนั้นพลางยื่นแหวนวงหนึ่งให้กับเขา เป็นแหวนหยกสีขาวขุ่นมีหัวเป็นหยกสีแดงที่สลักรูปสัญลักษณ์คล้ายหงส์คล้ายมังกรโอบรอบจุดหยินหยางตรงกลาง

“นี่คือ?” หลิวเย่งุนงงกับแหวนที่นางมอบให้

“สิ่งนี้จะช่วยให้เจ้าได้พบกับหนทางไปหาเขา”นางตอบเสียงแผ่วเบา

“มันใช้งานอย่างไร?”

“เมื่อใดที่เจ้าได้พบกับสมบัติที่สามารถนำทางได้หัวแหวนจะเปล่งประกายให้เจ้ารู้เพียงผู้เดียว ข้าทำได้เพียงเท่านี้”หญิงชราถอนหายใจพลางมองหลิวเย่ด้วยความคาดหวัง

“ข้าเข้าใจแล้ว! ขอบคุณ!”หลิวเย่พยักหน้าและสวมแหวนบนนิ้วชี้มือซ้าย ปรากฏว่ามันสวมได้พอดีจนขยับไปมาไม่ได้

“ไปเถอะหมดธุระที่ข้ามีต่อเจ้าแล้ว” หญิงชราพูดตัดบท

“เดี๋ยวท่านข้าขอทราบนามของท่านได้ไหม?”หลิวเย่ร้องถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ลู่ผิงผิง!” จากนั้นนางโบกมือไล่หลิวเย่พลันเกิดคลื่นน้ำวนโอบล้อมรอบตัวเขาและดูดลงไปด้านล่างทันที

หลิวเย่กำลังตกตะลึงที่ชื่อหญิงชราเหมือนกับชื่อของเจียงผิงผิง ต่างกันแค่แซ่

.........

ณอาณาจักรมังกรบิน ผ่านไปหนึ่งวัน

ในตอนนี้พลันเกิดคลื่นน้ำวนเหนือเสาแปดเหลี่ยมบรรพชนเจียวซิง

ชาวบ้านและทหารกลุ่มหนึ่งที่อยู่รอบบริเวณนั้นต่างพากันเงยหน้าและชี้มือให้กันดูเสียงร้องอื้ออึงด้วยความแปลกประหลาดใจดังไปทั่วบริเวณ

เมื่อคลื่นน้ำวนค่อยๆคลายตัวหลิวเย่ลอยลงมายืนที่พื้นอย่างสงบด้วยความงุนงง

ทหารที่เห็นหลิวเย่ได้มีบางคนวิ่งไปรายงานองค์ราชาและบางคนเฝ้าดูหลิวเย่ที่ยืนมองไปรอบๆ อย่างสับสน

เพียงสิบลมหายใจองค์ราชาก็เดินทางมาถึงพร้อมกับสุ่ยหลง โยวจี้และเด็กชาย

“ท่านหลิวเย่! ท่านมาแล้ว!”องค์ราชาสอบถามหลิวเย่ด้วยความสงสัยที่เขาหายไปที่ไหนมาหนึ่งวันเต็ม

“เจ้านาย! โอ้....เจ้านายมาแล้ว”โยวจี้ส่งเสียงตื่นเต้นยินดี

“พี่ชาย! ท่านมาแล้ว” เด็กชายยิ้มรับเสียงตื่นเต้น

“อืม ข้ามาแล้ว”หลิวเย่กวาดสายตามองใบหน้าทุกคนและพยักหน้าตอบรับเบาๆ

“เจ้านายท่านไปไหนมา?” โยวจี้ถามแทนทุกคนที่สงสัย

“อืม ไม่แน่ใจเหมือนจำได้ เหมือนจำไม่ได้”หลิวเย่ก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนสลัดหัวแรงและตอบอย่างงุนงง

“เชิญท่านหลิวเย่ไปพักผ่อนก่อนเถิด”องค์ราชาเห็นท่าทางของหลิวเย่ เขาเอ่ยตัดบททันที

หลิวเย่พยักหน้าและเดินตามพวกเขาทั้งหมดกลับพระราชวัง

ในห้องโถงรับรองของพระราชวัง

“ข้าจำได้ว่าท่านบอกว่าเจ้าหนูน้อยนี่เป็นคนในตำนานงั้นเหรอ?”หลิวเย่ที่ยังไม่รู้เรื่องราวได้สอบถามองค์ราชา

“เด็กน้อยที่ท่านว่าคือองค์จักรพรรดิเป็นแน่แท้พวกเราได้ทำการทดสอบสายเลือดและตำหนิตามโบราณ ล้วนตรงกันทุกประการไม่ว่าจะเป็นสายเลือดที่เป็นชาวมังกรกึ่งหนึ่ง และมีรอยปานรูปมังกรด้านหลังหากแต่ยังเป็นเด็กอยู่ ดังนั้นรูปมังกรยังไม่เด่นชัดบางคนอาจพาลคิดไปว่าเป็นสัญลักษณ์ของปีศาจที่จะนำพาภัยพิบัติมาสู่ผู้คนหรือแผ่นดิน”องค์ราชาอธิบายยาวเหยียด

“งั้นก็แสดงว่าแม่ของเจ้าหนูนี่เป็นมังกรเหมือนพวกท่านงั้นหรือ?” หลิวเย่ถามเพิ่มเติม

“คาดว่าน่าจะใช่เพราะเมื่อสิบปีก่อนมีหลานสาวคนหนึ่งของข้าได้หลบหนีไปยังแผ่นดินด้านบนนั่น”องค์ราชาตอบกลับเสียงเบาด้วยความอับอาย

“ดังนั้นเจ้าหนูนี่คงจะเป็นเหลนของท่านที่เกิดจากหลานสาวคนนั้นสินะ”หลิวเย่เรียบเรียงเรื่องราวและสรุปออกมา

“ใช่แล้วแต่เราไม่รู้ว่าพ่อของเขาเป็นใคร?”องค์ราชาพยักหน้ารับ

“อ้อ....แล้วพวกท่านตั้งชื่อเขาว่าอย่างไร?” หลิวเย่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

“องค์จักรพรรดิเจิ้งอี้!” องค์ราชาตอบกลับอย่างภาคภูมิใจ

“อืมถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่า เขาคงต้องอยู่ที่นี่กับพวกท่านแล้วสินะ”

“ใช่แล้วท่านหลิวเย่พวกเรามีหน้าที่ปกป้ององค์จักรพรรดิและเป็นกำลังให้ท่านเพื่อสร้างความสันติสุขต่อไป”องค์ราชาตอบเสียงหนักแน่นมั่นคง

“แต่ท่านอย่าลืมนะสันติสุข บางทีอาจต้องเสียเลือดเนื้อและทำสงครามจึงจะได้มา” หลิวเย่ย้ำเตือน

“ไม่ว่าอย่างไรหากองค์จักรพรรดิต้องการสิ่งใด พวกเรายินดีสละแม้แต่ชีวิตของพวกเรา”องค์ราชาตบอกตัวเองเป็นการยืนยันคำสัญญานั้น

หลิวเย่ยิ้มเล็กน้อยอันที่จริงแต่เดิมนั้นเขาต้องการครอบครองแผ่นดินทุกอาณาจักรเพื่อสร้างกองกำลังของตนเองและทรัพย์สินจากธรรมชาติแต่ในตอนนี้ที่มีผู้ปกครองที่ทรงธรรมได้ถือกำเนิดขึ้น บางทีเรื่องการปกครองเขาอาจโอนย้ายให้กับเด็กน้อยไปส่วนเรื่องอื่นๆเขาค่อยดูแลเอง แต่ถ้าเด็กน้อยช่วยดูแลให้เขามันก็จะดียิ่งเขาจะได้ไม่ต้องกังวลกับการดูแลโลกโบราณนี้ เมื่อหลิวเย่คิดได้ดังนี้เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้หากมีสิ่งใดที่ข้าสามารถช่วยเหลือได้ ข้ายินดีเพราะอย่างไรเสียข้าก็ถือได้ว่าเป็นพี่ชายเขา”

“โอ้.....เยี่ยมไปเลยพี่ชาย”คราวนี้เด็กชายที่นิ่งเงียบฟังผู้ใหญ่คุยกันอยู่นานได้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดี

เจิ้งอี้กำลังกังวลใจกับภารกิจที่ได้รับรู้มาจากองค์ราชาก่อนหน้านี้คนที่เขารู้จักมีเพียงหลิวเย่ที่ได้ช่วยชีวิตและให้อาหารกับเขาและเจ้านกอินทรียักษ์เท่านั้นแต่เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นเขากลับจำอะไรไม่ได้เลย เมื่อหลิวเย่ได้รับปากที่จะช่วยเหลือเขานั่นทำให้รู้สึกสบายใจมากขึ้น

“ขอเชิญท่านพักผ่อนอยู่กับพวกเราสักสองสามวันเถิด”องค์ราชาเชื้อเชิญอย่างเป็นมิตรมากขึ้น

“ตกลง”หลิวเย่ตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติ

.........

สามวันผ่านไป

ตอนนี้หลิวเย่และโยวจี้ได้ยืนอยู่บนชายฝั่งของอาณาจักรเหอ

พวกเขาร่ำลาองค์ราชาฮวงสุ่ยเฉินสุ่ยหลง และเด็กน้อยจักรพรรดิเจิ้งอี้ และรับปากที่จะช่วยเหลือพวกเขาเมื่อถึงเวลาโดยพวกเขาได้มอบหยกไข่มุกส่งสัญญาณให้กับหลิวเย่

“พวกเราไปท่องเที่ยวให้ทั่วอาณาจักรเหอกันเถอะโยวจี้”หลิวเย่พูดพลางกระโดดขึ้นยืนบนหลังโยวจี้

“ขอรับเจ้านาย!” โยวจี้ตอบรับเสียงสดชื่นมันตื่นเต้นที่จะได้ออกเดินทางท่องโลกกว้างอีกครั้ง

อินทรียักษ์เหินบินขึ้นบนท้องฟ้าพวกเขาบินผ่านป่าและเมืองอย่างช้าๆเหมือนกับดื่มด่ำกับวิวทิวทัศน์รอบด้านอย่างมีความสุข

หลิวเย่สังเกตแต่ละเมืองที่ผ่านไปเขาพบว่าอาณาจักรเหอมีขนาดใหญ่เท่ากับอาณาจักรหยางจำนวนประชากรดูคร่าวๆจากสัมผัสสวรรค์พบว่าใกล้เคียงกับอาณาจักรหยางเช่นกัน

ชาวเมืองมีการค้าขายสินค้าทางทะเลมีหลากหลาย ทั้งอาหาร เครื่องประดับ สมุนไพร สมบัติเล็กน้อยบางอย่างเศรษฐกิจดีทีเดียว ขอทานมีน้อย ไม่มีผู้อพยพแต่อย่างใด

“เจ้านายโยวจี้อยากไปเดินเล่นในเมืองขอรับ” โยวจี้อ้อนวอนหลิวเย่ด้วยเสียงเศร้าน่าสงสาร

“ยังๆ รอก่อนข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นที่อาณาจักรเล่ย เจ้าจะได้ช่วยข้าหาข่าวด้วย”หลิวเย่ปฏิเสธเสียงแข็งพลางมอบหมายภารกิจให้มัน

“จริงนะเจ้านาย!”โยวจี้เสียงตื่นเต้นที่จะได้เดินเล่นและทำงานให้เจ้านาย

“จริงๆตอนนี้พวกเราข้ามไปอาณาจักรลู่กันดีกว่า”หลิวเย่คำนวณเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกโบราณ เขากังวลว่ามันจะล่วงเลยเวลาเรียนในวันจันทร์หากเขาหายตัวไปโดยที่เพื่อนๆไม่รู้ อาจนำปัญหามาให้เขาได้

.........

หนึ่งชั่วยามผ่านไป

โยวจี้บินนำหลิวเย่มาถึงแนวเทือกเขาชายแดนระหว่างอาณาจักรเหอกับอาณาจักรลู่

“พวกเราอยู่สบายมาหลายวันแล้ววันนี้เรากินอาหารป่ากันเถอะ” หลิวเย่ชักชวนโยวจี้เปลี่ยนบรรยากาศ

โยวจี้ได้ยินดังนั้นมันแทบจะส่งเสียงร้องไห้ออกมาดังๆว่ามันเบื่อป่ามากกกกกก แต่ก็ต้องจำใจ “ขอรับนายท่าน”มันกังวลว่าจะไม่ได้กินยาเม็ดสมุนไพรอร่อยๆจากนายท่านอีก

พวกเขาร่อนลงจอดยังริมแม่น้ำสายเล็กๆในหุบเขาที่ซ่อนตัวกลางเทือกเขารอบตัวมีต้นไม้สูงใหญ่และมีดอกไม้ป่าบานสะพรั่ง ดูสดชื่นสวยงามยิ่งนัก

“เจ้าเลือกทำเลได้เหมาะสมมากโยวจี้”หลิวเย่ยืนมองรอบตัวพลางเอ่ยชมโยวจี้ด้วยใจจริง

โยวจี้ที่แต่เดิมซึมเศร้าเล็กน้อยพลันมีชีวิตชีวามากขึ้น

และทันใดนั้นมันร้องเสียงดังขึ้นมาว่า“เจ้านาย! ข้าได้กลิ่นสมุนไพรหายาก!”

หลิวเย่หูผึ่งขึ้นทันที“อยู่ที่ใด? พาข้าไปเร็ว!”

โยวจี้วิ่งตรงไปก้อนหินขนาดใหญ่หลายก้อนที่อยู่ใกล้น้ำตกหลิวเย่เห็นดังนั้นเขากระโดดเหินตัวลอยตามอย่างใกล้ชิด

ครู่หนึ่งพวกเขามองเห็นต้นพืชสีเหลืองอ่อนขนาดสูงหนึ่งจั้งมันไม่มีใบกำลังโบกสะบัดไปตามการไหลวนของน้ำในซอกหินก้อนใหญ่

หลิวเย่ตื่นเต้นยินดี“นี่มันต้น “อู๋เย่เต๋อ” เป็นส่วนประกอบสำคัญในสมุนไพรรักษาแผล” สมุนไพรตัวนี้จะช่วยทำให้บาดแผลนั้นหายเร็วมากขึ้นโดยใช้เวลาเพียงกึ่งหนึ่ง

เขาเก็บรวบรวมสมุนไพรอู๋เย่เต๋อที่มีอยู่เพียงสามสิบต้นเข้ามิติพื้นที่อย่างมีความสุข

“เจ้าทำได้ดีโยวจี้ข้าจะให้รางวัลแก่เจ้า” หลิวเย่เอ่ยชมและหยิบเม็ดยายื่นให้กับโยวจี้

โยวจี้รีบจิกกินเม็ดยาสมุนไพรด้วยความรื่นรมย์

คืนนี้หลิวเย่นั่งย่างไก่ฟ้ากินอย่างเพลิดเพลินหลังจากนั้นทั้งคนและนกนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่และฝึกฝนกันจนถึงรุ่งเช้า

หลิวเย่ใช้เวลาอยู่ในโลกโบราณมาสิบกว่าวันแล้ว

รุ่งเช้าพวกเขาเตรียมตัวออกเดินทางสำรวจอาณาจักรลู่

สภาพแวดล้อมทั่วไปของอาณาจักรลู่แห้งแล้งบางพื้นที่แห้งแล้งจนกลายเป็นทะเลทรายราวสองในสิบส่วน ชาวบ้านทำการเกษตรน้อยส่วนใหญ่พวกเขาเลี้ยงสัตว์ หลิวเย่พบเห็นฟาร์มปศุสัตว์เพาะเลี้ยงม้าจำนวนมาก

บริเวณภูเขามีการทำเหมืองและมีชาวบ้านเดินเรียงรายแบกตะกร้าบรรจุดินหินออกจากเหมือง

เมื่อพวกเขาบินผ่านเมืองหลวงที่มีขนาดใกล้เคียงกับเมืองหลวงของอาณาจักรเทียน

พบเห็นขอทานจำนวนมากและมีผู้อพยพประปราย

หลิวเย่อยากรู้เรื่องราวของอาณาจักรลู่มากกว่านี้เขาบอกให้โยวจี้ลงจอดในป่าใกล้เคียงกับเมืองหลวง

“เจ้านายข้าขอไปด้วยได้ไหม?”โยวจี้ทำตาละห้อยอ้อนวอนน่าสงสาร

“ตกลง ข้าจะช่วยเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเจ้าใหม่”จากนั้นเขาร่ายมนต์ด้วยศิลปะจิตวิญญาณชูรา ปรับรูปลักษณ์จากนกอินทรียักษ์เป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

“เจ้านายทำไมข้าไม่หนุ่มเหมือนท่านเล่า?” โยวจี้ตัดพ้อด้วยความน้อยใจ

“จงอย่าลืมว่าเจ้าอายุเท่าใดกันแล้วข้าต้องใช้พลังเป็นอย่างมากในการทำเช่นนี้ หากเจ้าเป็นเพียงคนธรรมดาไม่ใช่ผู้ฝึกฝนเข้าอาจจะปรับรูปลักษณ์ได้ง่ายกว่านี้ ดังนั้นจงพอใจกับสิ่งที่มี”เขาถอนหายใจพลางอธิบายยืดยาวถึงเหตุผลของ

การกระทำดังกล่าว

“ตกลง! ข้าจะยอมรับมัน!”โยวจี้กัดฟันรับคำ

พวกเขาเดินผ่านเข้าประตูเมืองเหมือนชาวบ้านทั่วไปโดยจ่ายคนละ 100 เหรียญทองแดง แต่หลิวเย่ไม่มีเหรียญทองแดงสักเหรียญเขามีแต่เหรียญทอง แต่เขาไม่ใช่คนเอาเปรียบผู้อื่น

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจมอบเหรียญทองพลางชี้นิ้วไปด้านหลังและบอกกับทหารว่า“เหรียญทองนี้จะเป็นค่าผ่านทางสำหรับคนทั้งหมดที่อยู่ด้านหลังข้าด้วย ตกลงไหม?”

ทหารเฝ้าประตูจำนวนสี่นายต่างมองหน้ากันและหันมองไปทางด้านหลังของหลิวเย่ ซึ่งมีจำนวนชาวบ้านราวสิบคนพวกเขาได้กำไรแน่นอน ทหารจึงพยักหน้าตกลงและยิ้มขอบคุณ “ขอบคุณท่านผู้ใจดี”

ชาวบ้านที่ยืนต่อท้ายหลิวเย่และโยวจี้เมื่อพวกเขาเห็นการกระทำของหลิวเย่ต่างพากันสรรเสริญเสียงดัง “ขอบคุณท่านผู้มีเมตตา!” ในจำนวนชาวบ้านเหล่านั้นมีหลายคนที่ฐานะยากจนวันนี้พวกเขาช่างโชคดีเสียจริง

หลิวเย่หันหน้ามาพยักหน้ายิ้มรับคำสรรเสริญนั้น

“พวกเราไปนั่งชิมชาและขนมอร่อยที่โรงน้ำชากันเถอะ”หลิวเย่ตบไหล่โยวจี้เบาๆ

โยวจี้ยิ้มกว้างกับคำกล่าวนั้น“ดี! ดี!เจ้านาย! ข้ายังไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลย”

ณโรงน้ำชาอันดับหนึ่งของเมืองหลวงลู่

ในเวลานี้มีการแสดงร่ายรำของคณะร้องรำวงหนึ่งที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวงลู่หญิงสาวเรือนร่างอรชรอ้อนแอน สวมผ้าไหมโปร่งบาง ดูวับแวมน่าค้นหา จำนวน 7 คน กำลังร่ายรำในท่วงท่าอ่อนช้อยสวยงามเสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วโรงน้ำชาจากบรรดาชายหนุ่มชายแก่ทั้งหลาย

“สายลมพัดไหวพลิ้วกายลอยละล่องสายน้ำไหลเชี่ยวหัวใจลอยปลิดปลิว ห่วงหาอาทรคนจรห่างไกล เรือนร้างหลังน้อยเงียบเหงาอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวเหลือทน....” น้ำเสียงใสกระจ่างกังวานพร้อมกับการบรรเลงดนตรีทำให้การร่ายรำมีความงดงามมากยิ่งขึ้น

“เจ้านายร่ายรำสวยงามมากนัก น่าดูชมเสียจริง” โยวจี้ชื่นชมพลางปรบมือชอบใจเสียงดัง

“สวยงามตามสายตาของเจ้าแต่สำหรับข้านั้น ข้าชื่นชอบความรู้สึกตื่นเต้นสนุกสนานมากกว่านี้”หลิวเย่ตอบกลับพลางส่ายหน้าเล็กน้อย

“มันมีอะไรที่น่าตื่นเต้นมากกว่านี้อีกเหรอนายท่าน?” โยวจี้ถามอย่างงุนงง

“มีสิละครร้องรำจะน่าสนุกตื่นเต้นมากกว่านี้อีก” หลิวเย่ด้วยรอยยิ้ม

“ละครร้องรำ! มันคืออะไ?รมันจะสนุกกว่าร่ายรำนี่จริงหรือ?”โยวจี้ยิ่งงุนงงมากยิ่งขึ้น

“จริงแท้แน่นอนเจ้าไม่รู้อะไร?” หลิวเย่ยักคิ้วให้กับโยวจี้อย่างขบขัน

“ท่านพูดเช่นนี้เหมือนดูหมิ่นการร้องร่ายรำของพวกเรา!” เสียงเข้มแหบต่ำดังขึ้นอย่างไม่พอใจมาจากโต๊ะด้านหลังของหลิวเย่พร้อมกับมีชายฉกรรจ์จำนวนสี่คนมายืนรายล้อมโต๊ะของหลิวเย่กับโยวจี้