Do You Believe In Fate? คุณเชื่อในพรหมลิขิตมั้ย?

ฉันเดินเข้าไปในร้าน ถ้าจำไม่ผิด ร้านนี้เป็นร้านที่ดังมากในโอะกินะวะ และเป็นร้านที่เก่าแก่พอสมควรฉันเห็นเขายืนรอฉันอยู่ด้านหน้า จากนั้นเขาเดินนำหน้าฉันเข้าไป ซึ่งมีพนักงานอีกคนเดินนำหน้า พนักงานต้อนรับน่ารักมาก ใส่ชุดประจำเมืองโอะกินะวะรอต้อนรับแขกหรือลูกค้าที่หน้าร้าน ตั้งแต่ฉันก้าวขาเดินเข้ามาในร้าน ด้านหน้าร้านจะเป็นประตูไม้ ด้านในตกแต่งไปด้วยไม้เกือบทั้งหมด ฉันเดินมาตามทางเดิน ด้านซ้ายมือจะเป็นสวนดอกไม้และต้นไม้จัดเรียงรายอย่างสวยงาม เต็มทางเดินไปจนสุดทาง ส่วนด้านขวามือที่ฉันกำลังเดินอยู่ เป็นห้องส่วนตัวมีประตูกั้น มีดนตรีพื้นบ้านเล่นสดเวียนไปแต่ละห้อง ส่วนเราสองคนเลือกห้องเกือบจะเป็นห้องสุดท้าย ที่อยู่ใกล้ ๆ กับห้องน้ำ จากนั้นเราสองคนนั่งลงบนพื้น พร้อมกับพนักงานยื่นเมนูมาให้ โต๊ะเป็นแบบไปรเวทแบบไม้เล็ก ๆ สำหรับสี่ที่นั่ง เมนูอาหารดูง่ายมีรูปภาพประกอบ ส่วนใหญ่เป็นอาหารพื้นเมือง เมนูเด็ดฉันขอเลือก พุดดิ้งเต้าหู้ราดซอสรสเค็มเปรี้ยวที่มีส่วนผสมของ ชิกุวาสะ หรือ มะนาวโอกินาวา ตัดเลี่ยนด้วยขิงขูดและไชเท้า กับพิซซ่าหน้าราฟุเตะ หรือ สามชั้นตุ๋น แป้งบางกรอบกับหมูนุ่มมัน ฉันได้อาหารที่ฉันต้องการแล้ว ส่วนเขาก็สั่งอาหารเพิ่มสองถึงสามอย่าง จากนั้นพนักงานก็รับออเดอร์และทวนออเดอร์อีกครั้ง พร้อมกับโค้งคำนับและเดินจากไป เวลาผ่านไปห้านาที ที่พวกฉันสองคนเอาแต่เงียบ ฉันก็หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันสีฟ้า และเขี่ยขึ้นลงไปมา ก่อนที่ฉันจะเปิดแอปพลิเคชันของกล้องเพื่อที่จะถ่ายรูปลงอัพ ฉันเอาแต่สนใจโทรศัพท์ที่อยู่ตรงหน้า ในขณะที่กำลังถ่ายรูปตัวเองประมาณสี่ถึงห้ารูป ต้องเป็นรูปที่ดูดีที่สุดในห้ารูปนี้ที่จะอัพลงเฟซ “หึ!” “นายหัวเราะอะไร” ฉันทำหน้าบึ้งตึงใส่ “เปล่าผมก็แค่ตลกท่าทางที่คุณถ่ายรูปไง เอาแบบนี้ไหม เดี๋ยวผมจะเป็นตากล้องถ่ายรูปให้คุณเอง คุณไม่ต้องอายผมหรอก คุณอยากจะโพสต์ท่าแบบไหน ตามสบายคุณเลยนะ ผมจะถ่ายให้” ให้ตายเถอะ น่าอายชะมัดเลย ฉันได้แต่ยิ้มแก้เขิน และพยักหน้าให้เขาสองสามที เป็นอันว่าฉันตกลงให้เขาเป็นตากล้อง “แต่อย่าหัวเราะเวลาที่ฉันโพสต์ท่าแบบนั้นอีกนะ ฉันเขิน” จากนั้นฉันก็ยื่นโทรศัพท์ให้เขาอย่างอาย ๆ ตอนนี้หน้าฉันคงแดงเป็นลูกมะเขือเทศไปแล้วมั่ง “ได้ซิ ผมไม่หัวเราะแล้วก็ได้ หึ!” แน่ะ ยังจะมาหัวเราะฉันอีก มันน่านักนะ “งั้นรอให้อาหารมาก่อนนะ นายค่อยถ่ายให้ฉันละกัน คริสพยักหน้าให้ฉันพร้อมกับเผยรอยยิ้มที่มุมปาก จากนั้นเขาก็แอบเอาโทรศัพท์ของฉันไปถ่ายรูปตัวเองเฉยเลย ดะ...เดี๋ยวซิ นั่นมันโทรศัพท์ของฉันไม่ใช่เหรอ ฉันได้แต่นั่งอ้าวปากพะงาบ ๆ เหมือนปลาที่อยู่ในตู้กระจก รอให้เจ้าของเอาอาหารมาให้ แถมหมอนั้นทำหน้าตาละลื่น “ถึงกับอื้งไปเลยซิ ผมน่ารักชิมิ” คริสหันมาหยอกล้อฉัน “น่ารักซะที่ไหนกันละ และอีกอย่างนั้นมันโทรศัพท์ของฉันไม่ใช่เหรอ นายนี้ชอบทำตัวเหมือนเด็ก” ฉันยื้อแย่งโทรศัพท์จากเขาแต่ก็ไม่เป็นผล จนในที่สุดฉันก็ยอมแพ้“จะบอกให้นะคุณ ผมอายุมากกว่าคุณอีกนะ” ยังไม่หยุด ยังเอาโทรศัพท์ปัดซ้ายที ปัดขวาที เลื่อนขึ้นที เลื่อนลงล่างที “เอาอะไรมามั่นใจว่านายอายุมากกว่าฉัน” หน้าตาของฉันตอนนี้บอกบุญไม่ค่อยรับแล้ว ต่อให้เป็นคนที่เพิ่งชมฉันว่าน่ารักก็เถอะ “ก็บังเอิญผมเข้าไปดูโปรไฟล์หน้าเฟซของคุณ มันบอกว่าคุณเกิดวันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร ปีอะไร และผมมาคำนวณดูแล้ว คุณก็เพิ่งจะอายุแค่ยี่สิบเก้าปี ส่วนตัวผมอายุสามสิบห้าปีแล้วนะคุณ” พูดจบเขาก็วางโทรศัพท์ลงบนตักของเขา ฉันยังไม่ได้เอ่ยปากจะด่าทอเขา ในขณะเดียวกันก็มีพนักงานมาเสิร์ฟอาหารและจัดเรียงอาหารบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย ส่วนฉันเมื่ออาหารมาอยู่ตรงไหน แต่แล้วฉันก็ต้องชะงักไปห้าวินาที แชะ! ชัดเจนไม่ต้องหมุนเสา นายนั่นแอบถ่ายฉันตอนที่เผลอ แถมเอาแต่หัวเราะคิกคักอย่างสนุก “สนุกนักรึไงนายน่ะ” “ก็คุณอยากให้ผมเป็นตากล้องให้ ผมก็เป็นตากล้องให้คุณแล้วนิ” ยอกย้อนนะ “ก็ได้ ๆ งั้นฉันขอรูปสวย ๆ และดูดีที่สุดนะ” “รับทราบครับ คุณหญิง” เดี๋ยวเถอะ ฉันยังไม่ได้เป็นคุณหญิงของใครซะหน่อย ถือว่าให้อภัยละกัน

จากนั้นฉันก็ได้แต่โพสท่าต่าง ๆ นานา ไม่ว่าจะเป็น ถ่ายภาพอาหารบนโต๊ะทั้งหมด จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นฉันที่โพสต์ท่ายกอาหารขึ้นมาสูดดมกลิ่นอาหาร หรือโพสต์ท่าเอาตะเกียบคีบอาหารขึ้นมาเตรียมที่จะใส่ปาก และต่าง ๆ นานา ที่ฉันอยากจะเอ๊กท่าโพสให้มันดูน่ารักและให้ดูสวยงาม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter 3

นิยายแนะนำ

Do You Believe In Fate? คุณเชื่อในพรหมลิขิตมั้ย?

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter 3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้