ัสีขาวตัวใหญ่ เกาะอยู่บนยอดปราสาทสีขาว ที่ตั้งตระหง่านกลางเมืองเฮเทีย
"เฟร!!!"ทารันะโสุดเสียงก่อนจะ รีบวิ่งไปหา ในขณะที่ทั้งเมืองวุ่นวาย ทหารนับสิบต่างถืออาวุธมาสู้กับพวกต่อต้าน
"เนลไปตามทารันไป ทางนี้ข้าจัดการเอง"เดลบอกเนล
เมื่อเนลได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งตามทารันไปทันที เนลพยายามวิ่งตามทารัน ไม่นานนักทารันก็หยุดวิ่ง สภาพทารันเหนื่อยหอบ ทรุดลงกับพื้น
"ทารัน!!"เนลใกับภาพของทารัน
"พาข้าไปหาเฟรที"ทารันชี้ไปที่ยอดปราสาทของเมืองเฮเทียที่มีัตัวสีขาว มองลงมาเบื้องล่างอย่างใจเย็น
เนลตัดสินใจพาทารันขึ้นหลังก่อนจะพาตัวเองวิ่งออกไป
"จับแน่นๆนะ!ทารัน"เนลพูดขึ้น จากนั้นเขาก็ะโเต็มแรง ลอยขึ้นกลางอากาศราวกับบินได้ ค่อยๆสูงขึ้นไป
"เ้าทำได้ยังไง?" ทารันใ
"ข้าหายไป3ปี ท่านคิดว่าข้าอยู่เฉยๆรึไง!!"เนลพูดขึ้น ในขณะที่เขาล่องลอยกลางสายลม
ในขณะเดียวกันในด้านของเดล
เหล่าทหารและพวกต่อต้านกำลังต่อสู้กัน อย่างบ้าคลั่ง เดลต่อยลงกับพื้น เสียงดังสนั่น ทำให้ทหารและพวกต่อต้านหยุดลงชั่วขณะ
"พวกเ้าควรหยุดก่อนการสูญเสียจะเยอะกว่านี้"เดลพูดขึ้นเสียงดังจนทั้ง2ฝ่าย หยุดลง
"อย่าไปฟังมัน เ้าต้องสู้เพื่อเอาพี่น้องของพวกเ้ากลับมาซิ พวกมันเอาไป ข้าเอาอาวุธมาให้เ้า ถ้าเ้าชนะพวกมันก็แก้แค้นทำให้มันสาสมซิ"เสียงชายปริศนาดังขึ้น
"ยิงไปเลย"เสียงของผู้ต่อต้านคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับ การระดมยิงปืนเรเควียมใส่ทหารอย่างไม่ยั้งมือ
เดลรีบะโเข้าใส่เพื่อหวังห้ามการต่อสู้ แต่มีชายคนหนึ่ง เข้ามาขวางเขาไว้
"เจอกันอีกแล้วนะ"ปีกสีแดงถูกกางออก คนนั้นจะเป็ใครไปไม่ได้ เรย์นั้นเอง
"แกอยู่เื้ัซินะ"เดลกัดฟัน
การต่อสู้ของฝ่ายทหารและพวกต่อต้านทวีความรุนแรงขึ้น
ในขณะที่เดลต้องหยุดให้ได้แต่เรย์ก็มาขวางไว้ ทั้ง2ต้องสู้กัน
เรย์เปิดฉากโจมตีก่อน เขาสะบัดปีกสีแดงอย่างรุนแรง ขนนกนับสิบที่แหลมคมต่างพุ่งตัวมาทางเดลราวกับลูกะุปืน เดลไม่รอช้า ทุบกำปั้นลงพื้นอย่างรุนแรง เกิดแรงลมทำให้ ขนนกปลิวไปอย่างง่ายดาย
"ไม่เบานี้"เรย์พูดจบ ก็สะบัดปีกอีกครั้ง แต่คราวนี้ขนนกค่อยเปลี่ยนเป็เปลวเพลิงสีแดง พุ่งเข้าใส่เดลอย่างกับมันมีชีวิต เดลรู้ว่ากันป้องกันแบบเก่าคงใช้ไม่ได้แน่ๆ เขาะโหลบอย่างเร็ว แต่ด้วยความเร็วของพลังของเรย์ทำให้ระยะห่างของเดลน้อยลงเรื่อยๆ จนกระทั่งขนนกอันแรกพุ่งชนเดลทันใดนั้นเกิดเสียงะเิดังสนั่น ฝุ่นควันลอยขึ้น ในขณะที่ฝ่ายทหารและฝ่ายต่อต้านกำลังสู้กันอย่างบ้าคลั่ง เรย์ยืนมองราวกับชื่นชมชัยชนะ แต่แล้วแสงสีขาวส่องสว่างท่ามกลางฝุ่นควันมีบางอย่างกำลังอยู่ในนั้น เรย์ยืนมองด้วยความสงสัย ทันใดนั้นเดละโออกมาจากกลุ่มควันด้วยร่างกายที่มีแผลเต็มตัว หมัดซ้ายที่ส่องแสงสีขาว พุ่งชนกับหน้าของเรย์อย่างเต็มแรง แรงชกทำให้เรย์กระเด็นไปชนกับบ้านแถวนั้นอย่างรุนแรง เดลล้มลงเอามือยันกับพื้น หยดเืหยดลงบนพื้น
"บ้าเอ๊ย!!!"เดลมองหยดเืตัวเอง
ขนนกนับสิบ พุ่งมาหาเดลอีกครั้ง ทันทีที่เดลเห็นเดลก็รีบะโออก หลบพ้นแบบหวุดหวิด
เรย์เข้าโจมตีเดลอย่างรวดเร็ว เดลเอามือปัดป้องอย่างรวดเร็วเช่นกัน เรย์ก็ใช้ปีกโจมตีอย่างไม่ลดละ ทั้งสองโจมตีใส่กัน เปลวเพลิงสีแดงสว่างขึ้นเมื่อทั้ง2ปะทะกัน แต่แล้วเรย์เป็ฝ่ายที่พลาด กำปั้นของมนุษย์หมาป่าขนสีเงินต่อยเข้าท้องของเรย์อย่างเต็มแรง เรย์ทรุดลงกับพื้น
"ไอ้หมาขี้เรื้อน สวะ บังอาจทำให้ข้าที่เป็ขุนพลของท่านฟาเซียต้องอับอาย"คำพูดที่บ่งบอกอารมณ์ของเรย์ ว่าตอนนี้เขาโมโหสุดๆแล้ว
เขากระพือปีกอีกครั้ง ตัวเขาค่อยๆลอยขึ้น อย่างช้าๆ
"ข้าจะทรมานแกให้สนุกเลยละ และเ้าเป็คนแรกที่จะข้าจะใช้อาร์ค"เรย์พูดขึ้นก่อนสะบัดปีกอีกครั้งแทงเข้าตัวเอง แค่คราวนี้ ปีกสีแดงค่อยๆ กลายสภาพเป็ปีกคมมีด คมมีดนับพันเรียงตัวราวกับปีกนกขนาดั์ ตัวของเรย์ค่อยๆกลายสภาพเป็นกเพลิงสีแดงฉานราวกับเื มันกางปีกสีแดงออกอย่างน่ากลัว
"วางใจเถอะ โชคดีที่ตายด้วยพลังของท่านฟาเซีย"เสียงเรย์พูดขึ้นอย่างแหบแห้ง
"ชิ..."เดลตั้งท่าขึ้นเพื่อเตรียมโจมตี
นกเพลิงสีแดงพุ่งโฉบเข้าโจมตีเดลไปมาอย่างรวดเร็ว การโจมตีนั้นสร้างาแให้เดลได้มากมาย
"ข้าบินสูงแบบนี้คงโจมตีข้าไม่ได้ เป็หมาก็ทำใจ"เรย์พูดขึ้น พลางสะบัดปีกอีกครั้ง ใบมีดอันคมกริบสีแดงนับร้อยปะทะแสงอาทิตย์ส่องประกาย ต่างพุ่งลงมาราวกับสายลม ใบมีดแทงเข้าตัวของเดลอย่างรุนแรง เดลทรุดลงกับพื้น
"อ๊ากกก!!!"เดลร้องด้วยความเ็ป ทรุดลงคุกเข่าลงกับพื้น
"ฮาๆๆ นั่นแหละ ร้องแบบนั้น ข้าชอบจัง"เสียงแหบแห้งของเรย์พูดขึ้นเพราะความชอบใจ
เดลพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เหมือนเขาจะทำอะไรบางอยู่
"อสุรา ร่ายรำ!!!"ขนสีเงินส่องแสงสีขาวสว่างขึ้นเรื่อยๆ เขากระทืบเท้าอย่างรุนแรง รอยพื้นค่อยแตก แสงสีขาวค่อยๆ ดับลง เพียงแค่พริบตา เขาลอยตัวอยู่เหนือ เรย์นกสีเพลิงสีแดง ถึงกับตกตะลึงกับภาพที่เห็น หมัดแสงสีขาวส่องประกายชัดเจนแม้ในยามกลางวัน หมัดสีขาวซัดเข้ากลางหลังอย่างรุนแรง ทั้งคู่ร่วงลงมาจากอากาศราวกับดาวตกสีขาวกระแทกพื้นอย่างแรง ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังสู้กันอยู่ ก็หยุดลงทันที เรย์แน่นิ่งไร้สติ เดลลุกขึ้นยืนเซไปเซมา
"หยุดซักที"พูดขึ้น ก่อนเดลล้มลงกับพื้น สลบไป
ทางด้านเนลที่กำลังจะพาทารันขึ้นไปหาัที่อยู่บนปราสาท ได้ยินเสียงะเิอย่างรุนแรงในทางของเดลก็หันมอง
"เกิดอะไรขึ้น?"ทารันมองด้วยความสงสัย
ทั้งสองเมื่อมาถึงัจ้องมองอย่างไม่ละสายตา เนลวางทารันลงกับพื้น ทารันค่อยๆลุกขึ้นเดิน เซไปเซมา ไปหยุดอยู่ตรงหน้าัตัวนั้น ัตัวนั้นจ้องมองอย่างไม่เคลื่อนไหว
"เฟร นี้พี่เอง"ทารันพูดขึ้นด้วยเสียงอันแ่เบา ัตัวขึ้นยังจ้องอยู่ไม่แสดงอาการอะไร ทารันพยายามเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่ทันใดนั้น เ้าันั้นกลับแสดงท่าทางความดุร้ายทันใด มันกางปีกขนาดใหญ่ของมันออก มันอ้าปากขึ้นลำแสงสีแดงรวมตัวที่ปากของมัน เนลเห็นท่าทางอันดุร้ายของันั้นดูแปลกไป เขารีบะโไปป้องกันทารันทันทีโล่สีฟ้า ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ทันใดนั้นแสงสีแดงถูกยิงออกจากปากของัั์ทันที มันโดนโล่ของเนลแสงะเิดังสนั่น ความรุนแรงของพลังของั ทำให้ทารันและเนลกระเด็นตกมาข้างล่างอีกครั้ง แต่เขาโชคดีที่ตกลงมาในนํ้าทั้งคู่
"น้องสาวข้า.....จำข้าไม่ได้รึ"ทารันพูดขึ้น มองัสีขาวที่คำรามอยู่บนยอดปราสาท
"ทารัน ท่านอย่าทำนะ ท่านอาจจะตายเลยก็ได้นะ"เนลพูดขึ้น ห้ามทารัน
"ขอบใจ"ทารันพูดขึ้น จากนั้นร่างของเขาค่อยๆ เปลี่ยนร่างเป็ัสีขาว ขนาดใหญ่ เขาหันมามองเนลที่ตกตะลึงอยู่ ก่อนจะบินออกไป
"โธ่ววโว้ย!!!"เนละโออกไป
ัทารันบินวนอยู่รอบปราสาทสีขาว ัอีกตัวก็คำรามใส่ัทารันอย่างดุร้าย ัทารันค่อยๆบินเข้าใกล้ แต่แล้วเ้าัตัวนั้นมันเข้าโจมตีัทารันอย่างรุนแรง ัทั้ง2ตัว ต่างลอยอยู่กลางอากาศ ัทารันกลับไม่ตอบโต้อะไรเลย ัทั้ง2ต่างตกลงพื้น ัทารันนอนนิ่ง เมื่อเห็นดังนั้น ัอีกตัวก็อ้าปาก เตรียมจะพ่นลมหายใจเพลิงอีกครั้ง แสงสีแดงสว่างนี้ ัสีขาวพ่นเพลิงสีแดงใส่ทารันอย่างเต็มแรง ัทารันจมลงกับพื้นเพราะความรุนแรงของพลังั เปลวเพลิงสีแดงกำลังลุกไหม้เมีองเฮเทีย
เปลวเพลิงสีฟ้าส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง
57K
