ขอเป็นสามีของคุณ

        “ต่อไปคุณพ่อคุณแม่จะยุ่งแล้วนะครับผมจะเอาหลานมาให้เลี้ยง”

        คุณนันทนามองค้อนลูกชาย“จ้ะ แม่จะรอ แม่น่ะเลี้ยงได้อยู่แล้ว น้ำใสน่ารัก น่าเอ็นดูขนาดนั้นว่าแต่แม่เขายอมให้มาแล้วเหรอดูท่าทางของหนูกั้งวันนั้นก็ไม่ได้มีท่าทีกับเราสักเท่าไรทำเหมือนเป็นแค่คนรู้จักกันเท่านั้น”

        คณินเองก็รู้สึกเหมือนมารดาเหมือนกัญญาภัคพยายามเว้นระยะห่างกับเขา “เขาไม่ชอบผม คงเพราะประวัติเก่าๆแล้วก็การพบกันของเราตอนแรกมันไม่ได้สร้างความประทับใจให้เขาเท่าไรด้วยครับ”

        ...แต่มันสร้างมนุษย์ตัวน้อยมาให้แทนคณินคิดแล้วหลุดยิ้ม พอเห็นมารดามองมาก็ปั้นหน้าปกติทันที

        “ไว้ไปคุยที่บ้านดีไหมครับผมจะได้เล่าให้คุณพ่อกับคุณแม่ฟังอย่างละเอียดพร้อมกัน”

        “เอาที่เราสะดวกเถอะนัดวันมาแล้วกัน”

        “ครับวันนี้ผมมีงานที่ผับ ต้องไปดูสักหน่อย ไว้ผมจะไปหาวันอาทิตย์นี้แล้วกันนะครับฝากคุณแม่บอกคุณพ่อด้วย”

        คณินกอดแล้วหอมแก้มมารดาจากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกัน คณินเดินสอดมือล้วงกระเป๋าไปดูงานที่ผับต่อวันนี้เขาจ้างนักดนตรีวงใหม่มาจากต่างประเทศเลยจะไปดูด้วยตัวเองอีกทั้งเขาตั้งใจจะขยายพื้นที่ออกไปให้ถึงโซนสระว่ายน้ำด้วยเพราะดูปริมาณนักท่องเที่ยวแล้วพื้นที่ที่มีน่าจะไม่พอ

        ร่างสูงของนายหัวหนุ่มกำลังยืนคุยกับสถาปนิกเพื่อให้ออกแบบพื้นที่ที่จะทำเพิ่มเขาต้องการออกแบบสระว่ายน้ำให้เป็นรูปหัวใจ สร้างความแตกต่างจากที่อื่นมือหนากำลังชี้ชวนให้สถาปนิกดูพื้นที่ที่เขาต้องการและพาเดินดูว่าจะทำได้ไหม เจ้าของดวงตาคมกริบกำลังฟังสิ่งที่สถาปนิกบอกแต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาพอดี เมื่อก้มมองชื่อคนที่โทร.มา หน้าหล่อๆก็เปลี่ยนเป็นยกยิ้ม แล้วหันไปบอกกับสถาปนิก

        “ผมขอตัวสักครู่”

        จากนั้นชายหนุ่มก็เดินปลีกมาคุย“มีอะไรครับคุณกั้ง”

        “ฉันขอรบกวนคุณหน่อยค่ะคุณช่วยมาดูน้ำใสสักสองชั่วโมงได้ไหมคะ”

        ใบหน้าหล่อเหลายิ้มระรื่นทันที“ได้สิครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

        “ไม่รบกวนใช่ไหมคะถ้าคุณยุ่งหรือว่ามีงานก็ไม่ต้องมาก็ได้นะคะ”

        “ไม่ยุ่งและไม่รบกวนครับ” สถาปนิกที่มาด้วยกำลังมองแบบในมือสลับกับมองมาที่เขาเพราะเขาบอกว่าต้องการงานด่วนแต่ตอนนี้ไม่ด่วนแล้ว

        “งั้นขอบคุณมากนะคะ”

        คณินวางสายใบหน้าเปื้อนยิ้มเดินตรงไปหาสถาปนิกที่ยืนรอเขา “ถ้านายหัวต้องการให้ขยายไปถึงระเบียงผมจะลองไปปรับแบบให้นะครับ แล้วนายหัวจะให้เพิ่มตรงจุดไหนอีกครับเราเดินดูกันต่อเลยไหมครับ”

        “วันนี้ผมมีธุระไว้เราค่อยคุยกันใหม่วันหลังนะครับ ผมขอโทษด้วย” คณินเดินออกมาแล้ว สวนกับรุจน์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับมิสเตอร์เฉินพอดี

        วันนี้รุจน์พามิสเตอร์เฉินไปวัดเพราะมะรืนนี้มิสเตอร์เฉินจะกลับประเทศจีน อีกนานกว่าจะมาใหม่เขาเลยอนุญาตให้รุจน์พามิสเตอร์เฉินไป

        “นายหัวจะไปไหนครับ”

        “ฉันต้องรายงานแกด้วยเหรอรุจน์”คณินเลิกคิ้วบอกอย่างอารมณ์ดี ตบบ่ารุจน์เบาๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนนางงามมิตรภาพตอนได้รับรางวัลทั้งยังหันหน้าแย้มยิ้มไปถามเพื่อนรัก “เป็นไงวะเฉินไปวัดมา”

        “ดี รุจน์พาไปลงนะหน้าทองมาแค่เดินออกจากวัดก็มีสาวมองหน้าฉันแล้วว่ะ”

        “ทำไมวะนายลืมรูดซิปกางเกงเหรอ”

        “โว้ยไอ้ณิน ไอ้บ้า ขอให้เมียทิ้ง” คณินขำไม่ใส่ใจ “เปลี่ยนเรื่องดีกว่า แล้วนี่นายจะไปไหนณินฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

        “เรื่องอะไรด่วนไหมฉันมีธุระต้องรีบไป”

        “ธุระของฉันด่วนมากฉันต้องคุยกับนายวันนี้ เดี๋ยวนี้” มิสเตอร์เฉินบอก ตัดสินใจแล้วว่าต้องบอกเพื่อนตอนนี้ไม่อย่างนั้นมันต้องได้ตัดเพื่อนกับเขาอย่างแน่นอน

        “เรื่องอะไร”คณินถาม แล้วรอฟัง มิสเตอร์เฉินอาจจะมีเรื่องด่วนก็ได้ เพราะมะรืนนี้ก็จะกลับประเทศจีนแล้ว“นายจะพูดอะไร พูดมาเลยเฉิน ฉันรีบจริงๆ”

        “คุณกัญญาภาคโทร.มาหาฉัน”

        “ใครนะ”คณินทวนคำด้วยความงุนงง ก่อนจะนึกได้และทำตาขุ่นขวางขึ้นทันที “คุณกั้งเหรอคุณกั้งโทร.หานายทำไมเฉิน”

        “ใจเย็นก่อนนะณินไม่เกี่ยวกับฉันนะ เขาโทร.มาเอง ฉันไม่ได้โทร.ไป”

        “ก็รีบพูดมา”คณินคำราม

        “คุณกัญญาภาคอยากเจอฉันเขาโทร.มาหาฉันสองครั้งแล้ว เขาอยากเลี้ยงข้าวฉัน แต่ฉันบอกปัดปฏิเสธ จนครั้งล่าสุดเมื่อเช้าเขาโทร.มาขอบคุณเรื่องสัญญา ฉันเลยบอกเขาว่าฉันจะกลับจีนมะรืนนี้ เขาเลยขอเลี้ยงข้าวฉันถ้าฉันไม่สะดวก เขาจะไปหาฉันที่โรงแรม ฉันเลยบอกว่าจะไปรับเขาที่บ้านเอง”

        คณินเผลอขบกรามแน่นทันทีที่ฟังจบให้เฉินไปรับที่บ้าน ยายแม่มดตัวแสบ

        ดวงตาสีดำสนิทขุ่นขวางเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด กัญญาภัคโทร.มาตามให้เขาไปเลี้ยงลูกส่วนตัวเองจะไปกินข้าวกับผู้ชายอย่างนั้นเหรอ เขาหลงดีใจนึกว่าเธอไปทำธุระเขาเองก็ลืมถามว่าไปไหน เลยตอบรับไปอย่างลิงโลด คิดแต่ว่าเธอไว้ใจ อยากให้เขาไปช่วยเลี้ยงลูกที่ไหนได้ จะไปกินข้าวกับผู้ชาย คิดถึงตรงนี้ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนก็หันขวับไปหาเพื่อนสนิท

        มิสเตอร์เฉินสะดุ้งทั้งที่คณินยังไม่เอ่ยอะไรก็รีบโบกมือว่าไม่เกี่ยวกับตัวเขา

        ไปกินข้าวกันไม่พอแถมยังอนุญาตให้ไปรับที่บ้าน เขารู้ว่าเธอสวย แซ่บ กล้าได้กล้าเสียและเพราะนิสัยเหล่านี้แหละที่ทำให้เขาคลั่งไคล้และกลัวไปพร้อมกัน ครั้งนี้เธอยั่วโมโหเขามากไปแล้ว