ยัยเด็กดื้อเฟยหลงถอนหายใจแล้วก็มองมือตัวเองที่ยังมีไออุ่นและกลิ่นหอมของเฟยหลงหลงเหลืออยู่เขารู้สึกเสียใจจริงๆเขาเป็ลูกผู้ชายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากให้นางคอยปกป้อง ความจริงอวี้เอ๋อควรที่จะได้เป็ศิษย์ในตั้งนานแล้วแต่นางกลับเลือกที่จะเป็หัวหน้าของศิษย์นอกเพื่อที่จะได้ช่วยเหลือเขาได้สะดวกทั้งหมดก็เพราะเขาเพราะเขามันอ่อนแอ!
เฟยหลงกำหมัดแน่นจนมีเืซึมออกมาเมื่อ8ปีก่อนเขาถือเป็อัจฉริยะคนหนึ่งทุกๆคนได้แต่เงยหน้ามองเขา ตอนนั้นอวี้เอ๋อเป็น้องสาวจากหมู่บ้านข้างๆที่เคยสนิทกันตอนเด็กๆเท่านั้นเมื่อทั้งสองเติบโตขึ้นก็เริ่มห่างหายกันไปพวกเขาได้มาเจอกันอีกครั้งตอนที่สำนักหยกขาวประกาศรับสมัครศิษย์ตอนที่กำลังไปสมัครนางเห็นเขาแล้วเข้ามาทักทายด้วยความสดใสจากนั้นก็เดินตามต้อยๆราวกับลูกหมาน้อยตลอดเวลา
จากนั้นเขาก็เข้าร่วมการทดสอบความสามารถและประสบความสำเร็จอย่างงดงามได้แต่งตั้งเป็ศิษย์ในทันทีส่วนอวี้เอ๋อนางได้เป็แค่ศิษย์นอกธรรมดาเท่านั้นทำให้เขาเริ่มตีตัวออกห่างจากนางแต่เหมือนนางก็ไม่ได้สนอะไรนางยิ้มสดใสแล้ววิ่งมาหาเขาทุกครั้งที่เห็น
จากนั้นไม่นานเกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดขึ้นกับเฟยหลงเขาไม่สามารถเลื่อนระดับได้แม้จะฝึกฝนและบ่มเพาะมากเท่าใดก็ไม่มีวี่แววว่าจะเลื่อนระดับแถมระดับยังลดลงเรื่อยๆทุกคนที่เห็นเขาร่วงลงมาจากฟ้าก็เริ่มตีตัวออกห่างและเยาะเย้ยเขา ถีบส่งเขามาอยู่ที่เขตของศิษย์นอกเ้าเหวินฟู่ที่เป็ขาใหญ่ของศิษย์นอกเห็นเขาสนิทกับอวี้เอ๋อก็คอยกลั่นแกล้งเขาสารพัดไล่เขามาอยู่ที่กระท่อมทรุดโทรมที่ห่างไกลที่สุดแห่งนี้ทำให้เขาตกอยู่สภาพอย่างที่เป็อยู่ตอนนี้
จากนั้นเขาก็รู้ว่าในสำนักนี้มีแค่อวี้เอ๋อเท่านั้นที่จริงใจต่อเขาเขาอยากที่จะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อตอบแทนทุกอย่างที่อวี้เอ๋อคอยทำให้เขาแล้วก็อยู่กับนางตลอดไป
“แม่นางน้อยไปแล้วเ้าจะฝึกต่อได้หรือยังน้องชาย” ขณะที่เฟยหลงคิดกับตัวเองอยู่นั้นก็มีเสียงทรงเสน่ห์ของผู้หญิงดังขึ้นภายในห้อง
“ได้เราจะฝึกกันต่อ” เฟยหลงตอบกลับด้วยเสียงเ็า
“เ้าไม่เห็นต้องเ็ากับข้าขนาดนี้ก็ได้นี้” เสียงทรงเสน่ห์นั้นพูดขึ้นด้วยความน้อยใจ
“เป็เพราะท่านดูดพลังลมปราณของข้าตลอดหลายปีมานี้ทำให้ข้ามีชีวิตราวกับตกนรกท่านอยากให้ข้าพูดดีๆด้วยงั้นรึ?”
“แหม๋ก็พี่สาวไม่มีทางเลือกนี้น่าแต่พี่สาวคนนี้ก็สอนวิชาบ่มเพาะจ้าวสุริยันเป็การตอบแทนเชียวน้าอดทนอีกไม่ถึงสิบปีกะอีแค่สำนักกิ๊กก๊อกพรรณ์นี้เ้าก็สามารถเมื่อไหร่ก็ได้” พอเสียงนั้นพูดจบเฟยหลงก็รู้สึกเสียวสันหลังเหมือนมีใครเอานิ้วมาลูบไล้กลางหลังเขาอยู่
“เหอะเป็เพราะท่านอยากรีบออกจากแหวนนี้ไวๆต่างหากเลยมอบเคล็ดวิชานี้ให้ข้า” เฟยหลงรู้สึกว่าตัวเองถูกหยอกล้อก็โมโหขึ้นมา
“น่าๆต่างฝ่ายก็ต่างได้ผลประโยชน์กันทั้งนั้นตอนนี้ข้าสอนคล็ดวิชาบ่มเพาะแต่อนาคตข้าอาจจะสอนวิชาต่อสู้ก็ได้น้า แถมมีพี่สาวสุดสวยอยู่ด้วยตลอดเวลาอย่างงี้ไม่ดีตรงไหน” เสียงทรงสเน่ห์ดังขึ้นรอบๆราวกับนางกำลังลอยวนไปมารอบตัวเขา
พี่สาวสุดสวยอะไรกันรูปลักษณ์ของเ้าตอนนี้ข้ายังไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ
เื่ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะแหวนวงนึงที่เฟยหลงไปเจอตอนที่เขายังเป็ชาวบ้านธรรมดาตอนนั้นเฟยหลงเป็เพียงเด็กหนุ่มที่ต้องหาสมุนไพรประทังชีวิตไปวันๆขณะที่เขากำลังเก็บสมุนไพรที่ข้างหน้าผานั้นเขาบังเอิญตกลงไปในหน้าผาและพบถ้ำๆนึงในถ้ำว่างเปล่าแต่กลางถ้ำนั้นมีแสงสะท้อนออกมาเมื่อเฟยหลงเดินเข้าไปดูใกล้ๆก็เจอแหวนวงนึงรูปร่างของแหวนวงนี้ช่างธรรมดาเหลือเกินแต่ตัวแหวนกลับปล่อยกลิ่นอายพิเศษดึงดูดเฟยหลงให้เก็บกลับบ้านมาแหวนวงนี้ไม่มีอะไรพิเศษเพียงแต่ว่าเมื่อตกกลางคืนแหวนจะสะท้อนแสงสวยงามออกมาทำให้เฟยหลงรู้สึกว่าสวยดีเลยเก็บติดตัวไว้ตลอดมา
เขาพึ่งรู้เมื่อไม่กี่เดือนมานี้ว่าแหวนวงนี้คือต้นเหตุของความบัดซบทุกอย่างที่เขาพบเจอมาใน่หลายปีแถมยังมีผีผู้หญิงอาศัยอยู่ในแหวนอีกนางบอกว่าเพราะนางดูดกลืนลมปราณของเฟยหลงตลอด่หลายปีที่ผ่านมาทำให้นางสามารถเริ่มพูดออกมาได้
ตอนนั้นเขาแทบจะปาแหวนทิ้งแต่นางกลับบอกว่าจะช่วยสอนเคล็ดวิชาให้เป็การตอบแทนเคล็ดวิชาบ่มเพาะที่ระดับสูงกว่าในสำนักเป็ร้อยๆเท่าแต่เงื่อนไขคือเมื่อบ่มเพาะได้ถึงระดับิญญาแล้วต้องเปิดผนึกในวงแหวนแล้วปล่อยนางออกไปเมื่อเฟยหลงได้ยินดังนั้นตอนแรกก็ไม่อยากช่วยเพราะว่าส่วนใหญ่สิ่งที่โดนผนึกไม่ปิศาจก็จะเป็บุคคลอันตรายอย่างยิ่งแต่เพื่ออวี้เอ๋อเขาเลยต้องยอมเสี่ยงไว้ใจผู้หญิงคนนี้ดู
“แล้วทำไมเ้าไม่บอกแม่นางน้อยคนนั้นล่ะว่าสามารถบ่มเพาะได้แล้ว?” เสียงได้ถามเฟยหลงด้วยความสงสัย
“ข้าอยากทำให้นางแปลกใจ” เฟยหลงตอบจากนั้นก็นั่งลงเริ่มบ่มเพาะ
“หืมมมมน้องชายตัวน้อยกำลังวางแผนเปิดตัวอย่างทรงพลังสร้างความประทับใจให้เด็กสาวจากนั้นก็สารภาพรักสินะน้องชายคนนี้เ้าเล่ห์ไม่เบาแผนล้ำเลิศมาก!”
เฟยหลงขมวดคิ้วหลังจากได้ยินเสียงหญิงสาวพูดไม่รู้ทำไมเขารู้สึกเหมือนกับเห็นผู้หญิงคนนึงยกนิ้วโป้งให้เขาอยู่
บ่มเพาะอย่าไปสนอะไรทั้งนั้นข้าต้องตั้งสมาธิ! เฟยหลงพูดในใจซ้ำไปซ้ำมา