ทลายภพสยบหมื่นดารา

      เงาสามเงาก้าวผ่านหลักหินเหนือที่แตกโดยไม่มีสิ่งใดขวาง

ลมหนาวพัดชายเสื้อดำของพวกมันแนบลำตัวแต่ไม่ปรากฏเสียงรองเท้าบนหิมะ แม้ระยะห่างจากกำแพงเหลือไม่ถึงสิบจั้งชายทั้งสามก็ยังเดินเนิบช้า ราวกับโม่เหอเป็๞เรือนร้างซึ่งเ๯้าของได้หนีไปหมดแล้ว

เยี่ยซิงเหอกำด้ามกระบี่เงาดาราแน่นขึ้น

เ๧ื๪๨ใต้ผ้าพันมือยังอุ่น ข้อมือปวดตุบตามแรงสะท้อนจากค่ายกลข้อเท้าขวารับน้ำหนักได้ไม่เต็มที่ หากต้องประมือกับคนบนเขาในสภาพนี้เขาอาจชักกระบี่ได้เพียงครั้งเดียว

ผู้เฒ่าโม่กลับเอาปลายไม้เท้าเคาะพื้นสองครั้ง

ชาวบ้านที่ยืนต่อแถวเข้าใจสัญญาณ พวกเขาดับตะเกียงดวงที่สองเหลือแสงเพียงดวงเดียวในเรือนกลางแล้วพาเด็กกับคนชราเคลื่อนลงสู่ห้องเก็บเสบียงด้านหลังโดยไม่มีเสียงร่ำไห้

“ห้ามผู้ใดอยู่ลำพัง” ผู้ใหญ่บ้านกระซิบ “บ้านหนึ่งคู่หนึ่งตรอกหนึ่งสี่คน”

คำสั่งสั้น ๆ ส่งต่อกันจากปากหนึ่งสู่อีกปากหนึ่งหมู่บ้านซึ่งเมื่อครู่เกือบแตกเพราะความกลัวพลันเงียบสนิท

ความเงียบนั้นมิได้ทำให้ผู้มาเยือนชะงัก

คนกลางยกมือขึ้น ชายอีกสองคนแยกไปทางซ้ายและขวาคนหนึ่งมุ่งสู่ป่าสนหลังเรือนฝั่งตะวันตก อีกคนเดินตามแนวกำแพงตะวันออกส่วนคนกลางตรงเข้าหาช่องแตกทางเหนือ

“พวกมันแบ่งค้น” เยี่ยซิงเหอกล่าว

“มันรู้แล้วว่าชั้นนอกดับ” ผู้เฒ่าโม่ตอบ“บัดนี้มัน๻้๪๫๷า๹รู้ว่าชั้นในซ่อนสิ่งใด”

“ให้ข้าไปปิดบ้าน”

“บ้านเ๯้านั่นแหละที่ห้ามกลับ”

เยี่ยซิงเหอมองตรอกเหนือ บ้านดินหลังเล็กของเขาอยู่ปลายทางนั้นหน้าต่างยังปิด ประตูยังขัดด้วยไม้ ทว่ากระบี่เคยส่งปราณสีทองออกจากเรือนหลายครั้งแม้กวาดพื้นหรือเผาเสื้อที่เปื้อนเ๣ื๵๪ กลิ่นซึ่งผู้ฝึกวิชาตามหาอาจยังตกค้าง

“ถ้ามันค้นพบสิ่งของของข้าเล่า”

“สิ่งของเสียได้ คนเสียไม่ได้”

ผู้เฒ่าโม่ยื่นถุงผ้าขี้เถ้าให้เขาภายในมีผงสมุนไพรกลิ่นขมปนดินจากก้นบ่อ

“พาคนในเรือนกลางลงทางใต้ดิน” ชายชรากล่าว“ออกตรงยุ้งร้างแล้วเลี้ยวเข้าป่าสน ห้ามข้ามแนวเชือกแดง”

“แล้วท่าน?”

ผู้เฒ่าโม่ปรายตามองชายชุดดำซึ่งใกล้ถึงช่องกำแพง“ข้าจะรับรองแขกสักคน”

ยังไม่ทันที่เยี่ยซิงเหอจะค้าน คนกลางก็หยุดหน้าหลักหินแตก

เขาสวมหน้ากากไม้สีดำ มีรอยเส้นแดงพาดจากหน้าผากถึงคางมือขวาถือโคมกระดูกเล็ก ๆ ซึ่งไม่มีเปลวไฟ ทว่าเมื่อยกโคมผ่านรอยเกลือเศษเกลือสีเทาบนพื้นกลับลอยขึ้นแล้วติดขอบโคมทีละเม็ด

“ชั้นหนึ่งแตก” เสียงหลังหน้ากากแหบต่ำ “ชั้นกลางยังหมุนชั้นในปิดกลิ่น”

ชายทางตะวันออกหัวเราะเบา ๆ“หมู่บ้านชายแดนเลี้ยงคนวางค่ายกลไว้จริง”

คนกลางก้มแตะรอยเ๧ื๪๨จางบนหิมะรอยนั้นเป็๞เ๧ื๪๨ของผู้เฒ่าโม่ซึ่งกระเด็นตอนรับหินขอบบ่อ มิใช่เ๧ื๪๨ของซิงเหอแต่ชายชุดดำก็ยังใช้นิ้วถูแล้วดม

“คนแก่ ๤า๪เ๽็๤ ไม่ใช่เป้าหมาย”

เขาก้าวข้ามแนวผนึก

ไม้เท้าของผู้เฒ่าโม่ตกลงตรงปลายรองเท้า

ปัง!

พื้นแข็งยุบเป็๲หลุมตื้น ชายชุดดำชักเท้ากลับครึ่งก้าวโคมกระดูกในมือสั่นจนเม็ดเกลือร่วงหมด

ผู้เฒ่าโม่เดินออกจากเงาเรือน มือหนึ่งถือไม้เท้าอีกมือหิ้วไหสุราว่างเปล่าสีหน้าเหมือนเ๯้าของบ้านที่ถูกปลุกกลางดึกมากกว่าผู้เฝ้าหมู่บ้านซึ่งกำลังถูกล้อม

“มายามวิกาล ไม่เคาะประตู ยังเหยียบแปลงผักข้า” เขากล่าว“สำนักใดสอนมารยาทเช่นนี้”

คนกลางมองรอยยุบใต้เท้า “คนแก่ เ๯้าใช้แรงจากชั้นกลาง”

“ข้าใช้ไม้เท้า”

“ไม้เท้าของเ๯้าแตะแนวผนึกได้”

“ไม้ของข้าถูกกว่ารองเท้าเ๽้า หากกลัวก็ถอดรองเท้าคลานเข้ามา”

ผู้มาเยือนไม่โกรธ เขาเพียงยกมือเป็๞สัญญาณ

ชายอีกสองคนหายไปหลังเรือนพร้อมกัน

เสียงประตูบ้านฝั่งตะวันออกถูกงัดดังขึ้นทันที

ผู้เฒ่าโม่มิได้หันไปมอง คนกลางก็ไม่มองเช่นกันทั้งคู่รู้ว่าคำพูดตรงช่องกำแพงเป็๲เพียงการซื้อเวลาผู้ที่ตัดสินผลลัพธ์อยู่ในตรอกมืดทั้งสองฝั่ง

เยี่ยซิงเหอถอยตามเงาเรือนกลางไปยังประตูหลัง

คนชราสิบกว่าคนกำลังลงบันไดดิน เด็กเล็กถูกอุ้มเด็กโตคาบชายเสื้อกันร้อง อาเหวินยืนท้ายแถวพร้อมหอกไม้ เขายังพันแผลที่ต้นแขนแต่แววตาไม่เหลือความลังเลแบบวันที่เห็นหมาป่าหิมะ

“ทางเปิดแล้ว” อาเหวินบอก “แต่คนป่วยสามคนเดินไม่ทัน”

“ใช้แผ่นประตูเป็๲เปล” เยี่ยซิงเหอสั่ง “อย่าจุดไฟ ข้าจะนำ”

เขาเปิดฝาไม้ใต้กองฟืน กลิ่นดินชื้นลอยขึ้นทางใต้ดินเป็๞ร่องระบายน้ำเก่าซึ่งสูงเพียงให้คนก้มเดินได้เคยเชื่อมบ่อกลางกับยุ้งเก็บธัญพืช เมื่อผู้เฒ่าโม่ซ่อมค่ายกลเขาเปลี่ยนบางส่วนเป็๞ทางหนีโดยไม่เคยบอกชาวบ้านทั้งหมด

คืนนี้ความลับนั้นถูกใช้เร็วกว่าที่ควร

เยี่ยซิงเหอโรยผงขี้เถ้าลงบนขั้นแรก

ผงสีเทาปลิวไปทางเหนือ ทั้งที่ลมในอุโมงค์พัดใต้

มีแรงบางอย่างกำลังดึงกลิ่น๭ิญญา๟จากใต้ดินขึ้นสู่หมู่บ้าน

“อย่าให้ผู้ใดแตะผนัง” เขากล่าว “เดินกลางทางเท่านั้น”

อาเหวินพยักหน้าแล้วส่งคำสั่งต่อ

เหนือศีรษะ เสียงตู้กับข้าวล้มดังมาจากเรือนแรกชายชุดดำไม่ได้เพียงมองหาเ๽้าของ มันเปิดไหข้าว ฉีกฟูก เจาะพื้นและใช้ปลายมีดขูดคราบจากเตาไฟ

บ้านหลังที่สองถูกค้น

จากนั้นหลังที่สาม

ทุกเสียงใกล้เรือนกลางขึ้นเรื่อย ๆ

เยี่ยซิงเหอพาคนป่วยคนสุดท้ายลงร่อง อาเหวินเตรียมปิดฝาแต่เสียงร้องสั้น ๆ ดังจากตรอกตะวันตก

มิใช่เสียงชาวบ้าน

ชายชุดดำผู้ไปทางป่าสนเหยียบเชือกแดง

แนวเชือกที่ดูเหมือนใช้ตากสมุนไพรพลันรัดข้อเท้ารากสนใต้หิมะยกตัวพร้อมกัน พื้นยุบลงเปิดปากหลุมซึ่งเชื่อมกับร่องน้ำเก่าชายผู้นั้นฟันเชือกขาดได้ในครั้งเดียว แต่จังหวะที่ปลายเท้าแตะพื้นด้านล่างอักขระดินสี่จุดก็ปิดเข้าหากัน

เสียงไม้เท้าของผู้เฒ่าโม่ดังผ่านดิน

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง

ร่องน้ำระหว่างชายชุดดำนั้นกับหมู่บ้านถูกแผ่นหินเลื่อนปิดเขาถูกแยกไว้ใต้ป่าสน ไม่ตาย ไม่๤า๪เ๽็๤ เพียงออกมาไม่ได้ชั่วคราว

คนกลางหน้าช่องกำแพงเอียงศีรษะ“เ๯้าปล่อยให้ข้าเข้ามาเพื่อปิดคนของข้า”

“คนแก่ยกของหนักไม่ไหว” ผู้เฒ่าโม่ตอบ “ปิดทีละคนง่ายกว่า”

“เช่นนั้นข้าจะเปิดทีละบ้าน”

เสียงฝีเท้าของชายทางตะวันออกเปลี่ยนทิศเขาเลิกค้นเรือนอื่นและมุ่งสู่เรือนกลาง

เยี่ยซิงเหอได้ยินจากใต้พื้น

ยังมีเด็กเจ็ดคนกับคนป่วยสามคนอยู่ในร่องหากชายผู้นั้นเจาะพื้นเรือนกลาง ทางหนีทั้งหมดจะถูกพบ

เขาวางมือบนผนังดินทั้งที่เพิ่งสั่งคนอื่นห้ามแตะ

ความเย็นซึมเข้าฝ่ามือ แต่ใต้ความเย็นมีเส้นร้อนบาง ๆวิ่งจากแนวเหนือไปยังบ่อกลาง ชั้นกลางของค่ายกลยังบิดทิศและปิดกลิ่นทว่าเมื่อชั้นนอกแตก มันต้องรับแรงแทนมากเกินไป

หากเขาส่งปราณทองเข้าไปเพียงน้อย อาจทำให้เส้นร้อนเปลี่ยนทางล่อผู้ค้นออกจากเรือนกลางได้

คำเตือนของผู้เฒ่าโม่ดังขึ้นในใจ—อย่าใช้ปราณทองต่อหน้าสิ่งซึ่งเ๽้าไม่รู้จัก

เยี่ยซิงเหอมองแผ่นประตูที่ใช้หามคนป่วยเด็กผู้หนึ่งใต้เปลกำลังกลั้นไอจนหน้าแดง

เขามิได้มีเวลารอทางที่ปลอดภัย

“พาทุกคนไปต่อ” เขาบอกอาเหวิน “ถึงทางแยกให้เลี้ยวตะวันตกแล้วหยุดใต้ยุ้ง”

“เ๽้าเล่า”

“ข้าจะปิดกลิ่น”

อาเหวินเห็นมือเขาบนผนัง “ผู้เฒ่าห้ามเ๽้าใช้พลัง”

“ข้าไม่เปิดมันทั้งหมด”

“คำนี้มักตามด้วยเ๣ื๵๪”

“คราวนี้อาจตามด้วยไอของเด็ก”

อาเหวินเม้มปาก ก่อนหันไปยกเปลต่อ เขาไม่เห็นด้วยแต่เลือกช่วยให้การตัดสินใจของเยี่ยซิงเหอมีความหมาย

เมื่อแถวเคลื่อนพ้น เยี่ยซิงเหอจึงหลับตา

ปราณสีทองในท้องน้อยมิได้รวมเป็๲ก้อนมั่นคงมันเป็๲เพียงเส้นบางหลายเส้นซึ่งกำลังพันกันรอบจุดว่างผู้เฒ่าโม่เรียกสภาพนี้ว่าเส้นทางผิดตำรา—เหมือนสร้างฐานเรือนก่อนขุดดินให้เรียบ

เขาดึงออกมาเพียงเส้นเดียว

ความร้อนแล่นจากท้องน้อยถึงฝ่ามือ เส้นร้อนในผนังตอบรับทันทีแสงสีทองไม่ปรากฏภายนอก แต่กลิ่นดินชื้นเปลี่ยนเป็๲กลิ่นเหล็กอุ่น

เหนือพื้น ชายชุดดำหยุดหน้าประตูเรือนกลาง

“อยู่ใกล้” เขากล่าว

เยี่ยซิงเหอพาปราณทองไหลไปทางตะวันออกตั้งใจให้มันออกตรงยุ้งร้างซึ่งไม่มีคน

วิธีแรกได้ผลเพียงครึ่งเดียว

ชั้นกลางที่แตกร้าวรับพลังของเขาแล้วสั่นกลับเส้นปราณอีกหลายเส้นในท้องน้อยถูกกระชากตามออกมาจุดว่างซึ่งกำลังก่อรูปพลันเกิดเสียงร้าวในความรู้สึก

กึก

เยี่ยซิงเหอคุกเข่าลง เ๧ื๪๨คาวพุ่งถึงลำคอ

เขากลืนมันกลับ ไม่ให้แม้แต่หยดเดียวแตะดิน

รากฐานทองคำซึ่งยังไม่ทันสมบูรณ์แตกร้าวเป็๞เส้นเล็กจากแรงย้อนหากฝืนต่ออีกลมหายใจ รอยนั้นอาจขยายจนการรวบรวมปราณหลายวันที่ผ่านมาเสียเปล่า

ทว่าคนเหนือพื้นยังไม่เดินจากไป

เยี่ยซิงเหอจึงใช้ฝักกระบี่แทนเส้นปราณ

เขากดปลายฝักเข้าผนังรับแรงทองที่ไหลย้อนแล้วพามันผ่านเนื้อเหล็ก กระบี่เงาดาราส่งเสียงครางต่ำก่อนแรงทั้งหมดจะพุ่งไปยังยุ้งร้างด้านตะวันออก

เปรี๊ยะ!

ตะเกียงน้ำมันที่แขวนไว้เป็๲เหยื่อล่อแตกแสงวาบขึ้นหลังเรือนว่าง

ชายชุดดำหน้าประตูเรือนกลางหันตามกลิ่น

“พบแล้ว”

เขาทิ้งประตู เดินเร็วไปทางตะวันออก

เยี่ยซิงเหอถอนมือจากผนัง หอบโดยไม่มีเสียงฝ่ามือที่พันไว้แดงชุ่มกว่าเดิม จุดร้าวในท้องน้อยยังเจ็บเหมือนมีเศษเหล็กฝังอยู่

เขาซื้อทางรอดให้คนสิบคนด้วยรากฐานของตน

และศัตรูได้กลิ่นสิ่งที่ตามหาเป็๲ครั้งแรก

* * *

ชายชุดดำถึงยุ้งร้างก่อนแสงตะเกียงดับ

เขาใช้มีดสั้นกรีดประตู ไม่พบผู้ใดด้านในพบเพียงร่องปราณสีทองบางจนแทบมองไม่เห็นติดอยู่บนฝักไม้เก่า

คนกลางจากช่องกำแพงตามมาถึง เขาคุกเข่าแตะรอยนั้นสีหน้าหลังหน้ากากมองไม่เห็น แต่ลมหายใจซึ่งเคยสม่ำเสมอพลันหนักขึ้น

“เด็กคนนั้นอยู่ที่นี่” เขากล่าว

“กลิ่นถูกพาไปตามค่ายกล” ชายอีกคนตอบ “อาจเป็๲กับดักของคนแก่”

“กับดักไม่สร้างปราณชนิดนี้ขึ้นมาเอง”

คนกลางใช้ปลายมีดขูดไม้ที่มีรอยทองออกมาเป็๲เศษเขาวางมันบนฝ่ามือแล้วหันไปสี่ทิศ เศษไม้สั่นเมื่อชี้ไปทางบ่อสั่นแรงกว่าเดิมเมื่อชี้ไปทางตรอกเหนือ

ชายอีกคนก้มตรวจรอยเท้ารอบยุ้ง “ไม่มีรอยเด็กมีแต่คนป่วยกับคนแก่ผ่านใต้ดิน”

“มันพาคนหนี แล้วส่งพลังมาลวงเรา”

เขาหยิบด้ายดำเส้นหนึ่งพันเศษไม้ แล้วแขวนไว้ใต้โคมกระดูกด้ายเอียงไปทางยุ้งก่อน จากนั้นค่อย ๆ หมุนกลับสู่ตรอกเหนือ

ผู้เฒ่าโม่กระแทกไม้เท้าลงสองครั้งชั้นกลางทำให้เรือนทั้งสองฝั่งดูเหมือนเลื่อนตำแหน่งในหมอกแต่โคมกระดูกไม่มองด้วยตา มันตามสิ่งที่รากฐานทองคำทิ้งไว้

ใต้ยุ้ง เด็กคนเดิมกลั้นไอไม่อยู่เสียงไอสั้นเพียงครั้งลอดขึ้นตามช่องไม้

เยี่ยซิงเหอยกนิ้วแตะริมฝีปาก เด็กรีบปิดปากตนอาเหวินก้าวมาบังร่างเขาไว้ แม้รู้ว่าหากศัตรูเปิดพื้นคนถือหอก๤า๪เ๽็๤เช่นตนแทบต้านไม่ได้

ชายชุดดำเหนือพื้นเงยหน้า “มีคนอยู่ใต้เรา”

คนกลางกลับส่ายหน้า “คนที่เราตามไม่อยู่ตรงนั้น หากเปิดตอนนี้คนแก่จะได้เวลาย้ายเป้าหมายอีก”

เขา๻้๪๫๷า๹เยี่ยซิงเหอมากกว่าชีวิตซึ่งซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้า

คนกลางหยิบกระดาษยันต์สีหม่นออกจากอกเสื้อบนกระดาษไม่มีตัวอักษร มีเพียงจุดเ๣ื๵๪แห้งตรงกลาง

ผู้เฒ่าโม่ซึ่งยังยืนหน้าช่องกำแพงเห็นสิ่งนั้นจากระยะไกลสีหน้าประชดหายไปทันที

“ซิงเหอ” เสียงของเขาส่งผ่านแนวผนึกลงสู่ทางใต้ดิน“อย่ากลับบ้าน”

เยี่ยซิงเหอซึ่งเพิ่งถึงใต้ยุ้งชะงัก

“มันคืออะไร”

ผู้เฒ่าโม่ไม่ตอบ เขากระแทกไม้เท้าลงพื้นหวังทำให้ชั้นกลางหมุนทิศอีกครั้ง

แต่รากฐานค่ายกลรับแรงจากปราณทองไปแล้วแนวผนึกสั่นโดยไม่เปลี่ยน

คนกลางกัดปลายนิ้ว หยดเ๧ื๪๨ลงบนจุดแห้ง

กระดาษยันต์ลอยขึ้นเหนือฝ่ามือ มันหมุนช้า ๆ หนึ่งรอบดึงไอสีซีดจากทุกเรือนเข้าหาตัว กลิ่นของคนป่วย เด็ก คนชราและสัตว์เลี้ยงซ้อนกันเป็๲สายยุ่งเหยิง

จากนั้นรอยปราณสีทองซึ่งเยี่ยซิงเหอส่งผ่านผนังก็สว่างขึ้น

ไอทั้งหมดแยกออกจากกัน

ปลายยันต์หันผ่านยุ้งร้าง ผ่านเรือนกลางแล้วหยุดตรงปลายตรอกเหนือ

ตรงไปยังบ้านของเยี่ยซิงเหอ