ข้า ซิลเวีย ลูเดนเบิร์กเป็เทพที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง. ไม่สิ ข้ามีชื่อเสียงมากๆ เลยแหละนะ ..
แต่ว่ายัยแก่.. เอ๊ย ข้าหมายถึงท่านเทพสูงสุดนั่นกลับส่งข้าลงมายังโลกมนุษย์โดยทิ้งคำสาปใส่ข้าไม่สิ มันไม่ใช่คำสาปหรอกนะ … แต่ข้าคิดว่ามันคือคำสาปอะนะ
บนโลกเทพมันมีกฎอยู่และสถานะของเทพจะมีอยู่สองแบบ คือผู้บริสุทธิ์ ผู้บริสุทธิ์จะเป็เทพทั่วไป
แต่อีกแบบคือ ‘ผู้มีความผิด’ เป็คนที่มีความผิดพลังจะถูกห้ามไม่ให้ใช้..แต่ไม่ใช่เพราะพลังถูกผนึก ใช้ไม่ได้เหมือนมาโลกมนุษย์นะ
เพราะถามว่าใช้ได้ไหม ก็ใช้ได้แต่จะถูกบทลงโทษ ในกรณีของข้าก็ถูกตีก้นนั่นแหละ ยัยแก่นั่นข้าไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆแต่กลับมอบสถานะผู้มีความผิดให้ข้าซะได้
แถมด้วยความเคยชินข้าอาจจะเผลอใช้พลังเพราะความเคยชินด้วยแบบนั้นก็โดนตีก้นฟรีน่ะสิ
แต่ว่ายังไงซะเมื่อมายังโลกมนุษย์พลังของข้าก็จะถูกผนึก ถึงข้าจะเผลอใช้พลังก็ใช้งานไม่ได้
แสดงว่าข้าก็จะไม่โดนบทลงโทษไงล่ะ!
ใช่ มันควรจะเป็แบบนั้นแท้ๆแต่ว่าหอคอยที่ปิดผนึกพลังดันมาพังถล่มก่อนซะได้ นี่มันบ้ามากเกินไปแล้ว
แถมหากใช้พลังโดยฝืนกฎอยู่ในโลกมนุษย์ข้าก็จะได้รับบทลงโทษสองซ้อนทับอีกตั้งหาก เพราะข้ามาจากโลกเทพนี่น่า
บ้าเอ๊ย นี่มันซวยซ้ำซวยซ้อนสุดๆแล้วตอนตกลงมาก็โดนเด็กผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ใส่กางเกงในสีดำเตะหน้าเข้าให้เนี่ย
นึกถึงลูกเตะนั้นก็ทำเอาหน้าข้าสั่นเลยทีเดียวก็แหม เล่นใช้รองเท้าแก้วที่เหมือนรองเท้าองค์หญิงไรทำนองนั้นเตะหน้าเข้าให้ปากไม่หักก็บุญแล้ว
เฮ้อ..ข้าทำอะไรผิดนะทำไมถึงซวยขนาดนี้.. อย่างมากก็แค่นินทายัยเทพสูงสุดเท่านั้นนี่น่า…
จะว่าไปข้าเคยไปต่อยเทพแห่งความโชคดีจนฟันหักด้วยนี่น่าความโชคดีเลยไม่มีในตัวข้าเหรอ? ไม่สิ
แรกเริ่มเดิมทีเทพความโชคดีนี่มอบความโชคดีให้เทพด้วยกันได้ด้วยเหรอเนี่ย?ถ้างั้นเทพความโชคร้ายข้าก็เคยต่อยไปแล้วนะ ทำไมความซวยถึงไม่หายล่ะ
ไม่สิ มันรู้ตัวว่ามันคือเทพความซวยมันเลยยิ่งเพิ่มความซวยมาให้ข้าสินะ.. แบบนี้นี่เองกลับไปถึงแล้วต้องต่อยให้เห็นหน้าของบรรพชนรุ่นแรกของเทพแห่งความโชคร้ายเลยคอยดูสิ
ลองนึกดูก่อนที่ข้าจะถูกไล่ลงมาข้าทำอะไรผิดไปบ้าง…
ข้าไปช่วยน้องทำาที่ชายแดนแล้วดันโจมตีฐานศัตรูผิดนึกว่าฐานตัวเองเป็ฐานศัตรูส่งน้องเข้านอนหยอดน้ำข้าวต้มหนึ่งปีเต็ม
หนังสือโบราณที่ขึ้นชื่อว่าอ่านยากและเหมือนจะสำคัญมากเพราะมันมีภาพไฟ ข้าเลยนึกว่ามันต้องอ่านด้วยวิธีการพิเศษแบบจุดไฟใส่
แต่พอเผาด้วยเพลิงกัลป์ดันทำให้หนังสือหายไปไม่เหลือแม้แต่ฝุ่น..
ก็ไม่น่าจะผิดอะไรนี่น่าข้าแค่ทำไปเพราะความไม่รู้ ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้กันด้วย!ข้ารู้สึกไม่ยุติธรรมจริงๆ
ขณะที่ข้ากำลังคิดแบบนั้นอยู่นั่นเอง…ก็เหมือนมีพลังบางอย่างไหลเข้ามาในหัวข้า ทำให้ข้าลืมตาขึ้นทันที
ภาพตรงหน้าเป็ภาพภายในคฤหาสน์แห่งหนึ่งตรงหน้าข้ามีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจับหัวข้าอยู่
“ท่านซิลเวียข้าขอโทษ นี่ก็เพื่อ…”
ข้าฟังยังไม่ทันเสร็จพลังจำนวนมากก็ไหลเข้ามาในหัวข้าทำให้สติข้าดับวูบทันที..พลังดังกล่าวพุ่งพรวดเข้ามาในหัวข้าหวังจะลบความทรงจำข้า
พลังนี้เต็มไปด้วยเจตจำนง เห็นชัดว่าเป็พลังของเทพอย่างหนึ่งมันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและรู้สึกผิด
พลังของเธอคนนั้นหวังจะลบความทรงจำข้าแต่น่าเสียดายจริงๆที่แม้พลังของข้าจะถูกห้ามไม่ให้ใช้งานแต่ก็ไม่มีทางที่พลังระดับนี้จะลบความทรงจำข้าได้
เอ๊ะ.. แต่เดี๋ยวก่อนนะถ้าหากพลังของเทพที่อยู่ตรงหน้าข้าลบความทรงจำข้าไม่ได้ก็เท่ากับว่าข้าใช้พลังเทพป้องกัน
ถึงบทลงโทษจะไม่ทำงานเพราะข้าไม่ได้เป็คนปลดปล่อยมัน.. แต่ว่ายังไงซะคนที่อยู่ตรงหน้าข้าก็เป็ถึงเทพแถมใช้พลังเทพได้ด้วย
มีความเป็ไปได้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่ายัยแก่นั่นส่งคนมาจับตาดูข้าทำให้ข้าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแล้วหลอกให้ข้าเผยไต๋ว่าตัวเองใช้พลังเทพป้องกัน
แล้วจะมาลงโทษข้า! … แย่แน่ๆ แบบนั้น
ไม่สิ..ถ้าหากผู้หญิงตรงหน้าเป็คนที่ยัยแก่นั่นส่งมาตรวจสอบไม่มีเหตุผลที่จะเลือกใช้วิธีลบความทรงจำเลือกโจมตีทางจิตมันจะรวดเร็วกว่ามาก
เหตุผลที่ลบความทรงจำ…ทำไม..ทำไมกันนะ..
ข้าขมวดคิ้วครุ่นคิดก่อนที่จะนึกคำพูดขึ้นมาได้ ก่อนที่สติข้าจะดับผู้หญิงคนนี้เห็นจะบอกว่า“ท่านซิลเวียข้าขอโทษ นี่ก็เพื่อ…”
หมายความว่าผู้หญิงคนนี้รู้จักข้า..แถมที่บอกว่านี่ก็เพื่ออะไรบางอย่างด้วย หรือว่า.. ผู้หญิงคนนี้กำลังพยายามจะช่วยข้า!?
ก็ลองนึกดูนะ หากข้าถูกลบความทรงจำข้าก็จะจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็เทพ ข้าก็จะไม่มีความเคยชินในการใช้พลัง
หรือก็คือ…ข้าจะไม่ใช้พลังเทพอีกต่อไป ข้าก็จะไม่ได้รับบทลงโทษ แบบนี้นี่เองว่าแต่ทำไมต้องทำแบบนี้ล่ะ!
ข้าขมวดคิ้วทำไมถึงต้องช่วยข้าด้วยถึงนางจะรู้จักข้าก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องช่วยนี่น่า เอาเถอะ ถ้าตื่นก็คงรู้แหละน่า
แต่จะปักใจเชื่อโดยสิ้นเชิงไม่ได้ข้าเป็คนรอบคอบตอนนี้มีความเป็ไปได้ 50-50 ดังนั้นที่ข้าจะทำก็คือ…
ตามน้ำไปว่าตัวเองโดนลบความทรงจำแบบนั้นผู้หญิงคนนี้ก็จะเข้าใจว่าข้าถูกลบความทรงจำก็จะบอกเหตุผลที่ว่าทำไมถึงทำแบบนี้
แต่ถ้าเป็สปายของยัยแก่นั่น..ก็จะไม่มีคำสั่งใดๆทั้งสิ้นเพราะมันรู้อยู่แล้วว่ามันลบความทรงจำข้าไม่ได้ั้แ่แรก
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ข้าก็อดที่จะรู้สึกพึงพอใจกับแผนการอันแยบยลของตัวเองไม่ได้
สมกับเป็เทพธิดาที่แข็งแกร่งที่สุดจริงๆฮ่าๆ
ข้าคิดแบบนั้นก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นฟื้นจากอาการสลบข้าเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าข้า.. เอาล่ะ..มาดูทักษะการแสดงของข้าจะอยู่ระดับไหน
“ที่นี่..คือ…ที่ไหน..?”
ข้าพึมพำก่อนที่จะยกมือขึ้นกุมขมับน้อยๆ แล้วก็หลับตาลงทำท่าทางเหมือนปวดหัวพลางแอบลอบมองสีหน้าอีกฝ่ายด้วย
ผู้หญิงคนนั้นทำสีหน้าโล่งอกออกมา..เยี่ยม! มีความเป็ไปได้ว่าไม่ใช่สปายของยัยแก่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว
“ที่นี่คืออาณาจักรอาเดฟ...”
ผู้หญิงคนนั้นตอบกลับมา ดูดกุกๆ กักๆไม่น้อย ข้าอดที่จะหัวเราะในลำคอไม่น้อย ผู้หญิงคนนี้โกหกไม่เก่งเลยสักนิดเทียบข้าไม่ได้เลยนะเนี่ย ฮะฮ่าๆ ถึงจะไม่ใช่เื่ที่ควรจะอวดก็เถอะนะ
“อาณาจักรอาเดฟ..? ข..ข้าเป็ใครอ๊ะ..”
ข้าพยายามนึกถึงเื่ในอดีตรวมถึงชื่อตัวเองก็รู้สึกแปลบไปทั้งหัวอย่างไม่ทราบสาเหตุทำให้ข้าร้องออกมาด้วยความเ็ป
เยี่ยม แบบนี้แหละ แสดงแบบนี้ต่อไป!ผู้หญิงคนนั้นลังเลครู่หนึ่ง… เหมือนจะลังเลที่จะโกหกข้าสินะ.. อืมๆแต่สุดท้ายก็พูดนะว่า
“ลืมทุกอย่างจริงๆ เหรอคะ ซิล นี่พี่เองไง?”
ซิล..? พี่เอง..นี่มันเื่ที่วางแผนไว้เรอะ!? อย่างน้อยข้าก็ควรเป็พี่นะ! แต่ว่าเป็ถึงเทพที่แข็งแกร่งที่สุดนี่นะ
แถมผู้หญิงคนนี้เหมือนจะไม่ใช่สปายหลายส่วนมากแล้วดังนั้นเธออาจจะกำลังช่วยข้าอยู่จริงๆ ข้าจะคิดหยุมหยิมไม่ได้
ใช่ข้าเป็คนที่ยืดหยุ่นได้ทุกสถานการณ์ ว่าไปแล้วข้านี่มันสุดยอดเทพธิดาชัดๆ เลยนะฮ่าๆ
กลับมาเื่เดิมก่อนอื่นต้องดูเป้าหมายอีกฝ่ายก่อนด้วยล่ะนะ
“ซิล...?”
“อ่า.. ใช่ ซิลเวียคือชื่อของเธอส่วนพี่ชื่อว่าเลเวีย เฮ้อ…ข้าต้องขอโทษเธอจริงๆ ที่ทำให้เกิดเื่แบบนั้น”
อ่าวเฮ้ย.. ตอนแรกดูโกหกไม่เก่งนิน่าแต่ตอนนี้ดูเซียนขึ้นมาแล้วแฮะ! หน็อยแน่.. ไม่เบานี่น่ามีฝีมือในการตอแห—แสดงพอสมควรสินะ!
เรียนรู้ได้เร็วสมกับเกิดเป็เทพจริงๆแต่ข้าไม่แพ้หรอกนะ!? ด้วยความฮึดสู้เลยลงทุนแสดงเต็มสูบ
“พี่..? ท่านพี่! ท่านพี่เกิดอะไรขึ้นกับข้า?”
ในสถานการณ์นี้มีแต่จะยอมรับเท่านั้นเพราะหากปฏิเสธมากไปจะถูกมองว่า เศษเสี้ยวความทรงจำยังเหลืออยู่
เพราะพลังจองเทพคือการลบความทรงจำโดยสิ้นเชิงเหมือนกับการเกิดใหม่มานั่นเอง
และถึงแม้จะต่างพากันปฏิเสธไม่ว่าจะธรรมชาติของสัตว์ มนุษย์.. หรือเทพล้วนเหมือนกันก็คือจะจดจำใบหน้าของคนที่เห็นคนแรกหลังจากลืมตาดูโลก
และคิดว่าคนคนนั้นเป็แม่!เพียงแค่ระบบความคิดของมนุษย์และเทพ หรือสัตว์บางประเภท เป็ประเภทเรียนรู้
ว่าง่ายๆ ก็คือ เลเวล 0 นั่นแหละดังนั้นมนุษย์จึงจำไม่ได้ใน่แรกที่เกิดมาว่า ตัวเองเห็นหน้าหมอเป็คนแรกและยังไม่มีความรู้เื่ ‘มารดา’
ต่างจากสัตว์บางประเภทที่เกิดมาพร้อมกับสัญชาตญาณที่ตัดสินว่าคนที่มองหน้าหลังจากดูโลกคนแรกคือแม่แท้ๆ
แต่นั่นมันในกรณีของทารกแต่ข้าคือถูกลบความทรงจำข้อมูลต่างๆแต่ยังสามารถพูดได้และยังมีการวิเคราะห์สัญชาตญาณเพราะก่อนที่จะถูกลบความทรงจำก็เคยเป็มนุษย์นั่นเอง
ดังนั้นข้าจึงต้องทำตัวเหมือนสัตว์ที่มีสัญชาตญาณปักใจเชื่อทันทีว่าอีกฝ่ายคือพี่แท้ๆ .. เป็ไงล่ะทักษะการแสดงของข้า!
เอ่อนี่เป็ความเข้าใจของข้าเองอ่ะนะ
“จริงๆ แล้ว..เ้าก็ดูแลพวกเลวี่กับเลทิเซียตามปกติ แต่ว่า…”
ผู้หญิงคนนี้แสดงตอบโต้อย่างไม่หลุดบทหน็อยแนะ! หากเป็คนธรรมดาต้องบอกว่า ยอมรับง่ายไปไหม แล้วแท้ๆ นะ
แต่หลังจากนั้นเธอก็เล่ามาซะยาวเหยียด…อืม.. สรุปคือเป้าหมายของเธอคนนี้ง่ายๆ คือ..ให้ข้าเป็พี่เลี้ยงเด็กที่เตะหน้าข้าสั่น..
แค่นั้นแหละถึงจะปฏิเสธการใช้ความรุนแรง
แต่เพื่อที่ให้มั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่สปายจริงๆ.. ข้าต้องแสดงต่อไป!
586
