Falling Fast #7
เหตุผลที่ทำให้ฉันต้องจ้างน้องงั้นหรอ...
พอจะคุยเื่นี้ อารมณ์มันก็เปลี่ยนไปเลยอ่ะ
“อืม...”
ฉันขมวดคิ้วเอียงคอหน่อยๆ เอาจริงไม่ได้อยากเล่าให้ใครฟัง ยิ่งคนที่พึ่งรู้จักกันมันก็ยิ่งไม่อยาก
แต่... ก็อย่างที่พีทบอก ถ้าไม่เล่าให้น้องฟัง แผนการณ์คงต้องพังไม่เป็ท่า
“พี่... ทำอะไรบางอย่างกับบางคนมา และให้อีกคนรู้ไม่ได้ว่าพี่ทำอะไรลงไป”
“...”
“งงไหม?”
“เอาง่ายกว่านี้ครับ ฟังไม่เข้าใจ”
ก็คงจะจริงของน้อง ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองพูดบ้าอะไร
เห้อ...
“งั้นเอาใหม่นะ”
“...”
ไม่รู้จะเริ่มยังไง เข้าประเด็นไปเลยแล้วกัน
“เมื่อวาน เพื่อนพี่คนนึงชื่อเฟิร์น เอารูปมาให้พี่ดู มันเป็รูปที่พี่ เอ่อ... พี่...”
“...?”
“พี่... กำลังจูบกับผู้ชายคนนึง”
ติดอ้ำอึ้ง เพราะมันไม่เคยต้องมาเล่าอะไรแบบนี้ให้คนอื่นฟังไง เราต้องบอกคนอื่นด้วยหรอเวลาไปจูบกับใครมาน่ะ
“พี่ตัวจริง?”
“อืม พี่นี่แหละ”
“ครับ แล้วไงต่อ”
“ก็... ผู้ชายคนนั้น ตอนนี้เป็แฟนเฟิร์น”
น้องพีทเปลี่ยนยืดตัวมานั่งหลังตรงทันทีกับคำว่า ‘แฟนเฟิร์น’ เขามองฉัน คิ้วเข้มๆ นั่นย่นเข้ามาจนแทบจะชิดกัน
น้องใกว่าตอนฉันบอกว่าในรูปนั้นคือฉันอีก
“คือพี่ไปจูบกับแฟนคนอื่นมาหรอ? แล้วแฟนเขาจับได้เนี่ยนะ?”
“ไม่ใช่!”
“ยังไงครับ”
“ตอนเราจูบกัน บอมยังไม่ได้เป็แฟนเฟิร์น”
“ผู้ชายคนนั้นชื่อบอมหรอ”
“ช่าย”
ฉันยิ้มขืนๆ กัดปากตัวเองพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่อยากให้น้องมันเห็นความวูบไหวที่สะท้อนออกมาในแววตา
ก็คนมันยังรู้สึกนี่นา พอต้องมาพูดถึงเื่นี้ซ้ำ มันก็หน่วงแหละ
“แต่ถ้าจูบกันนานแล้ว มันก็ไม่เห็นต้องเอามาเป็ประเด็นเลยพี่มี่ พี่ไม่บอกคนชื่อเฟิร์นไปล่ะว่ามันนานมาแล้ว”
“มันไม่นานเท่าไหร่”
“...?”
“เราพึ่งจูบกันวันก่อน”
“...”
“เมื่อวานเฟิร์นเอารูปมาถามพี่ มันเห็นหน้าพี่ชัดมาก แต่เห็นผู้ชายแค่จากด้านหลัง”
“...”
“วันนี้พี่ก็มาจ้างพีท”
“...”
“ไทม์ไลน์ตามนั้นเลย...”
เป็สามวันที่มีอะไรเกิดขึ้นหลายเื่มากๆ
“มันเร็วขนาดนั้น แล้วเขาเป็แฟนกันวันไหน”
“ตอนเช้าบอมขอเฟิร์นเป็แฟน แต่เฟิร์นยังไม่ตกลงเพราะติดใจเื่พี่ เลยเอารูปมาถามพี่ก่อน พี่ปฏิเสธว่าคนนั้นไม่ใช่บอม พอตอนเย็นวันนั้นเขาก็คบกัน”
“พี่บอมจูบกับพี่ แล้วไปขอพี่เฟิร์นเป็แฟนวันรุ่งขึ้นเนี่ยนะ?”
“อื้อ!”
“พี่โกหกเพื่อพี่บอมหรอ?”
“...”
ตอกย้ำกันดีๆ นี่เองนะ เจ็บดีแหะ
“แล้วพี่บอมรู้เื่รูปไหม”
“คิดว่าไม่ เฟิร์นไม่น่าจะถาม เพราะบอมไม่ได้พูดอะไร”
“พี่มี่ยังคุยกับพี่บอมอยู่อีกหรอ”
“ก็... เลี่ยงไม่ได้หรอก บอมเป็พี่ชายฝาแฝดของโบว์ เพื่อนสนิทพี่ที่น้องพีทเจอตอนกลางวัน”
น้องหันหน้าไปด้านข้างทันที ถึงแม้พีทจะไม่ได้พูดออกเสียง แต่ริมฝีปากน้องชัดเจนมากว่าคำอุทานเงียบเชียบนั่นคือ ‘เชี่ย’
คำเดียวสั้นๆ ซึ่งฉันก็เห็นด้วยนะ มัน ‘เชี่ย’ จริงๆ นั่นแหละ
“คราวนี้พี่เลยจะมาหาผู้ชายไปแกล้งเป็คนในรูป เพื่อที่จะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับเขาสองคนอีกใช่ไหม”
“ก็... ประมาณนั้น พี่ไม่อยากให้เขามีปัญหากัน”
“คนดีจังเลยนะพี่มี่”
คำพูดตรงๆ ของพีททำฉันหน้าชา
ฉันถอนหายใจ หลุบตาลงต่ำ กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ
“รู้หมดทุกอย่างแล้วแบบนี้ น้องพีทยังจะช่วยพี่ไหม”
“ทำไงได้ ผมได้เงินมัดจำมาแล้วนี่”
“...”
“ผมมีสองคำถาม”
“อือ ได้”
“ทำไมต้องเป็ผม”
“เพราะน้องพีทตัดผมทรงผมเดียวกับบอม ส่วนสูงใกล้เคียง และมองข้างหลังแล้วเหมือนบอมมาก”
“เหอะ!”
หัวเราะเยาะออกมาเลยหรอ...
พีทเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็จังหวะช้าๆ เหมือนกำลังใช้ความคิด น้องเงียบไปเกือบนาที ก่อนจะพูดด้วยคำถาม
“พี่มี่ชอบพี่บอมด้วยไหม”
ฉันสูดลมหายใจลึกก่อนตอบ
“อือ ใช่”
“ให้มันได้อย่างนี้สิ”
.
.
.
วันรุ่งขึ้น
18.00 น.
เมื่อวานฉันบอกข้อมูลพีทไปมากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว รูปนั้นถูกถ่ายที่ร้านไหน เวลาเท่าไหร่ นั่งตรงไหน น้องก็รู้หมด เราฟอลโล่วไอจีกันเรียบร้อย เหลือแค่ขอให้เฟิร์นเชื่ออะไรง่ายๆ หวังว่าจะเป็แบบนั้น
ฉันชวนโบว์มาหาเฟิร์นด้วยกัน ดังนั้นสมาชิกทีมฉันจึงประกอบด้วย ฉัน โบว์ และน้องพีท
แต่ใครจะรู้ว่าพอถึงเวลาจริงๆ เฟิร์นดันพาบอมมาด้วย
โคตรแย่...
กลายเป็ว่าเราห้าคนต้องมานั่งประดักประเดิดตอนรออาหาร
น้องพีทเฉยมาก น้องก้มกดมือไม่มองหน้าใคร ในขณะที่บอมคอยลอบมองน้อง เฟิร์นมองฉันสลับกับพีท ส่วนโบว์ก็มองทุกคนแล้วทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“พี่มี่”
“ห้ะ?!”
ใเพราะกำลังเหม่อ ฉันหันไปหาพีทเพราะมีคนเดียวเท่านั้นแหละที่เรียกฉันว่าพี่
“ไปเข้าห้องน้ำเป็เพื่อนหน่อย”
“อ่อ ไปดิๆ”
อึดอัดจะแย่แล้วเหมือนกัน
พีทลุกขึ้น ฉันลุกตาม น้องเดินนำไปจนถึงประตูกั้นโซนโต๊ะอาหารกับห้องน้ำ พีทเป็คนเปิดประตู เปิดค้างไว้ให้ฉันเดินออกไปก่อน คราวนี้เขาเลยกลายเป็เดินตามหลัง
“เห้อ...”
“พี่รู้ไหมเนี่ยว่าพี่บอมจะมา”
“ไม่รู้ เฟิร์นไม่ได้บอกอะไร พี่คุยแค่กับเฟิร์น”
“พี่เฟิร์นเขาวางแผนไว้แแล้วแน่ ดีนะพี่โบว์มาด้วย ไม่งั้นไม่อยากจะคิด”
“อืม เนอะ”
“เชื่อไหมว่าพอเรากลับเข้าไป พี่เฟิร์นต้องเริ่มถาม”
“ก็เป็ไปได้”
“อยู่นี่กันสักห้านาทีเหอะพี่มี่ ี้เีเข้าไปเร็ว”
“โอเค”
ตอบรับคำชวนของน้องง่ายๆ เพราะฉันก็ไม่ค่อยอยากเข้าไปเร็วเหมือนกัน
“น้องพีท”
“ครับ”
“พีทว่าวันนี้เราจะรอดไหม”
“รอดครับ”
“หรอ?”
ฉันไม่ค่อยมั่นใจ
“หรือถ้ามันจวนตัว เดี๋ยวผมช่วยพี่เอง”
“ยังไงอ่ะ”
“ค่อยว่ากันหน้างาน”
“...”
“เอาหน่าพี่มี่ ผมไม่ปล่อยให้เราตายคู่หรอก”
“...”
“เชื่อผมเหอะหน่า”
น้องยักคิ้วกวนๆ ส่งมาให้ เอาจริงฉันกังวลอยู่ตลอดนั่นแหละ แต่มาถึงขึ้นนี้แล้ว ยังไงก็ต้องสู้
“อื้อ ขอบใจนะ”
“พี่ประชดป่ะ?”
“เปล่า พูดจากใจจริง”
“...”
แต่พีทคงไม่เชื่อเท่าไหร่...
ฉันแตะนิ้วลงบนหน้าจอมือถือ ตัวเลขบอกเวลาที่แสดงขึ้นมาบ่งบอกว่าเราชักจะคุยกันนานไปหน่อย
“เข้าไปข้างในกัน”
“ตามนั้นครับ”
พอกลับมาถึง อาหารก็ยังไม่มา มันเซ็งตรงที่ว่า เฟิร์นใช้โอกาสนี้ถามเื่ฉันกับพีทจริงๆ
และมันดึงความสนใจของผู้ร่วมโต๊ะอย่างบอมกับโบว์ได้ด้วย
“น้องพีทเรียนคณะอะไรนะคะ”
“บริหารครับ”
“อยู่ปีหนึ่ง?”
“ครับ”
“อ่อ... ตอนแรกพี่นึกว่าโตกว่านั้นนะเนี่ย”
“...”
เฟิร์นพูดยิ้มๆ หากทว่าฉันไม่ไว้ใจอาการประหม่าของเฟิร์น ดูราวกับว่าเตรียมจะทำอะไรบางอย่างแต่ยังไม่กล้า
หรือยังไม่ถึงเวลาถามก็ไม่รู้
“แล้ว... พีทกับมี่รู้จักกันมานานแล้วหรอ?”
.............................................................
เฟิร์นระวังไว้น้าาา น้องมันเตรียมตัวมาดีนะบอกก่อน 55555555
ปล. ขอไลก์ ขอเรตติ้งหัวใจ เป็กำลังใจให้เราหน่อยน้าาาา ขอบคุณค่า ❤️❤️
506
