[รามพาร์ท]
ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดเมื่อยตามร่างกาย เพราะเมื่อคืนผมทะเลาะกับมาตินรุนแรงมากและมาตินยังบังคับให้ผมมีอะไรกับเขาหลายครั้งก่อนที่เขาจะยอมออกจากห้องของผมไป
และเช้านี้หลังจากที่ผมทำธุระส่วนตัวเสร็จผมก็เดินลงมาทานอาหารเช้าตามปกติ แต่เช้านี้บ้านกลับเงียบผิดปกติเหมือนไม่มีใครอยู่บ้านเลยเพราะผมไม่เห็นมาตินกับขอบฟ้าลงมาทานอาหารเช้าผมจึงนั่งทานข้าวต้มยามเช้าอย่างมีความสุข หลังจากนั้นผมก็รีบขึ้นไปบนห้องทำงานเพื่อที่จะไปถามมาตินว่า...วันนี้เขามีงานอะไรจะให้ผมทำหรือเปล่า แต่ว่าผมกลับไม่เจอมาตินอยู่ในห้องทำงานเลย
เมื่อผมไม่เจอมาตินอยู่ในห้องทำงานผมก็เลยเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของห้องทำงานแต่ก็เงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ในห้อง ผมจึงผลักประตูห้องของมาตินเข้าไปหลังจากนั้นผมก็เดินเข้าไปภายในห้องของเขา ผมเห็นห้องของเขาถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยเหมือนกับว่า...เมื่อคืนเขาไม่ได้กลับมานอนที่ห้องของเขาเลยผมจึงคิดว่า...บางทีเขาอาจจะไปนอนห้องขอบฟ้าก็ได้
ผมรีบเดินออกจากห้องมาตินแล้วผมก็เดินไปนั่งรอมาตินอยู่ในห้องทำงานเหมือนเดิมแต่ว่าผมนั่งเล่นเกมรอมาตินจนถึงบ่ายของวัน ผมก็ยังไม่เห็นมาตินเข้ามาทำงานเลยผมจึงตัดสินใจลุกออกจากห้องทำงานไป แล้วผมก็เดินลงไปถามแม่บ้านว่า...
"คุณแม่บ้านครับเห็นคุณเควินไหมครับ? "แล้วแม่บ้านตอบผมว่า...
"คุณเควินออกไปทำงานงานั้แ่เมื่อคืนแล้วค่ะคุณราม"
"อะไรนะครับ?เขาออกไปทำงานั้แ่เมื่อคืนเหรอครับ? แล้วคุณเควินออกไปกับใครครับ?"
"ออกไปกับคุณหรั่งค่ะ"
"เอ่อ...แล้วเขาฝากสั่งงานอะไรไว้กับคุณแม่บ้านหรือเปล่าครับ?"
"อืม...อ้อ...ฝากค่ะคุณเควินฝากบอกคุณรามว่า...คุณเควินเกลียดคุณรามมาก และจะไม่ยุ่งกับคุณรามอีกค่ะ"
"เอ่อ...ครับ ขอบคุณมากครับ"
"ค่ะ"
เมื่อผมได้ทราบข้อความที่มาตินฝากแม่บ้านไว้ถึงผมว่า...เขาเกลียดผมมากผมจึงรีบเดินปลีกตัวออกไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วผมก็ไปนั่งแอบร้องไห้อยู่คนเดียวด้วยความเสียใจก่อนที่ผมจะเอื้อมมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกจนแห้งไปแล้วผมก็บอกกับตัวว่า...แกต้องเข้มแข็งนะราม แกต้องอยู่ต่อไปเพื่อพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า...แกไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยมือน้องชายของเขาให้ตกหน้าผาไปอย่างที่เขากล่าวหาฮึก ฮึก ฮึก แล้วทำไมแกต้องคิดถึงเขาขนาดนี้วะราม ทำไมแกต้องรักเขาด้วย ทั้ง ๆที่เขาก็เกลียดแกขนาดนี้ ฮึก ฮึก ฮึก...
ผมแอบร้องไห้อยู่ในห้องนั่งเล่นจนผมรู้สึกดีขึ้นมากและหยุดร้องไห้ไปเอง และอีกอย่างผมก็ไม่มีน้ำตาให้ไหลอีกแล้วด้วยจากนั้นผมก็คอยยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา เนื่องจากผมรอว่าเมื่อไหร่มาตินจะกลับมาสักทีเพราะผมคิดถึงเขามาก และผมก็อยากคุยกับเขาให้รู้เื่ ผมมีเื่อยากบอกอยากถามเขาหลายเื่ แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีผมจึงได้แค่รอให้เขากลับมาเท่านั้น และวันนี้ทั้งวันผมก็โทรหาเขาหลายรอบแล้วแต่เขาไม่รับสายของผมเลย
ในขณะที่ผมกำลังนั่งอ่านหนังสือรอมาตินอยู่ที่ห้องนั่งเล่นจนเพลินผมก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ผมจึงวางหนังสือในมือลงและเงยหน้าขึ้นมองดูผู้มาเยือน แล้วผมก็เห็นว่า...เป็ขอบฟ้าที่กำลังเดินหน้าบอกบุญไม่รับตรงเข้ามาหาผมแล้วขอบฟ้าก็ถามผมเสียงดังว่า
"เห็นคุณเควินไหม?"
พอผมได้ยินน้ำเสียงแข็งกระด้างของขอบฟ้าผมก็รับรู้ได้ทันทีว่า...เขาคงกำลังตามหามาตินอยู่และเขาคงคิดว่า...มาตินอยู่กับผม ผมจึงตอบขอบฟ้าไปเสียงเรียบเฉยว่า
"ไม่เห็น"
"ไม่ต้องมาโกหกเมื่อคืนคุณเควินไปนอนกกนายทั้งคืนไม่ใช่หรือไง?"
"อืม...ใช่"
"แล้วตกลงว่าตอนนี้คุณเควินอยู่ที่ไหนทำไมฉันไม่เห็นคุณเควินทั้งวันทั้งคืนเลย นายเอาเขาไปซ่อนไว้ที่ไหน ห๊ะ"
"แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไงครับ?ทำไมคุณไม่โทรไปถามเขาเองล่ะว่าเขาอยู่ที่ไหน คุณจะมาถามผมทำไม?"
"ฉันโทรหาเขาเป็ร้อย ๆ ครั้งแล้วแต่เขาไม่รับสาย ฉันก็เลยต้องมาถามนายนี่ไง เพราะฉันมั่นใจว่านายต้องรู้"
"ผมไม่รู้ครับ"
"ทำไมถึงไม่รู้ ห๊ะในเมื่อเมื่อคืนนายก็นอนกับเขาทั้งคืน"
"หึ...ที่ผมไม่รู้ก็เพราะว่า...เมื่อคืนหลังจากน้ำแตกไปหลายรอบผมกับเขาก็แยกทางครับ ผมก็เลยไม่รู้"
"ฮึ่ย...ไอ้ราม ฝากไว้ก่อนเถอะ"
"หึ"
หลังจากที่ขอบฟ้าโดนผมพูดจาประชดและไม่เข้าหูเขาเข้าขอบฟ้าก็เดินอารมณ์เสียออกจากห้องนั่งเล่นไปและไม่นานผมก็ได้ยินเสียงขอบฟ้าขับรถออกจากบ้านไปด้วยความเร็วผมไม่รู้ว่าขอบฟ้าเขาจะไปไหน แต่ผมคิดว่า...เขาคงจะออกไปตามหามาตินนั่นแหละแต่ผมไม่สนใจ และผมก็หันกลับมาหยิบหนังสือนิตยสารเล่มเดิมขึ้นมาอ่านต่อ
ผมนั่งอ่านหนังสือเล่มนั้นต่อไปเรื่อยๆ จนผมอ่านไปเจอหน้าที่มีภาพของมาตินแปะอยู่จนเต็มหน้าและในหัวข้อที่มีรูปมาตินแปะอยู่ หนังสือเล่มนี้ได้พาดหัวข้อตัวใหญ่และน่าสนใจมากเพราะเขาเขียนว่า...เควินนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้านหนุ่มหล่อที่กำลังไฟแรง
พอผมได้เห็นหนังสือนิตยสารเล่มดังเล่มนี้มีข่าวของมาตินด้วยก็ทำให้ผมยิ้มออกมาคนเดียวเบา ๆ อย่างภูมิใจเพราะว่า...ผมรู้ว่าผู้ชายในนิตยสารไม่ใช่คุณเควินถึงเขาสองคนจะหน้าตาเหมือนกันมากแค่ไหน แต่ผมก็ยังดูออกอยู่ดีว่าเขาคนนี้คือ...มาติน
จากนั้นผมก็นั่งอ่านเื่ราวของมาตินไปเรื่อยๆจนมาถึงหน้าสุดท้ายที่หนังสือเล่มนี้ได้ลงรายละเอียดของมาตินเกี่ยวกับหวานใจของเขาโดยเนื้อหาในหนังสือได้เขียนไว้ว่า...มาตินเคยให้สัมภาษณ์ว่า...เขามีคนของรักแล้วและกำลังจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ และคนรักของมาตินคือทนายหนุ่มที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยอักษร...ร
พอผมอ่านมาถึงตรงนี้ผมก็ยิ้มออกมาอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาที่ได้กลับมาทำหน้าที่ของมันอีกครั้งแต่ผมก็ต้องรีบยกมือขึ้นมาเช็ดมันออกอย่างรวดเร็วเมื่อผมมองออกไปที่หน้าบ้านผมเห็นมาตินกับหรั่งกำลังเดินเข้ามาในบ้านพอดี และผมก็เห็นหรั่งคอยพยุงมาตินเดินเข้ามาช้าๆ ผมจึงรีบวางหนังสือในมือ แล้วผมก็รีบเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปหามาตินกับหรั่งและผมก็ถามหรั่งด้วยความใว่า
"คุณหรั่ง คุณมาตินเป็อะไรน่ะทำไมต้องพยุงเดิน"
"เอ่อ...คือคุณมาตินไม่สบายนิดหน่อยครับแต่ไม่เป็ไรมากหรอกครับ แค่เวียนหัวนิดหน่อยเองครับ"
พอหรั่งบอกผมว่า...มาตินไม่สบายผมก็จ้องมองใบหน้าของมาตินทันที แล้วผมก็เห็นว่า...หน้าของเขาซีดมากจริง ๆผมจึงรีบเข้าไปคว้าแขนของเขาไว้ แล้วผมก็ถามเขาด้วยความห่วงใยอย่างห้ามไม่ได้ว่า
"คุณไหวหรือเปล่า?ไปหาหมอไหมครับ?"
"ไม่เป็ไร ผมไม่ได้เป็อะไรมากผมแค่เป็หวัดนิดหน่อยเอง"
"เอ่อ...ถ้างั้นคุณอยากดื่มอะไรอุ่นๆ ก่อนไหมครับ เดี๋ยวผมจะไปทำให้"
"อืม"
"ถ้าอย่างนั้นคุณไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารก่อนนะครับเดี๋ยวผมจะพาไป"
"อืม"
จากนั้นผมกับหรั่งก็ช่วยกันพยุงมาตินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหารก่อนที่หรั่งจะยื่นถุงยาของมาตินให้กับผม และบอกผมว่า
"คุณรามครับ นี่ยาของคุณมาตินครับหลังจากที่คุณมาตินทานอาหารเย็นแล้ว คุณรามช่วยจัดยาลดไข้ให้คุณมาตินตามคำแนะนำในถุงนี้ด้วยนะครับ"
"ครับ ขอบคุณครับเอ่อ...แล้วคุณหรั่งจะดื่มอะไรดีครับ"
"อ้อ ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็ไรครับผมขอตัวกลับไปนอนพักผ่อนก่อนดีกว่าครับ เพราะผมเองก็รู้สึกปวดหัวเหมือนกันผมขอตัวนะครับ"
"เอ่อ...ครับ"
ผมไม่รู้ว่า...ทำไมพวกเขาถึงดูเหมือนไม่สบายทั้งคู่แต่ผมก็ไม่ได้ถามอะไรมาก ผมรีบไปอุ่นซุปสำเร็จรูปร้อน ๆ ออกมาให้มาตินหนึ่งถ้วยแล้วผมก็รีบนำมาเสริฟให้เขา และมาตินก็บอกผมเบา ๆ ว่า
"ขอบคุณครับ"
แต่จากที่ผมได้ฟังน้ำเสียงของมาตินที่เขาพูดออกมาแต่ละประโยคฟังดูแล้วเหมือนกับว่าเขาเหนื่อยมากจริง ๆ ผมจึงอดไม่ได้ที่จะถามเขาออกมาด้วยความเป็ห่วงว่า
"เอ่อ...วันนี้คุณไปไหนมาทั้งวันเหรอครับ?แล้วทำไมคุณถึงไม่สบายครับ? คุณไปตากฝนที่ไหนมาครับ?"
"ผมไม่ได้ไปตากฝนที่ไหนหรอกแต่พอดีว่าเมื่อคืนผมไปเยี่ยมเควินมาน่ะ ผมก็เลยติดหวัดจากเควินมาอีกทีก็เลยเป็อย่างที่เห็นนี่แหละ ไม่มีอะไรหรอก"
"อะไรนะครับ?คุณไปเยี่ยมคุณเควินตอนกลางคืนทั้ง ๆ ที่ดึกดื่นแบบนั้นเลยเหรอครับ?"
"อืม...พอดีเมื่อคืนเควินไม่สบายมากผมก็เลยรีบไปหาเขาทันทีที่วายุโทรมาบอกผม เพราะผมกลัวว่าเขาจะเป็อะไรไปผมกลัวว่าผมจะเสียเขาไป"
พอผมรู้ว่า...คุณเควินไม่สบายก็ทำให้ผมใมากและผมอยากถามมาตินต่อไปว่า...ตอนนี้คุณเควินดีขึ้นหรือยัง แต่ผมก็ยังไม่ได้ถามเพราะผมเห็นมาตินฟุบหน้าลงกับโต๊ะอาหาร แล้วผมก็เห็นไหล่ของเขาสั่นไหวเหมือนกับกำลังร้องไห้อยู่ผมจึงเลือกที่จะไม่ถามอะไรเขาตอนนี้ แต่ผมเลือกที่จะเดินเข้าไปหาเขาแล้วผมก็เอื้อมมือไปลูบผมของเขาเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
จากนั้นมาตินก็เงยหน้าขึ้นแล้วเขาก็รีบเช็ดน้ำตาของเขาออก ก่อนที่เขาจะบอกผมเสียงเรียบเฉยว่า
"ขอบคุณสำหรับซุปนะครับ และก็ขอบคุณสำหรับเื่งานเมื่อวานนี้ด้วยเอาเป็ว่า...เดี๋ยวสิ้นเดือนนี้ผมจะจ่ายโบนัสให้คุณอย่างสมน้ำสมเนื้อก็แล้วกันนะครับผมขอตัวนะครับ"
"เอ่อ...แต่คุณยังไม่ได้ทานซุปเลยนะครับ"
"ขอโทษนะครับ พอดีผมทานไม่ลงเพราะผมยังเป็ห่วงเควินอยู่ ผมจะขึ้นพักผ่อนบนห้องและผมก็จะรีบไปโทรถามข่าวเควินด้วยครับ"
"เอ่อ...ถ้างั้นเดี๋ยวผมขึ้นไปส่งคุณดีกว่านะครับ"
"อืม"
ผมรีบพามาตินขึ้นไปบนห้องของเขาแล้วผมก็รีบจัดการต่อสายถึงวายุให้กับมาตินด้วยเพราะตอนนี้ผมเองก็เป็ห่วงทั้งคุณเควินและมาตินมาก และพอผมต่อสายหาวายุติดแล้วผมก็ยื่นมือถือให้กับมาตินต่อ ก่อนที่ผมจะถอยออกมานั่งรอเขาอยู่ข้างเตียง
หลังจากนั้นผมก็คอยแอบฟังมาตินคุยกับวายุถึงแม้ว่ามันจะดูเสียมารยาท แต่ผมก็อยากรู้มาก ผมก็เลยยอมเสียมารยาทและผมก็ได้ยินมาตินพูดว่า...ยังไม่ดีขึ้นเลยเหรอ?อืม...เดี๋ยวพี่จะรีบให้หรั่งพากลับไปเดี๋ยวนี้แหละ แค่นี้นะวายุอีกไม่เกินสองชั่วโมงเจอกันครับ...
พอมาตินวางสายจากวายุไป ผมก็รีบลุกขึ้นแล้วผมก็ถามมาตินรัวว่า
"คุณมาติน?คุณเควินเป็ยังไงบ้างครับ?"
"เควินไข้ขึ้นอีกแล้วล่ะผมคงต้อง...รีบกลับ...ไปหาเขา...ตอนนี้"
มาตินพูดกับผมแค่นั้นแล้วมาตินก็ค่อย ๆ เดินเกาะผนังห้องของเขาไปช้า ๆเพื่อพยายามเดินออกจากห้องไปด้วยตัวเอง แต่ผมสังเกตุเห็นว่า...ตอนนี้ท่าทางของมาตินก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกันเพราะหน้าของเขาซีดมาก และเขาก็ดูไม่มีเรียวแรงอะไรเลย
ผมไม่รอช้าผมรีบเดินเข้าไปช่วยพยุงมาตินให้โน้มตัวมาพิงไหล่ของผมไว้เพื่อประคองเขาไม่ให้ล้มแต่ในที่สุดทั้งผมและมาตินก็ล้มลงไปนอนทับกันอยู่บนพื้นจนได้เพราะมาตินหมดสติไปอย่างรวดเร็วจนผมตั้งตัวไม่ทัน
จากนั้นผมก็พยุงมาตินขึ้นมานอนบนเตียงของเขาและห่มผ้าให้เขาก่อนที่ผมจะรีบโทรตามหมอทันที...
*****
sundog
5K
