ตอนที่21
ฮ่องเต้: เ้าจะขยับตัวทำไมกันข้าใหมดเช้าแล้วรึข้ารู้สึกว่าข้ายังไม่ได้นอนเลยข้ารีบไปดีกว่าก่อนที่ฮองเฮาจะตื่นขึ้นมาเจอหน้าข้าต้องเอะอะโวยวายเป็แน่แท้
"ฮ่องเต้ค่อยๆเดินย่องออกจากตำหนักฮองเฮาเบาๆพอเดินออกผ่านพ้นประตูไปได้"
ฮ่องเต้: ค่อยยังชั่วหน่อยข้าหายใจไม่ทั่วท้องเลยทีเดียว
"ฮองเฮารู้สึกตัวตื่น"
ฮองเฮา: นี่เช้าแล้วรึข้านึกว่ายังไม่เช้าถ้าแดดไม่ส่องหน้าข้า ข้าคงคิดว่ายังดึกอยู่นะเนี่ย เฮ้ย หลัวชี
นางกำนัล: เ้าค่ะ
ฮองเฮา: ข้าหิวแล้ว
นางกำนัล: เ้าค่ะ หม่อมฉันจัดสำรับอาหารชุดใหญ่ให้องค์หญิงโดยเฉพาะเลยเ้าค่ะ
ฮองเฮา: มาเริ่มกันเลย
"ไก่ต้มสมุนไพรตัวโต โตวางอยู่ตรงหน้ามือทั้งสองข้างฉีกไก่ออกเป็ชิ้น ชิ้น"
ฮองเฮา: ไก่นุ่มเหลือเกินเคี้ยวทีแทบละลายในปากอร่อยเกินต้านทาน
"ฮองเฮากินอิ่มจนเรอออกมาอย่างเสียงดัง"
นางกำนัล: องค์หญิงอิ่มแล้วรึเ้าค่ะ
ฮองเฮา: แน่นอนว่าอาหารที่หลัวชีทำให้ข้าทานนั้นอร่อยทุกอย่าง
นางกำนัล: องค์หญิงก็
ฮองเฮา: อิ่มแล้วข้าก็ง่วงสะเหลือเกิน
นางกำนัล: ไม่ได้เ้าค่ะต้องเดินนะเ้าค่ะจะช่วยย่อยได้เ้าค่ะ
"ฮองเฮาเดินเล่นบริเวณริมแม่น้ำและเอนตัวลงนอนกับพื้น"
ฮองเฮา: อากาศดีจังเลยหลับสักหน่อยแล้วกัน
"ฮองเฮากำลังหลับลึกเข้าสู่ห้วงความฝัน ฮองเฮาเมื่อหนึ่งปีก่อนฮองเฮาได้หลับใหลยาวนานร่วมปีแต่ทว่าฮองเฮาก็ได้ฟื้นขึ้นมาแต่คนที่อยู่ในร่างของฮองเฮานั้นกลับเป็ลู่ฉางที่อยู่ในยุคปัจจุบันลู่ฉางมาเที่ยวสถานบันเทิงชื่อดังแห่งหนึ่งดื่มไปมากเมาและเดินโซเซมาเข้าห้องน้ำและหายวับเข้าไปในกระจกและกระจกก็แตกเสียหายไม่มีใครทราบแม้กระทั่งเพื่อนลู่ฉางในยุคปัจจุบันก็ไม่ทราบว่าลู่ฉางหายไปไหนลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่ตื่นขึ้นมากับพบว่าตนเองนั้นอยู่ในร่างผู้หญิงทำให้สติแตกไปชั่วขณะพอดึงสติตนเองกลับมาได้นั้นก็นึกคิดหาเหตุผลอยู่หลายอย่างเกิดอะไรขึ้นกับตนเองครุ่นคิดยังไงก็คิดไม่ออกลองอยู่หลายครั้งแม้กระทั่งนำกระจกมาทดลองเพื่อที่ตนเองนั้นจะได้หายเข้าไปในกระจกอีกครั้งเพื่อกลับยุคปัจจุบันดังนั้นเื่ราวที่เกิดขึ้นก่อนลู่ฉางจะเข้ามาอยู่ในร่างองค์หญิงเ้าลู่เื่ทั้งหมดเป็มายังไงความจริงจะเริ่มกระจ่าง"
"สระน้ำข้างวัง่ดึกฮองเฮาเดินไปพบพระสนมตามลำพัง ทว่าทั้งสองต่างก็ไม่ชอบพอกันทั้งคู่เพื่อจะยุติความบาทมางพระสนมถึงกลับได้นัดพบฮองเฮาเป็การส่วนตัวหารู้ไม่ว่าฮ่องเต้กับรู้เห็นทุกอย่างในคืนนั้นฮองเฮาซึ่งมีนิสัยที่เรียบร้อยเป็คนจิตใจดีไม่คิดร้ายต่อผู้อื่นตรงกันข้ามกับพระสนมใครก็ตามที่เป็ใหญ่กว่าตนพระนางจะกำจัดทิ้งให้หมดเอาเป็ว่าเื่ราวที่เกิดขึ้นนี้กำลังดำเนินไปเพื่อให้ได้พบกับความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้น"
ฮองเฮา: พระสนมอยากพบข้ามีเื่อันใดกัน
"พระสนมรูอี้นั่งคุกเข่าลงกับพื้น แสดงละครอะน๋อให้ฮองเฮาเห็นใจ"
พระสนมรูอี้: ฮองเฮาเพฮ่าหม่อมฉันขอประทานโทษเพฮ่าที่หม่อมฉันพูดจาไม่ดีกับพระองค์และใส่ร้ายพระองค์ต่างๆนานาทำให้พระองค์ทรงโดนทำโทษอยู่บ่อยครั้ง หือ หือ
"น้ำตามารยา"
ฮองเฮา: ข้าเอ่อ ข้า
พระสนมรูอี้: ยกโทษให้หม่อมฉันด้วยนะเพฮ่า
ฮองเฮา: เ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเ้าขอโทษข้าทำไมกัน
"จากนั้นพระสนมลุกขึ้นยืนผลักฮองเฮาลงน้ำและฮองเฮาก็ว่ายน้ำไม่เป็อีกต่างหาก"
พระสนมรูอี้: ฮองเฮาเพฮ่า
"ฮองเฮาทรงว่ายน้ำไม่เป็ซ้ำเป็เหตุให้ฮองเฮาต้องจมน้ำฮ่องเต้ซึ่งมองดูอยู่ตรงนั้นรีบวิ่งมาช่วยอย่างรวดเร็ว"
ฮ่องเต้: เ้าทำอะไรของเ้ารู้อี้
"ฮ่องเต้ะโลงไปในแม่น้ำเพื่อช่วยฮองเฮาขึ้นมาจากแม่น้ำ"
ฮ่องเต้: ฮองเฮาเ้าฟื้นสิ ฮองเฮา
"ฮ่องเต้นำมือแตะหน้าฮองเฮาปลุกให้ฮองเฮาทรงฟื้นและผายปอดแต่ฮองเฮาก็ไม่ทรงฟื้น"
ฮ่องเต้: ทหารรีบตามหมอหลวงเร็วเข้า
"ฮ่องเต้หันหน้าไปมองพระสนม"
ฮ่องเต้: รูอี้เ้า
พระสนมรูอี้: หม่อมฉันไม่ได้ทำนะเพฮ่า
ฮ่องเต้: เ้าจงเงียบและสงบสติอารมณ์สะ
"แต่พระสนมก็ยังสั่นกับความกลัวที่ตนเองกระทำลงไปแต่เื่ราวที่เกิดขึ้นไม่มีใครเห็นนอกจากฮ่องเต้เท่านั้นดังนั้นทั้งสองถึงได้มีความลับด้วยกันตลอดมาฮ่องเต้ทำเป็โมโหพระสนมแต่ความจริงฮ่องเต้ก็พึงพอใจกับสิ่งที่พระสนมทำกับฮองเฮา"
"ตำหนักฮองเฮา"
นางกำนัล: องค์หญิง องค์หญิงทรงฟื้นสิเ้าค่ะ
"ฮ่องเต้เสด็จยังตำหนักฮองเฮา"
ฮ่องเต้: หมอหลวงฮองเฮาเป็เช่นไรบ้าง
หมอหลวง: ฝ่าาพระนางยังไม่ได้สติพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมเกรงว่าพระนางอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาก็เป็ได้
ฮ่องเต้: น้องหญิง
"ฮ่องเต้แสดงท่าทีเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น"
ฮ่องเต้: เ้าหลัวชี เ้าจงดูแลฮองเฮาของข้าให้ดี
นางกำนัล: เ้าค่ะ
"ตำหนักพระสนมรูอี้ ฮ่องเต้เสด็จพระสนมหวาดกลัวกับสิ่งที่ตนกระทำลงไปกลัวฮ่องเต้ลงโทษโดยการปะาชีวิต"
ฮ่องเต้: รูอี้เ้าทำอะไรลงไป เ้าเป็บ้าไปแล้วรึ
"พระสนมรูอี้พูดเสียงสั่น"
พระสนมรูอี้: ฝ่าา ฝ่าาหม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจนะเพฮ่า
"พระสนมรูอี้คลานเข่าเข้าไปหาฮ่องเต้น้ำตาไหลหยด ติ่ง ติ่ง"
พระสนมรูอี้: ฝ่าาหม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจริง จริงนะเพฮ่า
ฮ่องเต้: รูอี้เ้ามีสติหน่อยข้าเห็นทุกอย่างที่เ้าทำกับฮองเฮา
พระสนมรูอี้: ฝ่าาไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพฮ่า
ฮ่องเต้: เ้าให้ข้าไว้ชีวิตเ้าอย่างงั้นรึ
"ฮ่องเต้พอใจกับสิ่งที่พระสนมกระทำแต่แกล้งให้พระสนมตายใจ"
พระสนมรูอี้: ฝ่าาไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพฮ่า ทรงไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วย
"ฮ่องเต้เดินเข้าไปพยุงพระสนมลุกขึ้นยืน"
ฮ่องเต้: รู้อี้เ้าใจเย็น เย็นเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นข้าจะทำเป็ว่าฮองเฮาะโลงแม่น้ำเองเ้ากับข้าลงเรือลำเดียวกันแล้วดังนั้นเ้าต้องเชื่อที่ข้าบอกและเ้าก็จงตั้งสติสะ
พระสนมรูอี้: ฝ่าาทรงไว้ชีวิตหม่อมฉัน จริงจริงรึเพฮ่า
ฮ่องเต้: แต่เ้าต้องเชื่อฟังข้าถ้าเ้าไม่อยากตาย
พระสนมรูอี้: เพฮ่าหม่อมฉันจะเชื่อฟังพระองค์ทุกอย่างเพฮ่า
"จากนั้นลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่ก็สดุงตื่นขึ้นมาจากความฝัน"
ฮองเฮา: นี่ไม่ใช่ความฝัน นี่มันเื่จริงอย่างนั้นรึทำไมข้าถึงเห็นภาพเ่าั้โหดร้าย โหดร้ายเกินไปแล้วทำไมพวกเ้าถึงใจร้ายกับฮองเฮาถึงเพียงนี้ทั้งที่พวกเ้าก็รู้อยู่เต็มอกว่าพระสนมรูอี้เป็คนทำร้ายฮองเฮาไม่ได้ข้าต้องทวงความยุติธรรมไม่อย่างนั้นโลกใบนี้ก็ไม่ได้รับความยุติธรรมสำหรับคนดีนะสิคนที่จิตใจชั่วร้ายก็อยู่ใช้ชีวิตโดยไม่รู้สึกผิดสักนิดไม่ได้แล้ว ข้าฝันหรือเื่จริงกันนะข้าว่าแม้กระทั่งกษัตริย์ยังไม่มีสัจจะไม่มีความเป็มนุษย์จิตใจต่ำทรามเห็นสิ่งที่ผิดกับมองเป็สิ่งที่ถูกต้องไม่ยุติธรรมต่อองค์หญิงเ้าลู่เลยสักนิดข้าทนไม่ไหวแล้วโว้ย โว้ยหรือว่าข้ามาที่นี่เพื่อแก้ไขสิ่งที่ไม่ถูกต้องเหล่านี้กันนะ
"ฮองเฮาลุกขึ้นยืนเดินตรงไปยังตำหนักหลวงฮ่องเต้"
ฮองเฮา: ข้าต้องคุยกับเ้าให้รู้เื่โจโฉ
"ตำหนักหลวงฮ่องเต้โจโฉ จากนั้นฮองเฮาวิ่งเข้าไปในตำหนักอย่างรวดเร็วะโถีบหน้าฮ่องเต้โจโฉอย่างแรง"
ฮ่องเต้: โอ๊ย เ้าถีบข้าทำไมกันน้องหญิง
ฮองเฮา: โจโฉข้าอยากจะฆ่าเ้าตอนนี้สะด้วยซ้ำเพราะอะไรอย่างงั้นรึเ้าจำได้หรือไม่ว่าหนึ่งปีก่อนที่ข้าพลัดตกแม่น้ำและสลบไปเ้าเป็คนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
ฮ่องเต้: เ้าเอาอะไรมาพูดเ้าไม่มีหลักฐานสะด้วยซ้ำน้องหญิงเ้าไปโมโหอะไรมาถึงได้มาใส่อารมณ์กับข้า
ฮองเฮา: เ้าเลิกแสแสร้งได้แล้วโจโฉข้ารู้เื่หมดทุกอย่างเ้าก็รู้เห็นเป็ใจกับพระสนมทั้งที่เ้าเป็คนเห็นพระสนมผลักข้าตกแม่น้ำแต่เ้าก็ไม่รีบมาช่วยข้า ให้ตายสิข้าไม่เคยโมโหอะไรขนาดนี้มาก่อน แม่เ้าให้มันได้อย่างนี้สิทำไมข้าถึงโมโหขนาดนี้นะ
"ฮองเฮาพูดในใจ"
ฮองเฮา: ข้าจะโมโหแทนองค์หญิงอย่างงั้นรึ รึข้ากับนางเป็คน คนเดียวกัน
"ฮองเฮาพูดออกมา"
ฮองเฮา: เ้าจำไว้ให้ดีสิ่งที่พวกเ้าทำพวกเ้าต่างรู้ดีแก่ใจเ้าปิดบังอะไรข้าไว้ข้าย่อมรู้ทุกสิ่งอย่างและพวกเ้าไม่มีวันได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสำราญเป็แน่เ้าจงจำเอาไว้
"ฮ่องเต้รู้สึกโมโหเป็อย่างมาก จากนั้นฮองเฮาเดินสะบัดหน้ากลับตำหนักด้วยความโมโห ฮ่องเต้เดินอย่างเร็วตรงไปยังตำหนักพระสนมรูอี้"
ฮ่องเต้: เป็เ้าใช่หรือไม่ที่บอกความจริงเ่าั้แก่ฮองเฮา
พระสนมรูอี้: ฝ่าาหม่อมฉันไม่ได้บอกอะไรหรือพูดจากับฮองเฮาเลยแม้แต่น้อยนะเพฮ่า
ฮ่องเต้: ถ้าอย่างนั้นฮองเฮาไปรู้เื่ราวเ่าั้มาจากไหนกันทั้งที่เื่ราวเหล่านี้มีแค่ข้าและเ้าที่รู้เื่เท่านั้น เื่นี้คงปิดบังไว้ได้อีกไม่นานอีกอย่างฮองเฮาไม่หยุดไว้แค่นี้
พระสนมรูอี้: เราจะทำยังไงกันดีเพฮ่าฝ่าา
ฮ่องเต้: เื่นี้ข้าว่าอีกไม่นานเื่เหล่านี้อาจถึงหูฮองไทเฮา
พระสนมรูอี้: ฝ่าา เราจะทำยังไงดีเพฮ่า
ฮ่องเต้: มีข้าอยู่ทั้งคนเ้ากลัวอะไร
พระสนมรูอี้: ฝ่าาอย่าทรงทิ้งหม่อมฉันนะเพฮ่า
"ฮองเต้พูดด้วยอารมณ์โมโห"
ฮ่องเต้: เ้ามีสติหน่อยสิข้าจะหาทางออกกับเื่นี้เอง เฮ้ย!!!
โปรดติดตามตอนต่อไป........
313
