ความลับที่ไม่มีทางออก ของทาสสาวมหาลัย

เช้าวันรุ่งขึ้น ณิชาพยายามใช้ชีวิตให้ปกติที่สุด

เธอตื่นเช้ากว่าปกติ ยืนอาบน้ำนานผิดธรรมดา ราวกับว่าน้ำจะช่วยชำระอะไรบางอย่างออกจากร่างกายได้ แต่ภาพตอนถูกบังคับไลฟ์สด ภาพตอนฉี่แตกต่อหน้ากล้อง และภาพตอนต้องเลียทำความสะอาดให้เจนนี่ ยังติดอยู่ในหัวไม่หาย

เธอแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตขาวและกระโปรงทรงสุภาพเหมือนทุกวัน พยายามทำหน้าให้นิ่งที่สุดก่อนออกจากหอพัก

ที่มหาวิทยาลัย ทุกอย่างดูเหมือนปกติ

เธอเดินเข้าห้องเรียน ตั้งใจจดโน้ต พูดคุยกับเพื่อนบ้างเป็๲ครั้งคราว แต่ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่านหลัง หรือมีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มอื่น เธอจะสะดุ้งเล็กน้อยโดยห้ามไม่ได้ มือที่ถือปากกาจะกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

๰่๥๹พักระหว่างคาบ เธอแอบเข้าห้องน้ำผู้หญิง นั่งอยู่บนฝาชักโครกโดยไม่ได้ทำอะไร นานกว่าสิบนาที เพียงเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาผู้คน

เพื่อนคนหนึ่งทักว่าเธอดูซีดและเหนื่อยผิดปกติ ณิชาเพียงยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า “อ่านหนังสือดึก”

ทั้งวันเจนนี่ไม่ได้ปรากฏตัวตรงๆ แม้แต่ครั้งเดียว

ไม่มีข้อความ

ไม่มีสายตาจากระยะไกล

ไม่มีแม้แต่เงาของเธอในโถงทางเดิน

ความเงียบนี้กลับทำให้ณิชายิ่งกระสับกระส่าย เธอไม่รู้ว่าความเงียบหมายถึงการพักผ่อน หรือเป็๞การเตรียมอะไรบางอย่างที่หนักกว่าเดิม

จนกระทั่งเย็น

แสงแดดเริ่มอ่อนลง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็๲สีส้มอ่อนๆ นักศึกษาส่วนใหญ่แยกย้ายกลับหอหรือออกไปทำกิจกรรมนอกมหาวิทยาลัย ตึกเรียนชั้นบนเริ่มเงียบเหงาลงทีละชั้น

ณิชาเก็บหนังสือใส่กระเป๋าช้ากว่าปกติเล็กน้อย ราวกับไม่อยากออกจากห้องเรียน เธอเดินลงบันไดทีละขั้นอย่างระมัดระวัง เมื่อถึงโถงชั้นล่าง เธอเกือบจะโล่งใจว่าวันนี้จะผ่านไปได้โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่พอเธอเดินผ่านประตูแก้วชั้นล่าง ข้อความจากเจนนี่ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

เจนนี่: ขึ้นดาดฟ้าตึกเรียนตอนนี้

ณิชายืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องข้อความนั้นอยู่นาน นิ้วโป้งสั่นเล็กน้อยบนหน้าจอ เธอเหลียวซ้ายขวา โถงชั้นล่างว่างเปล่าเกือบหมดแล้ว มีเพียงเสียงแอร์และเสียงฝีเท้าจางๆ จากระยะไกล

สุดท้ายเธอก็จำใจหันหลัง แล้วเดินกลับเข้าไปในตึกอีกครั้ง

บันไดขึ้นดาดฟ้าอยู่ด้านหลังสุดของตึก เงียบและมีกลิ่นฝุ่นเล็กน้อย ทุกขั้นที่เธอเดินขึ้น หัวใจก็เต้นแรงขึ้นทีละนิด

เมื่อเปิดประตูเหล็กออกไป ลมเย็นของตอนเย็นก็พัดเข้าปะทะใบหน้าทันที

ดาดฟ้าตึกเรียนโล่งกว้าง มีเพียงท่อแอร์ขนาดใหญ่ ราวกันตกสีเทา และท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง เจนนี่ยืนพิงราวด้านตรงข้ามอยู่แล้ว สวมเสื้อเชิ้ตขาวและกระโปรงทรงสุภาพ ผมยาวถูกลมพัดปลิวเล็กน้อย ดูเหมือนนักศึกษาทั่วไปที่แอบขึ้นมาเป่าลมหลังเลิกเรียน

เมื่อได้ยินเสียงประตู เธอหันมายิ้มบางๆ

“มาตรงเวลาดี”

ณิชาเดินเข้าไปช้าๆ หยุดห่างออกไปประมาณสามก้าว มือกำสายกระเป๋าแน่น ไม่พูดอะไร

เจนนี่เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ลมบนดาดฟ้าพัดผ่านระหว่างทั้งสองคน

“เมื่อวานนี้เธอทำได้ดีมากเลยนะ” เธอพูดเสียงเรียบ พร้อมสายตาที่มองขึ้นลงจากหัวจรดเท้าของณิชาอย่างช้าๆ “ทั้งไลฟ์สด… ทั้งตอนอาบน้ำให้ฉัน”

ณิชาหลุบตา ริมฝีปากเม้มแน่น ความอับอายที่คิดว่าจะจางไปแล้วกลับพุ่งขึ้นมาใหม่

เจนนี่หยุดตรงหน้าเธอในระยะที่ใกล้พอจะได้กลิ่นน้ำหอมเบาๆ ลมยังคงพัดผ่านเส้นผมของทั้งคู่

เธอมองตาณิชาเงียบๆ สักพัก แล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สงบแต่น้ำหนักแ๲่๲๮๲า

“ถอดเสื้อ”