องค์หญิงชาวนาตัวน้อยผู้เป็นที่รัก 【จบ】

        ตามคำเชิญของผู้ใหญ่บ้าน พอรุ่งเช้าจางเจิ้นอันก็ตื่นแต่ไก่โห่ หลังทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็ไม่ได้ออกไปจับปลาอย่างเคยแต่นั่งอยู่หน้าประตู โกนหนวดเคราจนเกลี้ยงเกลา จากนั้นก็เดินเข้าบ้านทำท่าทางเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่

        อันซิ่วเอ๋อร์เห็นท่าทางของสามีก็อดขำในใจไม่ได้คิดว่าไปเป็นอาจารย์วันแรกก็คงจะประหม่าเป็นธรรมดานางจึงเดินเข้าไปช่วยเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดให้ แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอชุดดีๆ สักชุดทำให้นางรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง พลางพูดขึ้นว่า "ท่านพี่ข้าผิดเองที่ไม่ใส่ใจ มัวแต่ยุ่งเรื่องอื่น เลยไม่ได้ตัดชุดใหม่ให้ท่านเลย"

        "ไม่เป็นไรหรอก ชุดนี้ก็ดีอยู่แล้ว"จางเจิ้นอันตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

        "พวกบัณฑิตเขาก็ต้องใส่เสื้อคลุมยาวกันทั้งนั้นท่านใส่ชุดสั้นแบบนี้ไป ประเดี๋ยวคนเขาจะหัวเราะเอาได้" อันซิ่วเอ๋อร์ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดต่อ "ท่านผู้ใหญ่บ้านก็เหมือนกันพอพูดปุ๊บก็เร่งให้ท่านไปปั๊บ ข้าเลยเตรียมชุดใหม่ให้ท่านไม่ทันเลย"

        แม้จะพูดเหมือนโยนความผิดให้ผู้ใหญ่บ้านแต่อันซิ่วเอ๋อร์ก็ยังอดโทษตัวเองไม่ได้ เพราะเอาเข้าจริงขนาดหลานสาวสองคนนางยังอุตส่าห์ตัดชุดให้แต่กลับลืมตัดชุดให้สามีซึ่งเป็นคนใกล้ตัวที่สุด คิดๆ ดูแล้วเขาคงต้องน้อยใจอยู่บ้างแน่ๆ

        "ขอโทษเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ไม่ใส่ใจเอง"

        อันซิ่วเอ๋อร์จัดเสื้อผ้าบนตัวเขาให้เข้าที่พลางพูด"เช่นนี้ดีหรือไม่ วันนี้ข้าจะเข้าเมืองไปซื้อผ้ากลับมาจะรีบตัดเย็บให้ พรุ่งนี้ท่านจะได้ใส่ชุดใหม่"

        "อย่าเลยน่าข้าไม่ชอบใส่ผ้าเนื้อดีพวกนั้นหรอก อีกไม่กี่วันก็เทศกาลตวนอู่แล้วอากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน ไว้ข้าไปตลาดนัดเป็นเพื่อนเจ้าจะได้ซื้อของขวัญเทศกาลให้เจ้าด้วย" จางเจิ้นอันวางมือข้างหนึ่งบนไหล่ภรรยาอีกมือก็ยื่นไปเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าให้นาง

        "วันนี้หรงเหอก็ต้องไปเรียนหนังสือที่บ้านไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเจ้า เจ้าก็อยู่บ้านดีๆถ้าเบื่อก็เรียกหลานสาวสองคนมาอยู่เป็นเพื่อนก็ได้ เด็กสองคนนั่นครอบครัวเราพอเลี้ยงดูไหวอยู่"

        "ท่านวางใจเถอะ ข้าอยู่บ้านจนชินแล้วไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ท่านนั่นแหละ ไปสำนักศึกษาครั้งแรก อย่าตื่นเต้นเล่าประเดี๋ยวตอนเที่ยงข้าจะไปหา" อันซิ่วเอ๋อร์กลับเป็นฝ่ายกำชับสามี

        "เห็นข้าเป็นเด็กไปได้ข้าจะตื่นเต้นอะไร มีแต่พวกเด็กๆ นั่นแหละที่ต้องตื่นเต้นเมื่อเห็นข้า"จางเจิ้นอันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        อันซิ่วเอ๋อร์เม้มปากยิ้มดูท่าว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะเขาคือพญายมแห่งหมู่บ้านเด็กพวกนั้นคงกลัวจนหัวหด

        "ถ้าอย่างนั้นท่านก็รักษามาดน่าเกรงขามไว้ อย่าให้พวกเขารู้ว่าท่านเป็นแค่เสือกระดาษ"อันซิ่วเอ๋อร์กำชับอีกครั้งโดยไม่รู้ตัวว่าเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

        "มิน่าล่ะ ถึงได้กล้ากับข้านักที่แท้ในใจเจ้า ข้าก็เป็นแค่เสือกระดาษสินะ?"

        เขาพูดพลางสอดมือไปจั๊กจี้ใต้รักแร้นางอันซิ่วเอ๋อร์ทั้งจั๊กจี้ทั้งอึดอัด รีบขอโทษ "ท่านพี่ข้าผิดไปแล้ว ข้าหมายความว่าท่านเป็นคนดีต่างหาก"

        "รู้สำนึกผิดจริงๆ หรือ?"เขายกคิ้วถาม

        "จริงเจ้าค่ะ" นางยกมือไหว้ ทำท่าสำนึกผิด

        "ค่อยยังชั่วหน่อย" จางเจิ้นอันปล่อยนาง แล้วพูดว่า "งั้นข้าไปก่อนเจ้าอยู่บ้านคนเดียวก็ระวังตัวด้วย"

        "ไปเถอะน่าข้าอยู่บ้านจะมีอะไรน่ากลัว" อันซิ่วเอ๋อร์พูดพลางเดินมาส่งเขา"ข้าเดินไปส่งท่านนะเจ้าคะ"

        ทั้งสองเดินคลอเคลียกันมาถึงนอกรั้วอันซิ่วเอ๋อร์กำลังจะบอกลาสามี ก็เห็นผู้ใหญ่บ้านเดินตรงมาพอดีนางรีบปล่อยแขนจางเจิ้นอันแล้วทักทายผู้ใหญ่บ้าน

        "ท่านผู้ใหญ่บ้านมีธุระอะไรหรือเจ้าคะ?"

        "ข้ามารับเสี่ยวจางจะพาเขาไปสำนักศึกษาน่ะ" ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะแหะๆ"ซิ่วเอ๋อร์ เจ้ากลับเข้าบ้านไปเถอะ วางใจได้ข้าจะพาสามีเจ้าไปเอง ข้ายืมชาวประมงของเจ้าไป ประเดี๋ยวจะคืนท่านอาจารย์จางให้"

        "ท่านผู้ใหญ่บ้านก็ช่างพูดหยอกเล่น"อันซิ่วเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ พลางย่อตัวคำนับแล้วจึงถอยกลับไปรอที่หน้าประตู จางเจิ้นอันหันมาส่งสัญญาณให้ภรรยาวางใจแล้วเดินจากไปพร้อมกับผู้ใหญ่บ้าน

        อันซิ่วเอ๋อร์มองตามคนทั้งสองจนลับตาแล้วจึงปิดประตูนางกำลังหยิบไม้กวาดมากวาดห้อง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมเสียงใสๆของเด็กผู้หญิงดังมาจากข้างนอก

        "ท่านอา อยู่หรือไม่เจ้าคะ?"

        "ต้ายากับเอ้อร์ยาหรือ?"อันซิ่วเอ๋อร์ได้ยินเสียงก็วางไม้กวาด เดินไปเปิดประตูก็เห็นต้ายากับเอ้อร์ยาสองพี่น้องยืนอยู่หน้าประตูจริงๆ

        "วันนี้ไม่มีอะไรท่านย่าเลยให้พวกเรามาอยู่เป็นเพื่อนท่านอาเจ้าค่ะ" ต้ายาบอกพร้อมรอยยิ้ม

        "อาอยู่คนเดียวสบายมากท่านย่ากลัวอาจะโดนเสือกัดรึไง" อันซิ่วเอ๋อร์ยิ้มพลางจูงเด็กหญิงทั้งสองเข้าบ้าน

        วันนี้สองพี่น้องใส่ชุดกระโปรงลายดอกไม้ที่อันซิ่วเอ๋อร์ตัดให้เวลาเดินเหมือนผีเสื้อตัวน้อยสองตัว น่ารักน่าเอ็นดูทำให้อันซิ่วเอ๋อร์มองแล้วมีความสุข

        เอ้อร์ยาพูดขึ้น"เมื่อวานน้องชายกลับไปเล่าให้ฟังว่าท่านอาเขยจะได้เป็นอาจารย์ที่บ้านเราดีใจกันใหญ่เลย ท่านอาเขยเก่งจังเลยเจ้าค่ะ"

        "ใช่เจ้าค่ะท่านปู่ท่านย่าก็บอกว่าท่านอาเขยเป็นคนดี" ต้ายาเสริม

        "แน่นอนอยู่แล้ว" อันซิ่วเอ๋อร์ได้ยินหลานสาวทั้งสองชมสามีก็อดยิ้มปลื้มไม่ได้

        "พวกเจ้าสองคนยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหมพอดีมีโจ๊กเมื่อเช้าเหลืออยู่ เดี๋ยวอาไปอุ่นให้" อันซิ่วเอ๋อร์พูดพลางทำท่าจะเดินเข้าครัว

        "ไม่ต้องลำบากหรอกเจ้าค่ะ"เด็กหญิงทั้งสองเกรงใจ แต่อันซิ่วเอ๋อร์ลูบหัวพวกนางเบาๆพวกนางจึงไม่ปฏิเสธอีก โจ๊กฝีมือท่านอาอร่อยมาก แค่นึกถึงก็น้ำลายสอแล้ว

        แต่เด็กทั้งสองก็ไม่ได้อยู่เฉยๆตอนอันซิ่วเอ๋อร์ไปอุ่นโจ๊ก พวกนางก็หาไม้กวาดมาช่วยกวาดบ้านคนหนึ่งกวาดลานบ้านอีกคนหนึ่ง พอกวาดเสร็จ อันซิ่วเอ๋อร์ก็ยกโจ๊กออกมาพอดี

        "มาๆ มากินโจ๊กกันเถอะ" อันซิ่วเอ๋อร์เรียก เด็กหญิงทั้งสองก็รีบวิ่งมาพวกนางเชื่อฟังไปล้างมือที่หลังลานบ้านก่อน แล้วจึงมานั่งที่โต๊ะ

        กลิ่นหอมของโจ๊กปลาโชยฟุ้งเด็กหญิงทั้งสองได้กลิ่นก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย

        "แล้วท่านอาล่ะเจ้าคะ?" ต้ายาถาม

        "อากินนานแล้ว พวกเจ้ารีบกินเถอะ"อันซิ่วเอ๋อร์ตอบ

        เด็กหญิงทั้งสองจึงไม่ถามต่อตั้งหน้าตั้งตากินโจ๊กร้อนๆ อันซิ่วเอ๋อร์เตือนด้วยความเป็นห่วง"ค่อยๆ กินนะลูก ระวังร้อน"

        เด็กหญิงทั้งสองจึงกินช้าลงใช้ช้อนคนโจ๊กในชาม รอให้เย็นลงหน่อย แล้วค่อยๆ ซด

        "ในนี้มีเนื้อด้วย!" พอได้กินเนื้อปลา เด็กหญิงทั้งสองก็ตื่นเต้นเหมือนเจอของวิเศษ

        "ฮ่าๆนี่โจ๊กปลาที่อาทำตั้งแต่เช้ามืด อาเลาะก้างออกหมดแล้วแต่ก็อาจจะมีหลงเหลืออยู่บ้าง ค่อยๆ กินนะ ประเดี๋ยวติดคอ" อันซิ่วเอ๋อร์เห็นเด็กๆ ชอบโจ๊กฝีมือตัวเองก็มีความสุข

        "อื้อๆ" เด็กหญิงทั้งสองพยักหน้ารับคำอันซิ่วเอ๋อร์ปล่อยให้พวกนางนั่งกินโจ๊กไปส่วนตัวเองก็ไปซักเสื้อผ้าที่เปลี่ยนเมื่อวาน

        พอนางซักผ้าเสร็จเด็กหญิงทั้งสองไม่เพียงกินโจ๊กจนหมดเกลี้ยง แต่ยังล้างถ้วยชามสะอาดเอี่ยมเอาไปเก็บในตู้กับข้าวเรียบร้อย

        "ท่านอามีอะไรให้พวกเราช่วยอีกไหมเจ้าคะ?" ต้ายาและเอ้อร์ยาวิ่งตามอันซิ่วเอ๋อร์มาถาม

        "มีเรื่องให้ช่วยจริงๆ นั่นแหละ"

        อันซิ่วเอ๋อร์พูดพลางหยิบด้ายหลากสีออกมาจากห้องนอน

        "ใกล้เทศกาลตวนอู่แล้วอาว่าจะทำสร้อยข้อมือเชือกห้าสีไว้เยอะๆถึงวันนั้นเราจะได้เอาไปขายที่ตลาดนัดด้วยกัน ได้เงินมาจะซื้อขนมให้พวกเจ้ากิน"

        เด็กหญิงทั้งสองไม่มีปัญหาอยู่แล้วสร้อยข้อมือพวกนี้อันซิ่วเอ๋อร์ก็ทำเก็บไว้บ้างแล้วช่วงนี้แต่ตั้งใจจะทำเพิ่มเยอะๆ เวลาเอาไปวางขาย คนจะได้มีให้เลือกเยอะๆ

        สามคนช่วยกันทำ งานก็เสร็จเร็วขึ้นมากเอ้อร์ยาช่วยอันซิ่วเอ๋อร์ดึงด้าย ต้ายาช่วยร้อยลูกปัดส่วนอันซิ่วเอ๋อร์ก็ถักอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับผีเสื้อโบยบินเด็กหญิงทั้งสองมองตามแทบไม่ทัน ไม่นาน บนโต๊ะก็มีสร้อยข้อมือกองอยู่เต็มไปหมด

        บิดขี้เกียจเล็กน้อย เวลาก็ผ่านไปนานพอสมควรอันซิ่วเอ๋อร์เก็บของ รินน้ำหวานให้เด็กหญิงทั้งสองดื่มส่วนตัวเองก็เข้าครัวไปทำอาหารกลางวัน

        "พวกเจ้าสองคนอย่าเพิ่งไปไหนอยู่กินข้าวเที่ยงด้วยกันก่อน" อันซิ่วเอ๋อร์พูดพลางตักปลาในอ่าง

        "ไม่ได้เจ้าค่ะท่านย่าให้กลับไปกินที่บ้าน" เด็กหญิงทั้งสองวิ่งไปที่ประตูหลังห้องโถงมองอันซิ่วเอ๋อร์แล้วบอก "ท่านย่าสั่งให้กลับไปกินข้าวมิเช่นนั้นกลับไปจะโดนดุเจ้าค่ะ"

        "ไม่เป็นไรหรอกน่าแค่ข้าวเที่ยงมื้อเดียวเอง" อันซิ่วเอ๋อร์บอก"พวกเจ้าบอกท่านย่าว่าเป็นคำสั่งอา ท่านย่าไม่ดุพวกเจ้าหรอก"

        "ไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะพวกเราต้องกลับแล้ว ท่านอาไม่ต้องทำเผื่อนะเจ้าคะ" เด็กหญิงทั้งสองดื่มน้ำหวานหมดแก้วกลัวว่าอันซิ่วเอ๋อร์จะรั้งไว้ เลยรีบบอกลาแล้ววิ่งออกไปทันทีอันซิ่วเอ๋อร์เดินออกมาดูก็ไม่เห็นใครแล้ว ได้แต่ส่ายหน้าเก็บถ้วยเปล่าที่พวกนางทิ้งไว้

        "เจ้าเด็กพวกนี้นี่"

        อันซิ่วเอ๋อร์ทำอาหารเสร็จก็เตรียมจะเอาไปส่งให้จางเจิ้นอัน นางอยากจะหาปิ่นโตสวยๆ แต่ที่บ้านไม่มีเลยต้องใช้ตะกร้าไม้ไผ่ทรงสูงแทน ใส่ข้าวสวยพูนชาม ปลานึ่งหนึ่งชามแตงกวาผัดน้ำมันหนึ่งชาม แล้ววางถ้วยเล็กๆ สองใบเบียดๆ กันไว้ข้างๆเอาผ้าคลุมด้านบน แล้วหิ้วไปยังสำนักศึกษา

        สำนักศึกษานี้ นางมาบ่อยแต่มาส่งข้าวให้จางเจิ้นอันที่นี่เป็นครั้งแรก พอเดินมาถึงหน้าประตูสำนักศึกษาในใจก็รู้สึกประหม่าแปลกๆไม่รู้ว่าวันนี้จางเจิ้นอันสอนหนังสือวันแรกจะเป็นอย่างไรบ้าง?

        ก้าวข้ามธรณีประตูหินเข้าไปในลานบ้านกลับเงียบสงัดผิดปกติ ทำให้อันซิ่วเอ๋อร์ใจคอไม่ดีห้องเรียนอยู่ใกล้กับลานด้านหน้ามาก ปกติแค่เดินเข้ามาใกล้ๆ ก็จะได้ยินเสียงเด็กๆอ่านหนังสือดังลั่น แต่วันนี้กลับเงียบผิดปกติ

        อันซิ่วเอ๋อร์ค่อยๆ เดินย่องไปยังห้องเรียนนางไปหยุดอยู่ตรงนอกหน้าต่าง ชะโงกหน้าเข้าไปดูครึ่งหนึ่งก็เห็นจางเจิ้นอันนั่งอยู่บนแท่นสอนหนังสืออย่างสง่าผ่าเผยด้านล่างนักเรียนทุกคนกำลังก้มหน้าก้มตาคัดอักษรกันอย่างตั้งใจ

        นางกวาดตามองไปรอบๆ ห้องเรียนนักเรียนส่วนใหญ่ดูเรียบร้อยเป็นพิเศษ เหมือนเกรงกลัวจนแทบไม่กล้าหายใจแม้แต่ศิษย์ที่นั่งอยู่แถวหลังสุด ซึ่งดูเหมือนจะเหนื่อยๆก็แค่ถือพู่กันเหม่อมองจักจั่นนอกหน้าต่างอยู่พักหนึ่ง

        เด็กคนนั้นคงอยากรู้ว่าจางเจิ้นอันกำลังทำอะไรอยู่เลยแอบเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง แต่กลับสบเข้ากับสายตาคมกริบของจางเจิ้นอันพอดีเขาตกใจจนรีบก้มหน้าลงทันที

        อันซิ่วเอ๋อร์เห็นภาพนั้นก็เกือบจะหลุดขำออกมาซวยจริงๆ เจ้าหนูเอ๊ย เพิ่งจะเหม่อแวบเดียวก็โดนอาจารย์จับได้ซะแล้ว