จนตะวันชิงพลบแล้ว แม็กกี้จึงได้ยินเสียงที่ดังมาจากห้องระเบียงหัวใจพองโตขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสามีกําลังพูดอยู่ว่า
“ปกติแล้วแม็กกี้ชอบนอนตอนบ่าย พักหลัง ๆ นี่แม็กกี้ไม่ค่อยได้ทําอะไรมากนักหรอก นอกจากเดินเรื่อยเปื่อยไปตามเื่”
เดินเรื่อยเปื่อย...พระเ้า...เธอถลันลุกขึ้นจากเปลญวน ขยี้ตาให้หายงัวเงียครู่ต่อมาเธอก็พูดอยู่กับแรนด์ พยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติไว้
“ฉันอ่านหนังสือที่แม่ส่งมาให้เพลินไปหน่อยคิดว่าตอนค่ำ ๆ จะโทรศัพท์ไปคุยกับแม่อยู่เหมือนกันมีเื่อยากจะปรึกษากับแม่สักหน่อย”
“แล้วเย็นนี้เราจะกินอาหารกันหรือเปล่าล่ะ”แรนด์ย้อนถาม “ผมเห็นในครัวมืดออกไม่มีกลิ่นอาหารลอยมาเตะจมูกเลย” แรนด์ยิ้มยั่ว
แม็กกี้ไม่ยอมมองหน้าสามีตรง ๆไม่ยอมรับว่าเมื่อครู่เธอได้ยินเขาวิจารณ์ในการกระทําของเธอว่าดีแต่เดินเรื่อยเปื่อยไปวัน ๆ เธอหันไปให้ความสนใจกับน้องสาวแทน
“ไหน...ขอดูให้เต็มตาหน่อยสิซัสซี่” น้ำเสียงของเธอราวออกคําสั่ง “พี่ว่าเธอผอมไปนะตาก็ไม่เห็นเป็ประกายเหมือนเมื่อก่อนเลย แต่รับรองว่าเมื่อเธอมาอยู่ที่นี่เธอจะต้องอ้วนแล้วก็สวยขึ้นด้วย...” เธอมองหน้าน้องสาวอย่างพิจารณา
“เฟอริสคงยุ่งอยู่กับงานจนมากับเธอไม่ได้ใช่ไหม...อ๋อ....พี่เข้าใจแล้วละพอเขายุ่งเธอก็เลยถือเป็โอกาสที่จะได้หลบมาพักผ่อนล่ะสิ...พี่ว่าเธอทําถูกแล้วละเพราะว่าที่นี่เหมาะที่จะเป็สถานพักฟื้นอย่างที่สุด...
“เธอจะเอาอะไรดีล่ะน้ำส้มคั้นหรือผลไม้สักหน่อยไหม...เอายังงี้ พี่พาเธอไปดูห้องก่อนดีกว่าเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดว่ายน้ำเสียสิ เราจะได้ลงเล่นน้ำทะเลกัน” แม็กกี้รู้ว่าเธอออกจะพูดมากเกินไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เธอก็ยังมองไปยังแรนด์อย่างจะร้องขอความเห็นใจ ว่าอย่าเพิ่งซักถามอะไรตอนนี้ขณะรุนหลังซูซานให้เดินเข้าไปในตัวบ้าน
“นี่เอง คือ์ที่ทุกคนจะวิ่งมาหาความสุขได้”ซูซานเอ่ยขึ้น มันมีความน้อยใจแฝงอยู่ในน้ำเสียงที่เอ่ยออกมา “รู้สึกว่าฉันจะเป็คนเดียวที่ไม่เคยมาที่นี่เลยแต่ก็เป็คนเดียวที่แม่ใช้ที่นี่ทำให้ฉันเกิดมา มันเป็ไปได้ยังไงกันนะแม็กกี้”
“ถ้าพี่จำไม่ผิดละก้อเธอเองเป็คนไม่อยากมามากกว่า” แม็กกี้ตอบน้องสาว “พี่น่ะชวนเธอกับเฟอริสจนนับครั้งไม่ถ้วนแต่เธอก็อ้างที่จะไม่มาอยู่ตลอดเวลาเหมือนกันนี่”
“มัมยกบ้านหลังนี้ให้พี่ใช่ไหมล่ะ” ซูซานพูดเสียงเข้ม
“ให้อยู่ฟรีแค่ปีเดียวเท่านั้นละหลังจากนั้นแรนด์กับพี่ก็ซื้อมันต่อจากแม่ ที่แม่ยอมให้เรามาลองอยู่ที่นี่ก่อนก็เพราะอยากให้เราตัดสินใจว่าจะอยู่ได้ตลอดไปหรือไม่มากกว่าเธอไปเอาความคิดที่ว่าแม่ยกบ้านหลังนี้ให้พี่เปล่า ๆ มาจากไหนกัน มัมน่ะใจดีก็จริงแต่ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” หางเสียงของเธอราวจะปลอบโยนน้องสาว
“ยิ่งกว่านั้นนะคนอย่างแรนด์นะไม่ยอมรับอะไรจากแม่ง่าย ๆ หรอก ถึงให้ฟรีเขาก็ไม่เอาจริงไหมคะแรนด์” แม็กกี้เพิ่งจะมองหน้าสามีตรง ๆเป็ครั้งแรก
“ถูกต้องแต่ท่าทางคุณสองคนพี่น้องมีเื่ที่จะต้องพูดคุยกันอยู่มาก เอายังงี้นะคุยกันไปก่อนก็แล้วกัน ผมจะไปร้านมิคกี้ ดี ซื้ออะไรมากินกันดีกว่า”
เพียงครู่เขาก็หายตัวออกไปจากห้องนั้น
“ทำไมครั้งนี้เธอถึงเลือกมาที่นี่ล่ะซูซานมีเื่อะไรหรือเปล่า”
“แม็กกี้ตอนนี้ฉันเหนื่อยแทบจะขาดใจตายอยู่แล้วนะ นั่งเครื่องบินเจทมามันเวียนหัวยังไงบอกไม่ถูกระยะหลัง ๆ นี่ฉันนอนไม่ค่อยหลับด้วย พี่คงไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะขอนอนพักสักครู่ ฉันกินอาหารบนเครื่องบินมาแล้วละเพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงหรอก แล้วก็อย่าปล่อยให้ฉันหลับเพลินด้วย”
“ตายจริง ซัสซี่ พี่ต้องขอโทษเธออย่างมากเลยนะ”แม็กกี้สวมกอดน้องสาวไว้ “ใช่สิ เดินทางไกล ๆอย่างนี้เธอต้องเหนื่อยแน่เลย งั้นนอนพักเสียเถอะ เราไว้คุยกันวันหลังก็ได้อยู่คุยกันทั้งคืนยังได้เลยถ้าจําเป็ เธอจําได้ไหมล่ะ ตอนเด็ก ๆเราเคยทํายังงั้นจนถูกจับได้นั่นแหละ”
“ฉันจําได้ทีเดียว” ซูซานว่าหยาดน้ำใส ๆ หล่อรื้นขึ้นในดวงตา
แม็กกี้แสร้งทําเป็ไม่เห็นน้ำตาของน้องสาว
“ห้องน้ำอยู่ตรงนั้นนะลิ้นชักบนมีชุดนอนที่ซอว์เยอร์ทิ้งไว้ พี่จะไปทําที่นอนให้เดี๋ยวพอเธอเข้าไปก็ะโขึ้นเตียงได้เลย อ้อ...แล้วขอเตือนไว้หน่อยอย่านอนบีบตาล่ะ เดี๋ยวตื่นมาแล้วหางตาจะเป็รอยย่น หรือไม่ก็...” เธอเสริมอย่างใช้ความคิด “ว่าแต่เื่แบบนี้มันเกิดขึ้นกับผู้หญิงในวัยอย่างพี่หรือเปล่านะ...”เธอมองหน้าน้องสาวอยู่ก่อนจะพูดต่อ
“ตอนนี้พี่ก็สี่สิบเก้าแล้วเธอล่ะ...สี่สิบแปดใช่ไหม ฟังดูแล้วรู้สึกว่ามันน่ากลัวอยู่เหมือนกันนะ” เธอทําเสียงละล่ำละลักอีกแล้ว ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร “นอนหลับให้สบายนะซัสซี่”
เพียงครู่แม็กกี้ก็เข้าไปปรากฏตัวอยู่ในห้องทํางานของสามีทุกครั้งที่อยู่ใกล้น้องสาว แม็กกี้จะพยายามไม่แสดงอารมณ์ออกมาให้ใครเห็นแต่ขณะนี้เธอกําลังพูดใส่หน้าแรนด์อยู่
“ฉันแน่ใจที่สุดเลยนะว่ามันจะต้องมีเื่ร้าย ๆเกิดขึ้น ฉันััความรู้สึกแบบนั้นได้ตอนที่เดินทางจากสนามบินมานี่เขาพูดอะไรกับคุณบ้างหรือเปล่า”
แรนด์จ้องมองหน้าภรรยาอยู่
“ไม่รู้สินะเห็นพูดว่าฮาวายเป็เกาะที่สวยมากแล้วก็อยากจะเดินทางขึ้นไปถึงนอร์ธ ชอว์ด้วยแล้วเขาก็บอกว่าปีนี้ฤดูหนาวแย่มาก แล้วก็พูดว่ากําลังเป็โรคคิดถึงบ้านแต่ไม่รู้ว่าเวลานี้บ้านอยู่ที่ไหนอะไรทํานองนั้นซึ่งผมก็ออกจะสงสารเห็นใจซัสซี่มาก...
“เวลานี้ผมว่าเขากําลัง้าคุณแม็กกี้มากทีเดียวนะผมดู ๆ แล้วรู้สึกว่าเขากับเฟอริสจะต้องมีปัญหากันแน่ซัสซี่กำลังคิดถึงเจสซี่อย่างมากทีเดียว ยังทำใจกับความตายของเจสซี่ไม่ได้เื่นี้ผมแน่ใจที่สุด อย่าทําสีหน้ากังวลใจมากนักเลยแม็กกี้ซูซานน่ะเป็ผู้ใหญ่แล้ว เขาย่อมสามารถจัดการกับปัญหาของตัวเองได้สิ่งที่เขา้าคือเวลาเท่านั้น”
“ถ้าสิ่งนั้นมันเป็ปัญหาจริงทําไมเขาไม่วิ่งไปหามัมล่ะอย่างฉันไง เวลามีปัญหาขึ้นมาก็ต้องวิ่งไปหามัมทุกที...” สีหน้าเธอครุ่นคิดหนักขึ้นกว่าเดิม
“ฉันว่ามันไม่ใช่แค่เื่ซูซานหรอกนะ ฉันสังหรณ์ใจว่ามันจะต้องมีเื่ร้ายๆ เกิดมาสองสามวันแล้ว คุณรู้จักฉันกับลางสังหรณ์แบบนี้นะแรนด์”
“ผมว่าคุณตื่นเต้นมากเกินไปเท่านั้นละน่าเราหลบไปมิคกี้ ดี หาอะไรกินกันดีกว่า”
“ฉันไม่หิวเลยนะคะคุณไปคนเดียวหาอะไรกินตามใจชอบก็แล้วกัน หรือจะให้ฉันทําสลัดล่ะ มีเนื้อปูอยู่ในตู้เย็นเอาเป็ว่าแล้วแต่คุณก็แล้วกัน ตอนนี้ฉันอยากจะพูดโทรศัพท์สักหน่อยก่อนจะดึกเกินไปคุณคงไม่รังเกียจใช่ไหมคะ” แต่น้ำเสียงของเธอบอกให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้สนใจว่าเขาจะรังเกียจหรือไม่เลย
“งั้นเอาเป็ว่าผมจะทําตัวให้หายไปสักครู่ก็แล้วกันนะตอนนี้ได้กลิ่นหอมของเฟรนช์ ไฟรแล้ว ฝากความระลึกถึงไปถึงทุกคนด้วยก็แล้วกัน”
เสียงเคาะเบา ๆตรงหน้าประตูทําให้ทั้งแม็กกี้และแรนด์หันไปมองพร้อมกัน
“อ้อ...เลล่า เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือ” แม็กกี้เอ่ยถามออกไป “เออ จริงสินะเธอต้องเสร็จแล้วแนถึงได้เข้ามา ฉันไม่ควรถามอะไรโง่ ๆ แบบนั้นเลยจริงไหมรอเดี๋ยวนะ รู้สึกว่าจะทิ้งสมุดเช็คไว้ที่นี่ละ” เธอรู้สึกรําคาญใจอย่างบอกไม่บอกกับการปรากฏตัวของเลล่าลงมือค้นหาสมุดเช็คในลิ้นชักโต๊ะทํางานของแรนด์
เลล่าเป็ลูกสาวของแอ๊ดดี้กําลังสาวสะพรั่งด้วยวัยเพียงสิบเก้า เธอต้องมาทํางานแทนแม่เนื่องจากลูก ๆของแอ๊ดดี้ก็้าตัวนางด้วยเหมือนกัน
ถ้าจะว่าไปแล้ว เลล่าเป็เด็กสาวที่สวยมากเรือนผมสีดํายาวเหยียดนั้นเป็มันเลื่อมยิ่งกว่าขนกาน้ำ แผงขนตาดกดำงอนงามเวลาขยับขึ้นจะเผยให้เห็นดวงตาคู่สีดำสนิท คมกริบแต่แม็กกี้ไม่ชอบแววในดวงตาคู่นั้น เพราะคล้ายกับกําลังประเมินอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลาเรือนร่างบางระหงเหมือนนางแบบ แต่กลมกลึงได้สัดส่วนไปเสียทั้งเนื้อตัวผิวพรรณเป็สีน้ำผึ้งสวยจับตา
333
