ณ ห้องท่านรอง...
เวลานี้ไม่มีใครอยู่ในโรงเรียนกันแล้ว นักเรียนและเหล่าอาจารย์ทั้งหลายพากันแยกย้ายกลับบ้านไปพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์กันหมด มีเพียงอาจารย์พละกล้ามล่ำและชายร่างสูงรุ่นใหญ่เท่านั้นที่ยังไม่ไปไหน ใบหน้าแดงก่ำพร้อมกับแววตาระทวยยืนกุมเป้าอยู่กลางห้อง...
ภายใต้กางเกงวอร์มเหนียวหนืดเป็ยางจากการเสร็จสมจนเ้าตัวเริ่มทนไม่ไหว...
“ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว…ว่าไม่ชอบสีหน้าและสายตาที่แกมองแบบนั้น”
“ผ…ผมขอโทษครับ…นายท่าน”
“แกนี่มันฝึกยากกว่าที่ฉันคิดจริงๆ”
“….”
“แต่วันนี้…เหมือนความเป็ทาสจะเริ่มปรับตัวได้แล้วนะ”
“อึก…”
มือหนาของท่านรองขย้ำไปกลางเป้า...
อาจารย์หนุ่มยืนนิ่งพร้อมกับกัดฟันอดทนอย่างหนักแน่น แท่งลำของเมฆยังคงแข็งขืนอยู่ไม่หาย อุปกรณ์ชนิดใหม่ที่ฝังอยู่ในรูมันขยี้จุดกระสันบางอย่างต่อเนื่องจนแท่งลำไม่ยอมหด ท่านรองภานุควักลำเอ็นชายกลัดมันออกมารับลมแอร์เย็นๆด้านนอก หัวบานดอกใหญ่ถอกขยายพร้อมกับเส้นเืปูดปูนมากกว่าเดิมหลายเท่า!
“หึหึ เสร็จไปกี่ครั้งล่ะ”
“ผม…ผมไม่เสร็จเพราะอะไรแบบนี้หรอก”
“…หือ?”
“อัก…นายท่าน!???”
แท่งลำอาจารย์หนุ่มถูกบีบจนเนื้อของมันแทบละเอียดคามือ สายตาวิงวอนร้องขอการให้อภัยฉายออกมาจากใบหน้าคมเข้ม ริมฝีปากอวบหนาสั่นระริกด้วยความเ็ปมหาศาล ชายหนุ่มโดนท่านรองขย้ำเ้าโลกอยู่นานจนเนื้อหนังส่วนล่างปวดระบมไปหมด...
“ถอดเสื้อผ้าออก”
“ค…ครับ…นายท่าน”
ใบหน้าซีดเซียวตอบขึ้น...
จากนั้นร่างกายกำยำล่ำสันของอาจารย์พละก็เปลือยเปล่าอีกครั้ง มัดกล้ามแต่ละส่วนช่างสมกับความเป็ชายชาตรี หน้าอกมัดใหญ่ขยายกว้างประดับคล้องกับหัวไหล่กลมแน่น กล้ามเนื้อท้องหกก้อนเรียงลอนเป็ลูกยาวลงมาถึงใต้สะดือ ขนดกดำห้อมล้อมลำหนาชุ่มฉ่ำไปด้วยเม็ดเหงื่ออับชื้น
กลิ่นกายที่หมักหมมั้แ่เช้าโชยออกมาให้ท่านรองสูดดม...
เมื่อชายรุ่นใหญ่ได้กลิ่นนั้น...สายตาเหยียดหยามก็มองทาสชั้นต่ำั้แ่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจ!
“บอกความผิดของตัวเองให้ฉันฟังหน่อยสิ”
“วันนี้…ผมด่านายท่านลับหลัง…ผมมองนายท่าน…ด้วยสายตาที่ไม่เหมาะสม…ผมทำตัว…ไม่เคารพผู้เป็นาย…ผม…ผม….”
“อะไรต่อ…”
“ผมสมควร…ได้รับบทลงโทษ…อึก”
“ใช่…ทำผิด…ก็ต้องว่าไปตามผิด”
“น…นายท่านครับ”
“เบ่งมันออกมา…”
เมื่ออาจารย์เมฆได้ยินเช่นนั้น ร่างหนาใหญ่ของเขาก็เริ่มสั่นอย่างเห็นได้ชัด กว่าที่ท่านรองจะยัดเ้าอุปกรณ์นี้เข้าไปได้ก็เล่นเอาเขาเกือบตาย ถ้าจะให้เบ่งออกมาด้วยตัวเอง เรี่ยวแรงที่มีตอนนี้คงทำไม่ไหว แต่ชายหนุ่มไม่มีทางเลือกอื่น
ร่างกำยำค่อยๆหันหลัง...
ก่อนจะค่อยๆนั่งยองโก่งตูดงอนๆพร้อมกับเสียงกัดฟันและแรงดันลมในท้อง!
“อึด…อื้ออออ….อึก….อืดดด”
“เบ่งแรงๆสิ”
“ฮึด….อื้มมมมมม”
“ยังไม่มีอะไรออกมาเลย”
“อ้ากกกก!!!”
เมฆกลั้นใจร้องะโออกมาพร้อมกับออกแรงเบ่ง...
เมื่อหน้าท้องเกร็งแน่นจนมัดกล้ามขึ้นเป็ลูกวัตถุทรงกลมก็โผล่หัวออกมา หูรูดสีฉ่ำแหกด่านขยายจนฝ่ายชายตาเหลือก เขาไม่อาจขมิบรูตัวเองได้เลยสักครั้ง เพราะจะทำให้อุกปกรณ์เท่ากำปั้นไหลกลับเข้าไปอีกได้ หูรูดความเป็ชายจึงได้ขยายอยู่แบบนั้นเรื่อยๆ
จนกระทั่งกำปั้นของผู้เป็นายชกเข้าไปที่ท้องอย่างจัง!
ปึก!!!
“อัก…..อ๊ากกกกกก!!!”
“…..หึหึ”
พลุกกกกก!
ร่างกำยำล้มลงไปชักอยู่บนพื้นห้อง...
ดวงตาเหม่อลอยกลอกกลิ้งจนเหลือแค่ตาขาว เมื่อสักครู่นี้อาจารย์หนุ่มรู้สึกเหมือนิญญาหลุดออกจากร่างก็ไม่ปาน แรงดันมหาศาลที่ชกเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ก้อนสีดำพุ่งกระฉูดออกจากโพรงเนื้อด้วยความรุนแรง ปากถ้ำอ้าขยายเบ่งบานเป็สีแดงสด...
น้ำตาทุกหยุดหลั่งไหลด้วยลมหายใจสุดทรมาน!
“อัก….อัก….อื้ออออออ”
“ชักช้า…”
ท่านรองเดินข้ามร่างที่โอดครวญอยู่บนพื้น ก่อนจะเก็บอุปกรณ์สุดโปรดเข้ากล่องของตัวเองเช่นเดิม ชายหนุ่มจ้องมองผู้เป็นายด้วยความรู้สึกมากมาย เขาทั้งโกรธและกลัวสุดขั้วหัวใจในเวลาด้วยกัน แต่ลำเอ็นที่แข็งขืนตั้งโด่เป็ลำอยู่นั้น...มันช่างไม่เข้ากับสภานการณ์ตอนนี้เลย
เ้าของร่างเริ่มรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวในจิตใจ...
ความเป็ชายค่อยๆถูกบั่นทอนให้น้อยลงเรื่อยๆ และอีกไม่นาน...ทั้งร่างกายและจิตใจคงเหลือเพียงจิติญญาความเป็ทาสที่พร้อมรับความทรมานจากนายท่านด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง เมฆไม่อยากเป็เช่นนั้น เขาพยายามทำให้การแข็งตัวหยุดลง...
แต่ความเ็ปที่พึ่งได้รับ....มันช่างรู้สึกดีเสียเหลือเกิน!
“เสาร์อาทิตย์นี้ฉันไม่อยู่….แกจะได้พักฟื้นร่างสองวันเต็ม”
“ข….ขอบคุณครับ….นายท่าน”
“แต่…ฉันขอแสดงความเป็เ้าของแกหน่อยก็แล้วกัน”
อุปกรณ์ชนิดใหม่ถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง...
จากนั้นภาพตรงหน้าของอาจารย์พละก็ดับไป...
1K
