เวลาล่วงเลยมาถึง 3 ทุ่มเจนเพิ่งกลับถึงบ้าน เธอเดินเข้ามาที่ห้องโถงส่วนกลางเห็นพ่อนั่งดูเอกสารอยู่บนโต๊ะรับแขกตัวหนึ่งเธอไม่ได้แสดงท่าทีอะไรต่อพ่อยกมือไหว้พ่อแล้วก็เดินผ่านไปทางประตูอีกด้านด้วยสีหน้าเ็าป้ามุกเห็นท่าไม่ดีพยายามกวักมือให้เจนหันกลับมาสนใจพ่อ
“พ่อ...พ่อไม่..ไม่ได้ตั้งใจ...พ่อขอโทษลูกด้วยที่ผิดสัญญากับลูกอีกครั้งหนึ่ง”วรวิทย์เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไม่เป็ไรค่ะหนูเข้าใจดี...ไม่มีอะไรแล้วนะคะ หนูขอตัวค่ะ วันนี้หนูเหนื่อยมากตอนนี้หนูอยากไปนอนแล้วค่ะพ่อ” เจนตอบด้วยท่าทีเ็า
“พ่อซื้อช๊อกโกแลตกับขนมอีกหลายอย่างมาฝากลูกด้วยมานั่งกินกับพ่อก่อนไหม?”
เจนมีท่าทีชะงักเล็กน้อย“ส่วนของหนู พ่อก็เอาไปแช่ตู้เย็นไว้ก็ได้นะคะหนูค่อยกลับมากินทีหลังคนเดียวก็ได้ค่ะพ่อ”
“อ่อๆๆเอางั้นเหรอ...ถ้างั้นพ่อ....พ่อ...พ่อแช่ไว้ที่ตู้เย็นก็แล้วกัน”
“ขอบคุณค่ะที่ซื้อมาฝากหนูขอตัวก่อนค่ะพ่อ...”
เจนเดินออกจากห้องโถงกลางผ่านป้ามุกออกไปประตูด้านหลังในขณะที่ป้ามุกเดินตรงเข้ามาหาวรวิทย์ที่มีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก
“นายท่าน...คะ”ป้ามุกเก็บอารมณ์ไม่อยู่ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร “นายท่านคะ.....”
เช้าวันรุ่งขึ้น วีนั่งค้นหาเื่ราวลี้ลับต่างๆจากอินเตอร์เน็ต บนโต๊ะเต็มไปด้วยหนังสือและเอกสารต่างๆ รวมถึงคลิปที่กล่าวถึงเื่แปลกๆเต็มไปหมดวี้าให้พลอยกับส้มรับทราบสิ่งที่ตัวเขาเองกำลังค้นคว้าจึงเปิดวีดีโอคอลคุย 3สาย
“พี่วีกำลังคิดอะไรอยู่เหรอคะ? ข้อมูลที่หนูเล่าให้พี่ฟังเมื่อกี้พอจะมีเบาะแสอะไรเพิ่มเติมบ้างไหมคะ?หนูว่าความแค้นของคนฝั่งโน้นอย่างยาวนานน่าจะเกี่ยวข้องกับไอ้ผีบ้าตัวนี้บ้างไหมคะ?” พลอยตั้งคำถามสำคัญกับวี
“พี่แปลกใจตรงที่ทำไมผีตัวนี้ติดตามเพียงแค่เจนคนเดียวเท่านั้น ทั้งๆ ที่ป้ามุก, ลุงหมูหรือแม้กระทั่งคุณพ่อวรวิทย์ กลับไม่เคยมีใครเห็นแม้แต่ครั้งเดียวถ้าจะแค้นใจขนาดนี้ต้องแค้นคุณพ่อสิ เพราะว่าเป็ผู้เกี่ยวข้องโดยตรงไม่ใช่เจนสักหน่อย เจนไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับเื่ราวในอดีต”
“หนูก็ไม่เคยเห็นค่ะ”พลอยพูดเสริมทันที “หนูงงตรงที่พวกหนูก็ไปค้างคืนไปหาเจนบ่อยมาก ผีมันรู้ได้ยังงัยว่าหนูไปตอนไหน?แล้วมันก็มาหลอกเจนตอนที่พวกหนูไม่อยู่อีกต่างหาก”
“หนูด้วย...หนูว่ามันแปลกมาก”ส้มรีบพูดเสริมอีกคน “แต่หนูมั่นใจว่าพี่เจนเห็นจริงๆพี่เจนไม่โกหกแน่นอนค่ะ”
“พี่ก็งงเหมือนเราทั้ง2 คนนั่นแหละ...มันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างที่เราต้องหาคำตอบให้ได้เพียงแต่ว่าเราไม่รู้ว่ามันคืออะไรพี่คิดว่ามันต้องเป็อะไรบางอย่างที่เราคาดไม่ถึง!!!”
ที่อาคารแฝดซีคอร์ปทาวเวอร์เลขานุ่นกับพนักงานอีกจำนวนหนึ่งกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมห้องประชุมครั้งสำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าด้วยความร้อนใจอย่างยิ่ง
“พี่นุ่น!!หนูนึกไม่ออกเลยว่าวันนี้จะประชุมกันเข้าไปได้ยังงัย...คุณวรวิทย์,คุณขจรและคุณชุติมา”
“พี่ขอแค่ว่าวันนี้อยากให้คุยกันให้จบไม่งั้นยาวแน่ๆ...เตรียมเอกสารกับข้อมูลให้ครบถ้วนทุกคนนะวันนี้ห้ามผิดพลาดทุกขั้นตอน ไม่งั้นพวกเราเดือนร้อนกันแน่ๆ รีบไปเช็คด่วนอย่าลืมเช็คระบบคอมให้พี่ด้วย เช็คหลายๆ รอบ”
เลขานุ่นยังพูดไม่ทันขาดคำเท่าใดนักขจรกับชุติมาเดินตรงเข้ามาในห้องประชุมทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมากมีบอร์ดบริหารบางส่วนเดินตามหลังมา
“ห้องประชุมพร้อมแล้วค่ะคุณขจรคุณชุติมา” เลขานุ่นรีบรายงานทันที
ขจรกับชุติมาไม่ได้พูดตอบรับอะไรเพียงแค่หันมามองหน้าเขม็งจ้องหน้าทำให้เลขานุ่นต้องรีบหลบสายตา “คุณวรวิทย์ตอนนี้กำลังขึ้นลิฟต์มาค่ะ”
หลังจากที่เลขานุ่นพูดจบ ทั้ง 2คนรีบเดินตรงเข้าไปนั่งที่ได้จัดเตรียมไว้อย่างดี
ลุงหมูยังคงนั่งรอวรวิทย์ในรถประจำตำแหน่งบริเวณลานจอดรถภายในตัวอาคารซีคอร์ปด้วยสีหน้าเป็กังวลและเคร่งเครียดอย่างมากไม่นานนักก็มีสายเข้ามาจากป้ามุก
“ถึงบริษัทหรือยังพ่อ?”
“ถึงเมื่อกี้นี้เองตอนนี้นายท่านขึ้นตึกไปแล้ว นายท่านบอกว่าวันนี้ไม่ต้องรอให้กลับบ้านได้เลยเดี๋ยวนายท่านใช้รถคันอื่นกลับเอง”
“พ่อนายท่านบอกหรือเปล่าว่าวันนี้ประชุมกับใคร?”
“มาครบทั้ง2 คนเลยแม่!!!!!!”
“แล้ววันนี้คุณวินัยได้เข้าประชุมไปช่วยนายท่านไหม?”
“มาๆๆ...วันนี้คุณขจรกับคุณชุติมา้าเคลียร์กับนายท่านโดยตรงด้วย”
“โอ๊ยๆๆๆวันนี้แม่เป็ห่วงนายท่านจริงๆ”
“พ่อกำลังคิดว่าจะนั่งรอจนประชุมเสร็จดีกว่าพ่อไม่อยากให้นายท่านขับรถกลับบ้านเอง”
ในห้องประชุมมีผู้ถือหุ้นและบอร์ดบริหารเข้าร่วมประชุมทั้งสิ้น8 คน วรวิทย์นั่งเป็ประธานการประชุม, วินัยนั่งอยู่เคียงข้างบรรยากาศประชุมเป็ไปด้วยความเผ็ดร้อนเคร่งเครียด ดุเดือดั้แ่เริ่มต้นการประชุม
“โปรเจ็กต์นี้คุณเป็คนเจรจาด้วยตัวเองนะคุณวรวิทย์ ผมกับชุติมาไม่เห็นด้วยกับแนวความคิดของคุณมาั้แ่แรก”
“คุณขจร!!!คุณพูดแบบนี้หมายความว่างัย ผมวางนโยบายไว้ั้แ่แรกแล้วว่าความร้อนจากศูนย์ข้อมูลในบางประเทศเราสามารถแบ่งปันหรือบริจาคให้กับหน่วยงานท้องถิ่นถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เป็ตัวเงินตรงจุดนี้ก็จริงแต่เราได้ความสัมพันธ์ที่ดีและภาพลักษณ์ที่ดีกับบริษัท!”
“ภาพลักษณ์ที่ดีอะไรของคุณในรายงานบอกว่าในแถบยุโรปกับสหรัฐคุณทำเื่บริจาคทั้งหมดส่วนที่ญี่ปุ่นก็แลกเปลี่ยนกับสินค้าทะเลนิดหน่อยผมไม่เห็นว่าจะเสียหายอะไรเลยถ้าเราจะขาย และเป็ผลประโยชน์ที่บริษัทต้องได้รับ”ขจรโต้เถียงกลับอย่างดุเดือด
“คุณต้องถอนคำสั่งออกผมเป็คนจัดการเื่ศูนย์ข้อมูลั้แ่ต้น คุณห้ามมายุ่งโปรเจ็กต์นี้ของผมอีกผมมีสิทธิ์วางนโยบายของผมเอง”
“วรวิทย์!!! คุณไม่ต้องมาทำเป็คนดีมากนักหรอกโปรเจ็กต์นี้เป็ความรับผิดชอบของคุณขจร คุณไม่มีสิทธิ์ยุ่งั้แ่แรก”ชุติมาตอบโต้วรวิทย์กลับด้วยอารมณ์เดือดดานไม่แพ้กัน “เราทั้ง2 คนไม่เคยยุ่งโปรเจ็กต์ของคุณ ตอนนี้คุณกำลังล้ำเส้นงานของเราคุณต้องยกเลิกคำสั่งทันที”
“หลังจากประชุมเสร็จคุณต้องยกเลิกคำสั่งทันทีและห้ามมายุ่งโปรเจ็กต์นี้อีก เข้าใจไว้ด้วยนะคุณวรวิทย์”ขจรตอกย้ำคำพูดตัวเองอีกครั้งด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เดินออกจากห้องประชุมไปพร้อมกับชุติมาทันที
เวลาผ่านไปจนล่วงเลยถึงหัวค่ำ วรวิทย์ยังคงนั่งอยู่ภายในห้องประชุมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดวินัยยังคงนั่งอยู่เคียงข้าง ไม่มีการพูดคุยกันแต่อย่างใด
“พรุ่งนี้บ่ายโมงคุณไปญี่ปุ่นกับผม”
“ได้ครับนาย”
เช้าวันรุ่งขึ้นเจนยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงส่วนวรวิทย์, วินัย และลุงหมูกำลังเตรียมสัมภาระที่จะไปญี่ปุ่นอยู่หน้าบ้านลุงหมูกำลังยกกระเป๋าเก็บอยู่ท้ายรถ ส่วนวินัยยืนคุยอยู่กับวรวิทย์
“ผมยังไม่แน่ใจว่าต้องอยู่ที่ญี่ปุ่นกี่วันยังงัยฝากมุกดูบ้านด้วยนะ”
“ค่ะนายท่าน”
วรวิทย์เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าต่างของห้องนอนเจนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักลุงหมูเห็นสีหน้าวรวิทย์ไม่ดีจึงพูด “เดี๋ยวผมขึ้นไปตามคุณหนูให้ไหมครับนาย?”
วรวิทย์ยกมือขึ้นห้าม “ไม่เป็ไรหมูลูกเจน้าพักผ่อน อย่าไปกวนลูกเจน นี่ก็ยังเช้าอยู่ด้วย”
คำตอบของวรวิทย์ทำให้ป้ามุกกับลุงหมู ฝืนยิ้มตอบรับ
“โอเคได้เวลาล่ะ...เดี๋ยววินัยจะเอารถไปจอดไว้ที่เดิมหมูค่อยไปเอารถกลับมาที่บ้าน ทำเสร็จแล้วบอกผมด้วย”
“ได้ครับนายท่าน”
วินัยทำหน้าที่เป็คนขับรถพาวรวิทย์ไปที่สนามบิน“นี่เป็เบอร์โทรติดต่อผมที่โน่นนะมุกมีอะไรโทรได้ตลอดเวลา ผมส่งเข้าระบบไปล่ะ”
รถของวรวิทย์ออกจากตัวบ้านจนลับตาไปไม่มีใครรู้เลยว่าเจนจิราชะเง้อคอแอบมองรถพ่อ จากลอดช่องเล็กๆ ระหว่างผ้าม่านกับหน้าต่างในห้องนอน
วรวิทย์ยืนอยู่ตรงบริเวณทางเข้าของผู้โดยสารขาออกไปต่างประเทศกับวินัยวรวิทย์พยายามชะเง้อคอมองไปรอบๆ บริเวณ ทำให้วินัยต้องหันมองกันเอง วินัยทราบดีว่าวรวิทย์กำลังมองหาเจน
“นายครับผมคิดว่าวันนี้โทรหาคุณหนูหน่อย ดีไหมครับ?” วินัยพูดไปพลางก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา
วรวิทย์ฝืนยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็ไรวินัย...อยากให้ลูกเจนนอนพักผ่อนดีกว่า”
“ท่านผู้โดยสารที่้าบินไปกรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่นเที่ยวบิน JPxxx863 เวลา 11.30 นาฬิกาได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วค่ะ” เสียงประกาศของผู้ประกาศสนามบินดังขึ้น
“ได้เวลาล่ะ”
วรวิทย์กับวินัยเดินเข้าช่องทางของผู้โดยสารขาออกไปต่างประเทศร่วมกับผู้โดยสารคนอื่นๆหลายครั้งหลายจังหวะที่วรวิทย์หันกลับหลังมามองหาเจนจิราตลอดเวลาจนทำให้วินัยสังเกตและรับรู้ความรู้สึกได้เป็อย่างดี
เจนยังคงนั่งอยู่ในห้องนอนตัวเองดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกบ้านอย่างไร้จุดหมาย ป้ามุกยืนมองด้วยความเป็ห่วง “คุณหนู...คุณหนูคะ...คือ..”
“ป้าไม่ต้องเป็ห่วงค่ะหนูอยู่ได้...หนูชินแล้วค่ะ”น้ำเสียงที่พูดออกมาไม่เต็มเสียงมากนักสร้างความหนักใจให้ป้ามุกอย่างมาก “ก็แค่เพิ่มมาใหม่อีกครั้งเองค่ะ......”
“ค่ะคุณหนู…ถ้างั้นป้าลงไปเตรียมอาหารเที่ยงก่อนนะคะป้าอยากให้คุณทานอาหารอร่อยๆ ค่ะ”
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆออกมา ทำให้ป้ามุกไม่สบายใจเป็อย่างมากและเดินออกจากห้องไป
เจนนั่งนึกย้อนอดีตในสมัยที่ตัวเองเรียนอยู่ชั้นม.6 กำลังนั่งคุยกับพลอย ช่างเป็ความทรงจำที่ทำให้เธอต้องแอบอมยิ้มออกมาเล็กน้อย
“นี่แกจะเก่งเวอร์ไปไหนเนียจบได้เกรดเฉลี่ย 4.00….บ้าไปแล้ว”
“ทำงัยได้อ่ะ...บังเอิญเก่งมาั้แ่เกิด” เจนตอบไปก็หัวเราะไป
“จ๊ะๆๆทราบแล้วจ๊ะพ่อคนเก่ง…ว่าแต่แกจะเรียนต่อไรอ่ะ”
“อยากเป็ไกด์อยากท่องเที่ยวไปทั่วโลกอ่ะ เป็แอร์โฮสเตสก็ดี...เป็ไกด์ก็ได้”
“ดีๆๆ กูเรียนด้วยๆๆ พอจบแล้วไปต่อโทที่ญี่ปุ่นกัน...โอเคป่ะมึง?”พลอยเอ่ยปากชวนเจน
หลังจากที่พลอยพูดจบทำให้สีหน้าเจนไม่สู้ดีเท่าใดนัก “สีหน้าแกเป็แบบนี้แสดงว่าพ่อแกไม่ยอมใช่ไหม?”
“อืมๆพ่อบังคับให้เจนเรียนต่อพวกบัญชี หรือบริหารธุรกิจก็ได้ พ่ออยากให้ไปช่วยงานที่บริษัท”
“แล้วแกทำงัยอ่ะ…อย่าบอกนะว่าแกทะเลาะกับพ่ออีกแล้ว!!!”
เจนพยักหน้าตอบรับ“อืมๆ เมื่อวานก็ทะเลาะกันเื่นี้แหละพ่อบอกให้เรียนต่อด้านบริหาร แต่ก็บอกไปแล้วว่าจะไปเรียนต่อด้านภาษา จะเป็ไกด์”
ในจังหวะนี้เองมีเสียงแจ้งเตือนจากแชทดังขึ้นมาเป็ข้อความมาจากพลอย
พลอย :“เป็งัยบ้างแก...ไปเที่ยวกับพ่อสนุกไหม?”
เจนอ่านข้อความด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายพร้อมกับพิมพ์ตอบกลับ
เจน: “สนุกดี...”
พลอย: “ดีแล้วล่ะแก ดีใจมากที่แกเริ่มคุยกับพ่อ”
เจน: “อืมๆ คงงั้นแหละ”
พลอย: “โอเคพอแค่นี้ก่อน กูต้องไปกินข้าวล่ะไว้คุยกันใหม่”
เจน: “อืมๆ”
ความทรงจำในอดีตของเจนจิราเมื่อครั้งเรียนอยู่ชั้นม.6 หวนกลับมาอย่างต่อเนื่อง เธอเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนยังไม่ได้ถอดเป้ออกด้วยซ้ำกำลังทะเลาะกับพ่ออย่างหนัก เสียงทะเลาะทั้งรุนแรงและหนักหน่วงมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้มุกต้องใช้มือปิดหน้าตัวเองร้องไห้ทำอะไรไม่ถูกจนลุงหมูเข้ามากอดปลอบใจ
“มุกกับหมูออกไปก่อนผมอยากคุยกับลูกเจน 2 คน”
ทั้ง 2คนไม่ได้ตอบรับอะไรทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบรับแล้วประคองกันเดินออกไป
“พ่ออย่ามายุ่งกับชีวิตของหนูได้ไหม?หนูบอกกับพ่อหลายครั้งแล้วว่า หนูไม่ชอบทำงานแบบพ่อ หนูไม่ทำ หนูไม่้า...ถ้าพ่ออยากได้พนักงานคนงาน พ่อก็ไปรับสมัครเองสิ!...มายุ่งกับหนูทำไม?”
“พ่ออยากให้ลูกมาช่วยงานพ่อจะได้เรียนรู้งานไปด้วย ต่อไปลูกจะได้ทำเป็”
“หนูไม่ทำ!!! ได้ยินไหมคะคุณวรวิทย์ หนูไม่ทำ หนูจะไปเรียนที่ญี่ปุ่นกับพลอยพ่อก็ให้คุณอาวินัยทำไปสิ!!! ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตหนูอีกหนูเบื่อที่จะพูดเื่นี้กับพ่ออีกแล้ว เข้าใจไหมคะ? อย่ามายุ่งกับชีวิตหนูอีก หนูยืนยันว่าหนูอยากเป็ไกด์ค่ะคุณวรวิทย์!!!”
“นี่ลูกเชื่อเพื่อนมากกว่าพ่ออีกเหรอ?”
“หนูไม่ได้เชื่อเพื่อน หนูคิดเองได้ค่ะหนูอยากได้ชีวิตหนูกลับคืนมา พลอยไม่เคยมายุ่งกับชีวิตหนู…แล้วพ่อก็ไม่ต้องมาถามหนูอีกหนูอยากเป็ไกด์หวังว่าพ่อคงเข้าใจนะคะ” เจนพูดจบสะบัดหน้าเดินหนีออกมา
“แต่ลูกต้องฟังพ่อบ้าง?!!?”
เจนได้ยินจึงหันมาตอบด้วยน้ำเสียงโกรธฉุนเฉียว“ก็หนูเป็ลูกที่เลวในสายตาพ่ออยู่แล้วนี่ หนูทำอะไรก็ผิดไปหมดก็แล้วแต่ค่ะ อย่ามายุ่งกับหนูอีก...ถ้าแม่ยังมีชีวิตอยู่แม่ต้องเข้าใจหนูแน่นอนค่ะ!!!!”
เจนไม่พอใจพ่ออย่างมากถอดเป้นักเรียนออกมาด้วยอารมณ์โมโห เธอขว้างเป้นักเรียนไปในทิศทางที่พ่อยืนอยู่พร้อมๆ กับขยำกระดาษใบหนึ่งที่อยู่ในมือปาใส่หน้าพ่อโดนบริเวณหัวไหล่
“ต่อไปนี้พ่อไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตหนูอีกพ่อไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับหนูั้แ่วันที่พ่อทำให้แม่ต้องตาย!!!!”
มุกยืนทำอาหารอยู่ในครัวด้วยความกังวลใจเป็อย่างมากเผลอทำโถแก้วใส่น้ำตาลหล่นแตกจนทำให้ลุงหมูใรีบวิ่งเข้ามาในห้องครัว
“เกิดอะไรขึ้นแม่!!!!”
“เปล่าๆไม่มีอะไรหรอก...แม่แค่ยืนเหม่อเฉยๆ”
“ตอนนี้นายท่านก็เครียดเื่งานมากมีปัญหาใหญ่ที่บริษัท พ่ออยากเล่าให้คุณหนูฟังเหลือเกินเผื่อว่าคุณหนูจะได้เข้าใจนายท่านมากยิ่งขึ้น”
จู่ๆก็มีข้อความแถบสีแดงปรากฎขึ้นมาในจอพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนหลายห้องทั่วบ้านเป็ข้อความด่วนจากเจนจิราเรียกให้ป้ามุกกับลุงหมูขึ้นไปหาทันที
858
