ควันชิชาสีขาวลอยวนเหนือโคมไฟคริสตัลในห้องรับรองส่วนตัวของนายแม่สุชาดา กลิ่นยาสูบผสมแอปเปิลและกุหลาบหอมอ่อน ๆ อบอวลไปทั่วห้อง หญิงวัยห้าสิบปลายเอนกายบนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม สายตาจับจ้องกระดานหมากรุกไม้จันทน์ที่วางอยู่เบื้องหน้าอย่างใช้ความคิด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง "เข้ามาได้" สุเรช บ่าวคนสนิทก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนโค้งศีรษะให้ผู้เป็นาย
"นายแม่ครับ...คนของเราส่งข่าวกลับมาแล้ว" สุชาดาวางก้านชิชาลงช้า ๆ “เล่ามา” สุเรชก้าวเข้าไปใกล้นายแม่ที่นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม "คุณซินเธีย...เข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ราชวันต์เรียบร้อยแล้วครับ" แววตาของสุชาดาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที "ในฐานะอะไร" สุเรชรีบตอบ "สะใภ้ของตระกูลราชวันต์ครับ"
ความเงียบแผ่คลุมห้อง มีแต่ควันสีขาวลอยขึ้นจางหายไป นายแม่สุชาดาหรี่ตาลง ก่อนเอื้อมมือหยิบตัวหมากราชินีขึ้นมาหมุนเล่นเบา ๆ "โรฮาน...เดินหมากเร็วกว่าที่ฉันคาด" สุเรชพยักหน้า กล่าวต่อ "คนของเรารายงานว่า คุณโรฮานประกาศต่อหน้าทุกคนว่า คุณซินเธียคือภรรยาของเขาครับ" มุมปากของสุชาดายกขึ้นเป็รอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ไม่น่าเชื่อ..." สุเรชชะงักมองสีหน้าที่เหมือนดีใจของนายแม่ "นายแม่...ไม่โกรธหรือครับ" นายแม่สุชาดียิ้มอย่างสบายใจ "จะโกรธทำไม" ตามด้วยเสียง หัวเราะเบา ๆ "เกมเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก" เธอลุกขึ้นเดินไปหยุดหน้าต่าง มองออกไปยังลานกว้างของฮาเวลี "คฤหาสน์ราชวันต์...ไม่ใช่สถานที่ที่ผู้หญิงอย่างซินเธียจะอยู่ได้อย่างสงบต่อให้โรฮานปกป้องเธอได้...แต่เขาไม่มีทางปกป้องเธอจากสายตาของสังคมได้ตลอดชีวิต" สุเรชนิ่งฟัง สุชาดาพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "และเมื่อถึงวันที่ทั้งสองเริ่มรู้สึกถึงความแตกต่างกัน และ เมื่อความรักแพ้ต่อความเป็จริง ในวันนั้นซินเธียจะนึกถึงที่แห่งเดียว...คือที่นี่” เธอหันกลับมามองสุเรชด้วยสายตาคมกริบ น้ำเสียงมั่นใจ "วันนั้น ฮาเวลีแห่งนี้จะไม่ได้ต้อนรับผู้หญิงคนเดิม แต่จะต้อนรับผู้หญิงที่เติบโตพอจะรับ่ต่อทุกอย่างของฉัน" สุเรชก้มศีรษะ "นายแม่วางแผนไว้ั้แ่แรกแล้ว..." นายแม่สุชาดาเพียงยิ้ม "ฉันไม่ได้บังคับโชคชะตา ฉันแค่เตรียมประตูไว้...เผื่อวันที่โชคชะตาจะพาเธอกลับมา"
ทั้งสองไม่ทันสังเกตว่า...ด้านนอกประตูไม้แกะสลัก แง้มเปิดอยู่เพียงเล็กน้อย
ธิดาซึ่งเดินผ่านมาเพื่อจะเข้าไปเสิร์ฟชา หยุดยืนแน่นิ่งั้แ่ได้ยินชื่อ "ซินเธีย" หญิงสาวรีบยกถาดชาขึ้นแนบอก กลั้นลมหายใจไม่ให้เกิดเสียง ธิดาได้ยินไม่ชัด คำว่า "...กลับมา..." "...รับ่ต่อฮาเวลี..." "...เกมเพิ่งเริ่มต้น..." คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคที่หลุดลอดออกมา ทำให้หัวใจของธิดาเต้นแรง
เธอไม่เข้าใจว่าทั้งหมดหมายถึงอะไร เหตุใดนายแม่จึงพูดราวกับรู้ว่า ซินเธียจะกลับมา แล้วคำว่า "เกม" ที่ทั้งสองพูดถึง.. ลังหมายถึงอะไรกันแน่ ธิดาค่อย ๆ ถอยหลังอย่างระมัดระวัง ไม่ให้พื้นไม้ส่งเสียง ก่อนรีบเดินกลับไปยังห้องพักของตนเอง เมื่อปิดประตูลง หญิงสาวยังคงยืนพิงบานประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่า...สิ่งที่ได้ยินในวันนี้ เป็เพียงเศษเสี้ยวของแผนการ หรือกำลังจะกลายเป็ชนวนที่เปลี่ยนชะตาของทุกคนในฮาเวลีแห่งนี้
2K
