[จบ] ย้อนเวลาไปเป็นมารดาปากแซ่บในยุค 70

ตอนที่ 50 เสนอวิธีกับหัวหน้าหน่วย

“วิธีนี้ของคุณไม่เลว แค่มีปัญหานิดหน่อย”

สวี่ม่ายซุ่ยหันไปมองเขา ถามอย่างร้อนรน “ปัญหาอะไรล่ะ?”

หลินเจี้ยนเยี่ย “ถ้าเกิดเจอพายุฝนในสถานการณ์ช่วงเร่งเก็บเกี่ยวแล้วทุกคนกลับไปหมดแล้ว ใครจะมาทำให้คุณ หรืออีกอย่างก็คือจะจัดสรรปันส่วนแต้มทำงานนี้ยังไง?”

สวี่ม่ายซุ่ยลังเลสักพักก่อนตอบ “ถ้าเจอสถานการณ์พวกนั้น ก็คิดแต้มทำงานเพิ่มเติม ยังไงซะเสบียงอาหารก็เป็นของทุกคน ฉันเชื่อว่าพวกหล่อนจะแบ่งกันอย่างชัดเจน”

หลินเจี้ยนเยี่ย “คุณคิดดีแล้วก็พอ พอแล้ว เหนื่อยมาทั้งวันก็พักก่อน” เขาพูดแล้วปิดสมุดของสวี่ม่ายซุ่ย ผลักเธอไปที่เตียง

สวี่ม่ายซุ่ยที่เหนื่อยมาตั้งนานแล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอหาวแล้วกระโจนขึ้นเตียง แต่เพิ่งจะเอนตัวนอน มือใหญ่หนาของหลินเจี้ยนเยี่ยก็ดึงขึ้นมา

สวี่ม่ายซุ่ยตกใจจนคอหด

“คุณผ่อนคลายหน่อย อย่ากังวลขนาดนี้ ยิ่งเครียดหลังยิ่งตึง ก็ยิ่งนวดไม่ได้”

สวี่ม่ายซุ่ยบ้าจี้ทั้งตัวตั้งแต่เด็ก รับการนวดไม่ไหวเลยสักนิด เธอคอหดพลางตอบกลั้วหัวเราะ “ช่างเถอะ ช่างเถอะ ให้ฉันนอนไปทั้งอย่างนี้แหละ!”

หลินเจี้ยนเยี่ยเห็นเธอเป็นแบบนั้น ก็จำใจเลื่อนมือจากไหล่ลงมาวางที่ขาเธอ “งั้นคุณนอนก่อน ผมจะนวดขาให้”

ใครจะรู้ว่านวดยังไม่ถึงสองที สวี่ม่ายซุ่ยก็ทำเหมือนเจ็บหนัก เธอคำรามในคอแล้วลุกจากเตียงขึ้นมานั่ง “คุณ… คุณไม่ต้องนวดให้ฉันแล้ว มันเจ็บเกินไปแล้ว”

หลินเจี้ยนเยี่ย “ถ้าคุณไม่นวด พรุ่งนี้จะยิ่งเจ็บนะ”

สวี่ม่ายซุ่ยฟังจบก็มองเขา ตอบกลับด้วยความน้อยอกน้อยใจ “เจ็บก็เจ็บสิ”

หลินเจี้ยนเยี่ยเห็นเธอน้อยใจ ก็ถอนหายใจทันที ตอบกลับอย่างตามใจ “ไม่นวดก็เอาเท้าแช่น้ำร้อนก่อนค่อยนอน”

สวี่ม่ายซุ่ย “ฉันอาบน้ำแล้ว”

หลินเจี้ยนเยี่ยตอบกลับด้วยความสงสัย “อาบน้ำกับแช่เท้าไม่เหมือนกัน แช่เท้าจะทำให้คุณสบายนะ”

สวี่ม่ายซุ่ยที่จนปัญญาจึงต้องแช่เท้าแล้วค่อยนอน หลังจากแช่เท้าเสร็จทั้งตัวก็สบายมากจริง ๆ

เช้าวันถัดมาหลังเสียงนกหวีดบนเกาะดังขึ้น สวี่ม่ายซุ่ยก็ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำเอาหลินเจี้ยนเยี่ยที่เพิ่งตื่นมองอย่างสะลึมสะลืออยู่ข้าง ๆ

“ทำไมคุณตื่นเช้าขนาดนี้”

สวี่ม่ายซุ่ย “ฉันบอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันจะไปหาหัวหน้าหน่วยเพื่อคุยเรื่องแบ่งแต้มทำงาน? ไม่ไปตอนนี้ ไม่แน่ว่าต้องรออีกทีตอนทำงาน”

หลินเจี้ยนเยี่ย “คุณไปเช้าขนาดนี้แล้วลูกสองคนจะทำยังไง?”

สวี่ม่ายซุ่ย “ฉันแค่จะไปคุยนิดหน่อย คุยจบแล้วก็กลับมา ไม่กระทบเวลาทำกับข้าวหรอก คุณเองก็ยังไม่ลุกเหมือนกันแหละ”

หลินเจี้ยนเยี่ยฟังจบถึงได้ลุกจากเตียงขึ้นมานั่ง ใส่เสื้อผ้าด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

สวี่ม่ายซุ่ยนำเขาไปหนึ่งก้าว รอตอนเขาออกมา เธอก็กำลังแปรงฟันพอดี เห็นเขายกขาเตรียมจะไปก็ถามด้วยความสงสัย “คุณไม่แปรงฟันก็จะไปแล้วเหรอ?”

หลินเจี้ยนเยี่ยฟังจบก็ตอบโดยไม่หันกลับมา “ผมกลับไปกรมทหารค่อยแปรง”

สวี่ม่ายซุ่ยมองแผ่นหลังที่ดูรีบร้อนของเขาแล้วก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างเหยียดหยาม ไปด้วยกันกับเธอไม่ใช่หรือไง หาข้ออ้างเยอะขนาดนี้อย่างกับว่าเธอยินดีไปกับเขาอย่างนั้นแหละ

หลังเก็บกวาดเรียบร้อย สวี่ม่ายซุ่ยก็ไม่ผลีผลามออกไป เธอย่องไปที่ห้องของพวกหลินเซียว พูดกับเขานิดหน่อยแล้วถึงออกจากบ้าน

เมื่อเธอไปถึงสำนักงานใหญ่ หัวหน้าหน่วยก็กำลังรอเธออยู่ ซึ่งมือเขาเองก็ไม่ได้ว่าง กำลังซ่อมเครื่องมือที่เสียหายเมื่อวาน

สวี่ม่ายซุ่ย “หัวหน้าหน่วย เครื่องมือพวกนี้ไม่ใช้แล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมยังซ่อมอีก”

หัวหน้าหน่วยเงยขึ้นมามองพร้อมตอบกลับเธอ “อยากซ่อมสักหน่อยน่ะ ยังมีสองอันที่ใช้ได้ เธอมาเช้าขนาดนี้มีเรื่องอะไรเหรอ?”

สวี่ม่ายซุ่ยฟังจบก็ล้วงสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋า นั่งยอง ๆ ด้านหน้าหัวหน้าหน่วยแล้วตอบกลับ “เมื่อวานตอนทำงาน ฉันพบปัญหาบางอย่าง วันนี้เลยอยากคุยกับคุณสักหน่อยน่ะค่ะ”

หัวหน้าหน่วยมองเธออย่างสงสัย “ปัญหาอะไรเหรอ?”

สวี่ม่ายซุ่ย “ฉันรู้สึกว่าการใช้เวลางานมาแบ่งแต้มทำงานมันไม่ค่อยเหมาะสม ประสิทธิภาพจะต่ำมาก เมื่อวานพวกเรายี่สิบกว่าคนทำงานได้แค่สองไร่ คุณคิดว่าประสิทธิภาพต่ำไหมคะ?”

หัวหน้าหน่วยฟังคำพูดสวี่ม่ายซุ่ยก็ถอนหายใจเบา ๆ “ใช่ ไม่สูง คนพวกนี้นี่นะ! มันไม่โดนสักทีไม่ดีขึ้นเลย”

สวี่ม่ายซุ่ยเข้าใจว่าหัวหน้าหน่วยกำลังจะสื่อว่าเพราะตนไม่ใช่คนในหมู่บ้านพวกเขาถึงได้แอบอู้กัน

“หัวหน้าหน่วย ฉันเข้าใจที่คุณจะสื่อนะ แต่เอาเวลาทำงานมาประเมินแต้มทำงานมันไม่เหมาะจริง ๆ”

หัวหน้าหน่วยพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “แต่พวกเราก็เป็นอย่างนี้มาตลอด เธอผลีผลามไปแก้ เกรงว่าจะแก้ไม่ได้ง่าย ๆ นะ”

สวี่ม่ายซุ่ยไม่คิดว่าจะเจออุปสรรคจากหัวหน้าหน่วย เธอเงียบไปสักพักก่อนตอบ “หัวหน้าหน่วย คุณว่าแบบนี้ดีไหม ประเมินแต้มทำงานจากระดับความยากง่าย เริ่มที่ไร่ถั่วลิสงก่อนเป็นไง ข้าวโพดฝั่งคุณยังไม่ต้องทำอะไร พวกเรามาดูประสิทธิภาพก่อนค่อยคุย”

หัวหน้าหน่วยฟังจบก็ลังเลอยู่นานถึงได้ตอบ “ได้ เธอลองดูก่อน”

“ได้ งั้นวันนี้ฉันจะบอกพวกเขาตอนทำงาน” 

“คุณทำต่อเถอะ ฉันกลับก่อนนะ” สวี่ม่ายซุ่ยพูดจบก็กำลังจะจากไป

เวลานี้เองที่จู่ ๆ หัวหน้าหน่วยก็ตะโกนเรียกเธอ “นักบัญชีสวี่ สมุดบันทึกที่เธอวาดเมื่อกี้ฉันขอดูหน่อยได้ไหม?”

สวี่ม่ายซุ่ย “ได้ค่ะ” เธอพูดแล้วส่งไป

หัวหน้าหน่วยรับหนังสือมาพลางพูด “เธอกลับไปทำกับข้าวก่อน รอถึงเวลาทำงานแล้วฉันจะให้สะใภ้สามไปส่งข่าวให้เธอ”

สวี่ม่ายซุ่ยฟังจบก็ไม่ได้รู้สึกผิดปกติ เธอหันหลังกลับไปบ้านก่อน

พอถึงบ้านก็พบว่าหลินเซียวกับหลินฟานเด็กสองคนนี้เอะอะกันอยู่ค่อนคืน ทุกวันแปดโมงกว่าถึงจะตื่น

ทำเอาสวี่ม่ายซุ่ยห่วงว่าตอนเรียนเด็กสองคนนี้จะทำอย่างไร

พอดูเด็กสองคนเสร็จ สวี่ม่ายซุ่ยก็ไปที่ห้องครัว ตอนเช้าไม่มีอะไรกินเลย เพียงต้มข้าวต้ม แล้วก็ทำแผ่นแป้งมันฝรั่ง ตักแตงกวาดองออกมาสองสามอัน

ผักบ้านพวกเธอยังเล็กอยู่ นี่คือของที่ชาวบ้านให้เธอมาทั้งหมด

ตอนที่สวี่ม่ายซุ่ยทำกับข้าวพลางใจลอยคิดว่าจะพูดกับพวกเขาอย่างไรตอนทำงานนี้เอง หลินเจี้ยนเยี่ยที่ไปฝึกซ้อมก็กลับมาพอดี

พอเข้ามาในลานก็ได้กลิ่นไหม้ลอยมา จึงรีบวิ่งไปที่ห้องครัว มองไปก็เห็นสวี่ม่ายซุ่ยที่กำลังเหม่ออยู่

เขารีบวิ่งเข้าไปแย่งตะหลิวจากมือเธอมา พลางตำหนิว่า “คิดอะไรอยู่? กระทะไหม้หมดแล้ว”

สวี่ม่ายซุ่ยจึงได้สติกลับมา มองไปอย่างร้อนรน ก็เห็นหลินเจี้ยนเยี่ยพลิกกลับมาแล้ว ถึงได้ผ่อนลมหายใจ เธอนั่งบนม้านั่งแล้วตอบกลับ “ฉันกำลังคิดว่าจะบอกพวกเขาเรื่องแบ่งงานตามปริมาณการทำงานยังไงดี”

หลินเจี้ยนเยี่ย “เรื่องนี้หัวหน้าหน่วยต้องพูดไม่ใช่เหรอ?”

สวี่ม่ายซุ่ย “หัวหน้าหน่วยไม่ได้บอกว่าเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย แค่ให้ฉันไปทดลองที่ไร่ถั่วลิสงก่อน”

หลินเจี้ยนเยี่ย “แค่ลองจะกลัวอะไรล่ะ? วิธีคุณมันก็ดีอยู่แล้วนะ คุณไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไงว่าพวกเขาเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย อีกอย่างคุณก็หวังดีกับพวกเขา คนที่เข้าใจยังไงก็ต้องเห็นด้วยกับคุณ”

สวี่ม่ายซุ่ยที่เดิมทียังลังเลก็สงบ ขึ้นทันที “ใช่ มีแต่ต้องลอง ถ้าพวกหล่อนไม่เห็นด้วยก็ใช้ทำตามวิธีเดิมมาแบ่งแต้มทำงานเถอะ ไม่เห็นมีอะไรเสียหาย”

หลินเจี้ยนเยี่ยฟังเธอให้กำลังใจตนเองแล้วก็ยิ้มอย่างเอาอกเอาใจ “คิดออกแล้ว ? คิดออกแล้วก็ทำกับข้าวต่อเถอะ”

……………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

ค่อยเห็นความเป็นครอบครัวขึ้นมาหน่อย ก่อนหน้านี้ทำไมมันเละเทะขนาดนั้นก็ไม่รู้

ชิวเฟิง