เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ความโกรธปรากฏบนใบหน้าของหลี่มู่หัวเขาจ้องมองไปที่โม่เชี่ยนนีและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า

        “คุณโม่ได้โปรดระวังปากและคำพูดด้วย ผมเป็นผู้รับเคราะห์ในคืนนี้หลี่มู่เฉิงคือคนที่ต้องการฆ่าผม โชคดีที่หลี่เหมิงและคนอื่นๆ เข้ามาช่วยได้ทันผมเป็นผู้บริสุทธิ์...”

        “บริสุทธิ์? คุณคิดว่าพวกเราหูหนวกตาบอดหรือไงฮะ?คุณมันหน้าด้านยิ่งกว่าหลี่มู่เฉิง คุณมันไม่ใช่คน” โม่เชี่ยนนีกล่าวอย่างเดือดดาล

        การแสดงออกของหลี่มู่หัวจากแย่อยู่แล้วยิ่งแย่ลงกว่าเก่า คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น และหน้าผากมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา

        หยางเฉินลูบหัวตัวเองด้วยท่าทีที่เหนื่อยอ่อน “เธอจะกริ้วไปเพื่ออะไรเราสามารถคุยกันได้ เพราะนี่เป็นแค่เรื่องภายในครอบครัวเช่นเดียวกับสงครามที่เกิดขึ้นที่จีน แน่นอนว่าผู้แพ้ต้องกลายเป็นเนื้อบดแล้วเธอจะโมโหไปทำไมกัน”

        เดิมทีหยางเฉินต้องการที่จะเจรจาและจบเรื่องนี้อย่างสันติ แต่ในเมื่อโม่เชี่ยนนีพูดออกมาซะขนาดนี้เขาก็จำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนแผน

        “คุณโม่ ผมผิดหวังในตัวคุณเหลือเกิน”หลี่มู่หัวเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ขมขื่น

        “มันอาจจะกะทันหันไปหน่อยแต่ความจริงคือ ผมคิดจะใช้ประโยชน์จากการร่วมมือกับบริษัทอวี้เหล่ยเพื่อตีสนิทกับคุณ และหาโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์ของพวกเราในภายหลัง”

        คำพูดของหลี่มู่หัวไม่ได้ทำให้โม่เชี่ยนนีแปลกใจแต่นั่นกลับทำให้หยางเฉินตกตะลึง ผู้ชายคนนี้หมายความว่าอย่างไรเขากำลังสารภาพกับโม่เชี่ยนนีอย่างนั้นเหรอ”

        “น่าเสียดาย ผมไม่คิดว่าคุณโม่จะได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ดังนั้นความฝันของผมคงต้องยกเลิกไป” หลี่มู่หัวกล่าวออกมาอย่างเศร้าสร้อย

        โม่เชี่ยนนีกัดริมฝีปากตนเองพร้อมกล่าวว่า

        “หลี่มู่หัวอย่ามาเสแสร้งท่าทางพวกนั้นความจริงการที่คุณมีความคิดอย่างนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจ อย่างมาก”

        “คุณโม่ คุณรู้มั้ย? ผมตรวจสอบข้อมูลรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับคุณก่อนที่ผมจะตัดสินใจว่าจะเชิญอวี้เหล่ยมาเป็นพันธมิตรร่วมกันผมเชื่อว่าแม้ว่าพวกคุณ 2 คนจะตายไปแต่ความร่วมมือระหว่างเรา 3 คน จะยังคงเกิดขึ้นและมันจะแน่นแฟ้นมากขึ้นเมื่อเผชิญหน้ากับตระกูลซู” สายตาของหลี่มู่หัวกลับเป็นเย็นชาในทันที

        หยางเฉินถอนหายใจ แตะเบาๆไปที่มือที่สั่นเล็กน้อยของโม่เชี่ยนนี และมอบแววตาที่ทำให้อบอุ่นหัวใจให้แก่เธอจากนั้นเขายิ้มให้กับหลี่มู่หัว

        “คุณรู้มั้ยว่าทำไมผมถึงอยู่ตรงนี้?”

        “ทำไม?” มันเป็นเรื่องที่หลี่มู่หัวคิดอยู่ตลอดทำไมหยางเฉินจึงอยู่ที่นี่ เขามาที่นี่ได้อย่างไร? เขาไม่มีทางหาคำตอบได้เลย

        "เพราะผมต้องการยืนยันว่าสมมติฐานของผมนั้นถูกต้อง"

        "สมมติฐาน?" หลี่มู่หัวสับสนมากยิ่งขึ้น

        หยางเฉินพยักหน้า แล้วปล่อยมือจากโม่เชี่ยนนีจากนั้นจึงเดินตรงไปหาหลี่มู่หัว

        "ผมตั้งสมมติฐานไว้ก่อนหน้านี้ว่าการลอบสังหาร การวางระเบิดและการขู่กรรโชกถูกคุณวางแผนไว้"

        หลี่มู่หัวหัวเราะเยาะ “คุณหยางเพราะคุณคงมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้อีกไม่นานผมอยากได้ยินว่าคุณสร้างสมมติฐานที่น่ามหัศจรรย์นี้ขึ้นมาได้อย่างไร?”

        “คุณไม่เชื่อผม?”

        “ผมเชื่อว่าแผนของผมนั้นไม่มีที่ติ”หลี่มู่หัวพูดด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งความสำเร็จที่นับไม่ถ้วนของเขาทำให้ความมั่นใจของซีอีโอหนุ่มคนนี้มีอย่างล้นเหลือ

        หยางเฉินส่ายหัว เขาค่อยๆหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า จากนั้นบรรจงจุดมันอย่างช้าๆ บุหรี่คุณภาพต่ำส่งกลิ่นน่าระคายคอออกมาเป็นเหตุให้หลี่มู่หัวที่อยู่ในสังคมชั้นสูงมาตั้งแต่เด็กจนโตถึงกับก้าวถอยหลัง

        หยางเฉินมีความสุขกับควันบุหรี่เขากล่าวอย่างใจเย็นว่า “ถ้าผมไม่ได้สูบบุหรี่ผมจะไม่สามารถพูดมันได้อย่างชัดเจน”

        “ผมตั้งใจรอฟังอยู่นะครับ” หลี่มู่หัวคิดแค่เพียงว่า มันเป็นเหมือนกับบุหรี่มวนสุดท้ายของหยางเฉินนับตั้งแต่สิ่งต่างๆ เริ่มดำเนินมาจนถึงจุดนี้หยางเฉินและโม่เชี่ยนนีก็เป็นเพียงหมูในอวยเขาไม่จำเป็นต้องรีบเชือดพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

        “เริ่มจากครั้งแรกที่ผมเห็นพี่ชายของคุณหลี่มู่เฉิง ผมจำได้ว่าเขาวิ่งเข้าไปในห้องแล้วร้องไห้เพราะไดน่าลูกสาวขุนนางหักอก”

        "แล้วมันน่าสงสัยยังไง?”หลี่เหมิงถาม

        “แน่นอนผมไม่เชื่อว่าผู้หญิงที่เป็นชนชั้นสูงชาวอังกฤษผู้ที่ประสบความสำเร็จจะชื่นชอบผู้ชายขี้แยไม่ได้เรื่องแบบนี้ประเด็นที่เธอจบความสัมพันธ์กับเขา เป็นแค่เพราะกลับไปอังกฤษเพื่อแต่งงานแค่นั้นเหรอ?”

        หลี่มู่หัวกล่าวอย่างไม่ชอบใจ “พวกเราไม่รู้จักผู้หญิงชาวสก็อตคนผู้นี้แต่ใครจะบอกได้ว่าสตรีชนชั้นสูงแบบนั้นจะไม่ชอบผู้ชายอย่างพี่ชายผม?”

        "นี่เป็นเหตุผลที่ผมตัดสินใจทำการทดสอบเพื่อให้แน่ใจว่าพี่ชายของคุณแกล้งทำตัวเป็นคนโง่หรือเปล่า" หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “ใช่ ที่คาสิโน” หยางเฉินเขี่ยบุหรี่และพูดต่อ “ผมเริ่มแผนเล่นพนันวางเดิมพันกับเขาแล้วใช้คุณโม่เป็นเดิมพันเพื่อดูปฏิกิริยาของเขาแม้ว่าเขาจะเผยความตื่นเต้นออกมาทางใบหน้าแต่ดวงตาของเขายังคงรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ เหมือนบ่อน้ำนิ่งสงบ นี่แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่คนที่ชั่วช้าและเขาตอแยคุณโม่อย่างมีวัตถุประสงค์ ต่อมาผมเล่นพนันลูกเต๋ากับเขาและเขาก็ให้อภัยกับความขวานผ่าซากของผมด้วยแต่ทักษะการทอยลูกเต๋าของเขาเงอะงะอย่างเหลือเชื่อ ทำไมมันถึงดูเงอะงะเพราะใครก็ตามที่รู้เกี่ยวกับการเขย่าลูกเต๋า จะสามารถทายตัวเลขได้อย่างง่ายดาย”

        “ตอนนั้นผมแอบมองท่าทางของหลี่มู่เฉิงผมรู้ว่าลูกเต๋ามันมีแต้มต่ำ แต่เมื่อผมแกล้งบอกว่าออกสูง...ในตอนนั้นเองผมก็สังเกตได้ถึงสายตาอันดูถูกของหลี่มู่เฉิงอย่างชัดเจนนั่นคือเบาะแสเล็กๆ ที่ผมได้รับมา ในเวลานั้นผมคิดไว้แล้วว่า เขาฉลาดไม่เบาและอาจมีพรสวรรค์อยู่นิดหน่อยด้วย นั้นหมายความว่าเขาย่อมไม่ใช่คนโง่อย่างแน่นอน”

        “อย่างไรก็ตามในทันทีที่เปลี่ยนคำตอบเป็นแต้มต่ำหลี่มู่เฉิงกลับกล่าวอย่างจงใจว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ นั่นเพราะเขากำลังแกล้งทำเขาพยายามทำให้คนรอบตัวเขาเชื่อว่า เขาไม่มีฝีมือด้านการพนันอยู่เลย”

        ถึงจุดนี้ความคิดของหลี่มู่หัวและบอดี้การ์ดที่มีต่อหยางเฉินก็เปลี่ยนไปในตอนที่หลี่มู่หัวอยู่ในเหตุการณ์แต่เขาไม่ได้สังเกตเห็นว่าหยางเฉินกำลังทำการทดสอบอยู่

        เมื่อโม่เชี่ยนนีได้ยินว่าหยางเฉินใช้เธอเป็นเดิมพันในการพนันกับหลี่มู่เฉิงเธอก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที แต่ความโกรธนั้นค่อยๆหายไปเมื่อเธอได้ยินการวิเคราะห์ของหยางเฉินดวงตาอันงดงามของเธอจับจ้องผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอและเธอลืมไปเลยว่าตัวเธอนั้นอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมอันตราย

        “ทำไมคนที่ตั้งใจแกล้งทำตัวเป็นคนโง่ต่อหน้าคนอื่นถึงแสดงตัวตนว่าตัวเขาเองเป็นคนโง่เง่าและอำมหิต? ผมคิดว่าความเป็นไปได้ที่มากที่สุดคือเขาทำอย่างนั้นเพื่อตบตาศัตรูของเขา”หยางเฉินมองไปที่หลี่มู่หัวและพูดต่อว่า

        “ผมจำได้อย่างชัดเจนที่หลี่เต๋อเซินพูดว่าการลงทุนหลายอย่างของหลี่มู่เฉิงล้มเหลวผมไม่เชื่อว่าคนที่เก่งและชาญฉลาดอย่างเขาจะล้มเหลวในการทำธุรกิจขนาดนั้นแม้ว่าเขาจะไม่ได้กำไร แต่เขาคงไม่ขาดทุนป่นปี้อย่างแน่นอนแต่ทั้งหมดนั้นย่อมเกิดจากศัตรูของเขา นี้เป็นสาเหตุที่เขาตั้งใจแสร้งโง่และอ่อนแอปกปิดความแข็งแกร่งของเขาเพื่อรอคอยโอกาส”

        เจตนาร้ายผุดขึ้นในดวงตาของหลี่มู่หัวเขารู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้านี้ไม่ควรมีชีวิตอยู่อีกต่อไป “นี่เป็นการคาดเดาของคุณทั้งสิ้นคุณหยางคุณไม่มีหลักฐานอะไรเลย”

        “แน่นอนผมไม่มีหลักฐานแต่แผนการของคุณมันเต็มไปด้วยช่องโหว่และผมก็เชื่อว่าเงื่อนงำของเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เป็นการสมรู้ร่วมคิดของกลุ่มใหญ่”