"แม่ครับ ไหนแม่บอกว่ารักผมครับ........ฮือ....ฮื...."เด็กน้อยคนหนึ่ง
"แม่ขอโทษ แต่แม่รักเขามากว่านะ........." ผู้หญิงคนหนึ่งเดินจากไป
" แม่ครับ!!" เด็กน้อยะโ
------------------
1สัปดาห์ก่อนวันสอบปลานภาค
"เฮือก.........ฝันร้ายอีกแล้ว......" วันนี้ก็เป็อีกคืนที่ผมฝันร้ายกับอดีต ผมชื่อปราชัย สุขพินิจ ครับ อายุ15จะ16แล้ว เื่นอนฝันร้ายก็เป็อย่างนี้ประจำั้แ่แม่ออกจากบ้านไป และก็ั้แ่พ่อเสียไป...........
"เห้ย! ไอ้ฉินท์ ไอ้งั่ง จะนอนกินบ้านกินเมืองไปอีกนานแค่ไหน พี่ต้องรีบไปทำงาน"
เสียงพี่ชายที่หน้าห้อง
"ค้าบๆรู้แล้วน่า"ผมก็ตอบไป
.
.
.
ณ โต๊ะกินข้าวที่บ้าน
"พี่ทำไมดูรีบๆอ่ะ" ผมถามไป
"บังเอิญว่าหน่วยพี่ได้รับข้อมูลจากประชุมครั้งสำคัญนะ ว่าให้เราเตรียมจัดการพวกเหล่ามายาที่เขตDนะ ดูเหมือนจะสำคัญมากๆด้วย ยังไงก็เหอะ รีบๆกินเร็ว"พี่ผมตอบ
พี่ของผมทำงานในหน่วยงานกวาดล้างมายา(Maya Extermination Agency หรือ MEA)เป็งานที่กำจัดเหล่ามายาที่หลงเหลือมากหายนะครั้งที่4 มายาเหล่านี้ถูกสร้างสรรค์ขึ้นจากพลังที่เรียกว่าพร์นั้นแหละ มันจะทำร้ายมนุษย์นั้นจึงทำให้มีหน่วยงานนี้เพื่อปกป้องประชาชนในเขตต่างๆ พี่ผมมีพร์ที่ว่านะ แต่ผมไม่มีหรอก
.
.
.
"ไอ้ฉินท์ พี่ส่งถึงแค่นี้นะ เดินเข้าไปเองได้นะ" พี่บอกผม
"ได้ครับ ไปก่อนนะพี่" ผมลงรถและเดินไป ปกติผมก็เดินไปโรงเรียนบ่อยแต่วันนี้พี่เขาขับรถผ่านทางไปโรงเรียนพอดีก็เลยไปส่งให้
"นี้ฉินท์ วันนี้ก็ยังดูดีเหมือนเดิมเลยนะ" ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมากอดแขน
"อ่าว หวานปกติ พ่อจะมาส่งไม่ใช่หรอ"ผมถาม
" อ๋อ พอดีว่าวันนี้อยากเดินข้างแฟนนะ~~~~"
"แหมะปากหวานจังนะ เหมาะกับคนน่ารักที่ชื่อหวานไง"
"อร๊าย เค้าเขินนะ~~~"
คนนี้ชื่อหนาวเป็เพื่อนแถวบ้านผม ผมรู้จักั้แ่เด็กแล้วละ พวกเราเล่นกัน คุยกัน จนเราทั้ง2ก็คบกันมา1เดือนแล้วละ หวานเป็คนที่ร่าเริงสดใสมากๆ ทำให้ความทุกข์ในอดีตหายไปบ้าง อยากเป็แบบนี้ตลอดไปจัง
"หวานเพลงโรงเรียนออกแล้วละ ไปเข้าแถวกันเถอะ"
"อืม....."
.
.
พักอาหารกลางวัน
"เห้ย!!! ไอ้ฉินท์ กูขอเงินหน่อยดิว๊ะ" อันตพารกลุ่มหนึ่ง
"ครั้งที่แล้วที่พวกพี่ก็ยืมผมไป พี่ยังไม่คืนผมเลย" ผมตอบไป
"แล้วมึงจะทำไมว๊ะ เดียวกูค่อยคืนมึงที่เดียว ตอนเนี่ยมึงเอามาก่อน"
"ไม่เอาแล้ว ผมไม่ให้แล้ว"
"อ่าว มึงแข็งข้อกับกูนักใช้ไหม นี่!!!" อันตรพารเตะ ผมและรุมกระทบผม
"มึงจะให้กูไหมๆ"
"โอ้ย! ผมไม่มีแล้วพี่ครับ ผมขอโทษ อั๊ก!"
"นี้หยุดนะ!!! เลิกทำร้ายฉินท์ได้แล้ว"หวานเข้ามาห้าม
"อ่าวหวาน ก็มันแข็งขอกบพี่อ่ะ แล้วพี่จะทำยังไง"หัวโจก
"พี่ก็ไปยืมครูก่อนก็ได้ป่ะ ไม่เห็นต้องยืมฉินท์เลย"
"อ่าว แต่ยืมครุมัน—"
"พอเลยพี่ ยืมครูเลยละกัน แล้วก็คืนกระเป๋าเงินคืนฉินท์ด้วย! "
"อ่าๆ เคร เอ้า!ก็เป๋าเงินมึง กูขอโทษละกัน"แล้วอันตพารก็เดินจากไป
"นี้ ฉินท์เป็อะไรไหม"
"ไม่เป็ไรหรอกๆ" ผมก็ตอบ
"หรอ งั้นไปห้องพยาบาลกันนะ"หล่อนก็ช่วยหามผมไป
.
.
.
ฉ ห้องพยาบาล
"ฉินท์ทำไมถึฃไม่โต้ตอบเขาบ้างละ รู้ไหมเค้าเป็ห่วงนะ" หวานถามพร้อมเช็ดแผลไปด้วย
"อ๋อ เราสู้เขาไม่ไหวนะ เขาแข็งแรงกว่าและก็ยังมีพร์อีก เราเนี่ยน่าสมเพชเนอะ ฮา ฮา"ผมตอบ
"โห อย่าพูดอย่างงั้นสิ ครั้งหน้าก็ต่อยเตะไปเลยๆ มีพร์ไม่เกี่ยวใส่เดียวไปเลยๆ ฮา ฮา ฮา" พวกเราก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
"นี้พวกเธอรีบเข้าห้องได้แล้วนะ จะหมดพักเที่ยงแล้ว เดียวเข้าไปเช็คชื่อไม่ทันหรอก"ครูพยาบาลบอก
" ครับ/ค่ะ "
.
.
.
หลังเลิกเรียน
"หวานวันนี้กลับด้วยกันไหม"ผมถาม
"เอ่อ........วันนี้เราติดชมรมนะ! เลยกลับด้วยกันไม่ได้นะ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ" หวานตอบ
"อ๋อ โอเคๆ งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ บาย"
" บาย "แล้วพวกเราก็เดินจากกันไป
ระหว่างที่เดินกลับบ้านอยู่นั้น
"ระวังตัวไว้" ชายคนหนึ่งเดินผ่านผมไป
"อะไรนะครับ เอ๋ หายไปไหนแล้ว" ผมหันกลับไปตอบแต่กลับไม่เห็นเขา ผมอาจจะคิดไปเองก็ได้
"เอ๋........กระเป๋าตังอยู่ไหน โอ้ยยยย ลืมไว้ที่โรงเรียนแน่นอนเลย รีบกลับไปเอาดีกว่า" แล้วก็เดินกลับไปโดยไม่รู้อะไรเลยว่าเขาจะพบกับอะไร
.
.
"เห้อ.......ลืมไว้ไหนนะ" ผมกำลังหาอยู่ในห้อง
"นี้ไง! เจอละ โหนี้นะที่เจอไม่ได้ไม่มีเงินกินจริงๆด้วยเนี่ย—"
"เดี๋ยวก่อนสิ รีบจังเลยนะ"เสียงผู้หญิง
"เอาน่าพี่ก็อดมาตั้งนานแล้ว"เสียงผู้ชาย
อุ๊ยกำลังมีคนจะมีอะไรกัน รีบไปดีกว่าเดี๋ยวไปขัดจังหวะเขา—
"น้องหนาวเนี่ย หน้าตาออกจะดี ดูดีมีสกุล ไปคบกับผู้ชายแบบนั้นได้ไงกัน"ชายคนนั้นถาม
"คือเขาเป็เพื่อนหนูนะพี่ เขาก็ไม่ได้แย่นะ"หวานตอบ
"ไอ้คนอ่อนแอ ไร้พร์กับความสามารถนี้นะ โห เป็แม่พระจริงๆ งั้นพี่ขอหน่อยละกัน"
"เดียวก่อนสิพี่ อ๊ะ"
...........ผมพูดไม่ออก ผมไม่รู้จะทำยังไง ความรู้สึกเจ็บปวดนี้อีกแล้ว ทำไม...ทำไมกันละ? ใช่ผมมันอ่อนแอเกินกว่าที่จะปกป้องใคร แต่ทำไมละ..... ทำไมถึงทพกันแบบนี้ละ.......... และผมก็วิ้งหนีไป
.
.
ถึงผมจะรู้ความจริงอันแสนเ็ป การปั้นหน้าเข้าหาจึงเป็คำตอบที่ผมทำ
.
.
1วันก่อนสอบปลายภาควันสุดท้าย
"เห้ย! ฉินท์ เองไหวป่ะ" พี่ถามผม
"ผมยังไหวครับพี่" ผมตอบ
"มันจะดีหรอ ถ้าปล่อยไปแบบนั้นนะ"
"........." ผมเงียบไปครู่หนึ่ง
"สักวันมันก็จะถึงขีดจำกัดนะ น้องพี่ พรุ่งนี้ไปบอกเลิกนะ จะได้ไม่เจ็บจนลาม" พี่ตอบ
"แต่ว่า.........."
"เอ้าเถอะน่า ขึ้นอยู่ที่ตัวเองนะ อย่ากลับบ้านดึกละวันนี้ เขตเรา(เขตB)มีปัญหา รีบกลับมาละ"
ผมพยักหน้าตอบพี่ไป ผมคงต้องทำใจแล้วละนะ
.
.
วันต่อมา
ทุกครั้งที่ผมกำลังเดินไปทักหวานแต่หวานก็เดินหนีผม ไม่คุยกับผมไม่ก็เมินกัน มันท้อ และก็เศร้ามาก ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นมันทำให้ผมน้ำตาไหลออกมาเองทุกที มันทั้งเจ็บและชาไปหมด พอตอนเย็นนางก็หายไปจากห้องทันที่ ผมขึ้นมาดาดฟ้าเพื่อร้องไห้คนเดียว ตอนนั้นเวลาก็ล่วงเลยมาถึง1ทุ่ม.......
"เฮ้อ........ทำไมกันนะ........ ก็เพราะเรามันอ่อนแอ ไม่เก่งสักอย่างแถมยังไม่มีพร์อีก......... ทำไมกันละ.......เราก็ไม่ได้อยากเกิดมาเป็แบบนี้ ทำไมกัน........ ทำไมทุกคนทำตัวเหมือนผมมันน่ารังเกียจ เหมือนไร้ตัวตนกัน......ทำไมละ ฮือ......" ผมที่นั้งสะอึกสะอื้นบนดาดฟ้า
" เห้....พ่อหนุ่ม นายอยากออกจากความรู้สึกนี้ไหมละ อยากให้ความรู้สึกเหล่านี้หายไปไหมละ" เสียงปริศนา
"ใครกันนะ" ผมตอบไป
"เอาน่า ถ้านายอยากให้มันหายไป เดิมมาตรงนี้สิ"
ผมที่กำลังเดินไปหาที่มุมมืด และสิ่งที่ผมพบเจอคือมายาตัวเหมือนกบแต่หน้าเหมือนคน กำลังแสยะยิ้มอยู่
"เห้ยนี้มันมายานี้!!!" ผมะโด้วยความใ และวิ้งหนีอย่างสุดชีวิต
"จะหนีไปไหน?" มายาตัวนั้นพูดและก็ะโมาดักหน้าผม ผมล้มลงและกำลังจะถูก หนามที่กำลังพุ่งออกมาจากตัวมันแทง
แกร่งๆ!!! เสียงดาบกระทบกับหนามกันนั้น
"เฮ้ยๆๆ ถ้าจะฆ่าน้องกู ข้ามศพกูไปก่อนะโว๊ย!!!"
------------------------------------------------------------------------
จบตอนหนึ่ง
*ฝากจากคนเขียน เื่นี้ก็อาจจะไม่ดีนัก อาจมีข้อผิดพลาดบ้างก็พอจะเข้าใจตรงกันว่า ผมเพิ่งลองเขียนเป็เื่จริงๆ ส่วนรู้ตัวละครหรือรูปอะไรพวกนี้อาจจะมาบางตอนหรือไม่ก็อาจจะมาตอนพิเศษก็ได้ครับ ก็ขอบคุณที่อ่านครับ
381
