เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        เผยยวนอี้แค่เอ่ยปากทว่ามิได้พูดกระไรต่อมากนัก

        หรงซิวไม่ดึงดันในวังดูเหมือนจะมิมีคน ทว่าความจริงแล้วมีหูตาเต็มไปหมด

        บางทีการสนทนาของพวกเขาในเพลานี้อาจจะกระจายไปทั่วทุกมุมของวังในชั่วพริบตา

        หรงซิวไม่สนใจจะเป็นที่พูดถึงหลังมื้ออาหารของผู้อื่นเขาเพียงยกริมฝีปากยิ้มๆ พูดด้วยสีหน้าอารมณ์ดี "ในเมื่อเป็นสุดที่รักย่อมต้องดูแลให้ดีสิพ่ะย่ะค่ะ"

        “ผู้ใดว่าไม่กันเล่า?” เผยยวนอี้ถอนหายใจ “หายไปแล้ว ถึงจะได้รู้ว่าสำคัญเพียงใด”

        เผยหลางเย่เป็นผู้ไม่ละเอียดอ่อนมองดูทั้งสองสนทนากันไปมาพลันชะงักเพราะไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าใด

        เขาไล่ถามหลายครา แต่มิมีผู้ใดสนใจจึงได้แต่หุบปากด้วยความหงุดหงิด

        หลังจากออกจากประตูวังไปหรงซิวถามถึงที่พักอาศัยขององค์ชายทั้งสองพลันเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจเมื่อรู้ว่าพวกเขาออกจากวังไปพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

        เผยหลางเย่นิสัยตรงไปตรงมายิ้มตาหยีถามแนวไหว้วอน “ข้าได้ยินมานานแล้วว่าสวนในจวนองค์ชายเป็นสวนที่ดีที่สุดในราชวงศ์ต้าอวี่อันดับต้นๆหากว่ามีโอกาสได้ไปเยี่ยมชม คงจะเป็นเรื่องราวดีๆ ในชีวิตเป็นแน่”

        เขาพูดใบ้มาชัดเจนเสียเช่นนี้หรงซิวจะฟังไม่ออกได้อย่างไร

        หากเป็นเมื่อก่อนหากจะเชิญพวกเขาไปนอนที่จวนคงไม่เป็นกระไร แต่เพลานี้มีสตรีที่เขาห่วงใยอยู่

        หรงซิวพูดอย่างอ้อมค้อม"เช่นนั้นข้าจะกลับไปเตรียมตัวต้อนรับองค์ชายทั้งสองเข้ามาพักแรมนะพ่ะย่ะค่ะ"

        “ขอรบกวนด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เผยยวนอี้ขยับริมฝีปากเล็กน้อย "เกรงว่าจะต้องรบกวนองค์ชายสักสองสามวันอย่างไรก็ตามเกรงว่าวันนี้จะมิได้ เรายังต้องเก็บของอีกค่อยไปวันพรุ่งแล้วกันพ่ะย่ะค่ะ”

        หรงซิวรีบเห็นด้วยทันที

        เขาต้องกลับไปแจ้งอวิ๋นอี้ก่อน

        ทั้งสามกล่าวคำอำลาที่ประตูวังและแยกทางกัน

        หรงซิวกลับไปที่จวนเผยยวนอี้และเผยหลางเย่ก็ขึ้นรถม้ากลับไปที่โรงเตี๊ยม

        ล้อรถเสียงกูลูกูลูหมุนไปบนถนนหินโบราณ ทำให้เกิดเสียงยาวและทื่อในยามพลบค่ำแสงอันอบอุ่นพลันส่องประกาย ทั่วทั้งพื้นที่ถูกปกคลุมไปด้วยสีเหลืองทอง

        เผยหลางเย่เปิดม่านมองออกไปข้างนอกก็เห็นร่างของหรงซิวเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ จนมองไม่เห็นเขา จึงหันกลับเข้ามาถาม“เราจะไปอยู่ในจวนองค์ชายเจ็ดจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

        “มิเช่นนั้นจะไปที่ใด?”

        “ข้ามิเข้าใจเหตุใดท่านถึงเอาเรื่องนี้ไปบอกเขา” เผยหลางเย่ไม่เข้าใจ พูดเตือน“องค์หญิงน้อยของเราหายไป เป็นความลับของราชวงศ์นะ ท่านบอกเขาไปหากเขาหานางเจอแล้วมิให้พวกเราใช้โอกาสนี้บังคับให้บ้านเมืองเรายอมรับข้อตกลงแบ่งประเทศหรือเรียกเงินกับเราเมื่อถึงตอนนั้นท่านจะทำอย่างไร!”

        “ไม่หรอก” เผยยวนอี้ขมวดคิ้วเขาหันหน้ามาอย่างเฉยเมยและมองที่เขา “หรงซิวมิใช่คนเช่นนั้น”

        “รู้ได้อย่างไรว่าเขามิใช่?”เผยหลางเย่เย้ย “หากจำไม่ผิดล่ะก็นี่เป็นคราแรกที่ท่านได้พูดคุยกับเขา”

        เผยยวนอี้ส่ายหน้า ตอบเสียงเบา“คราแรกแล้วอย่างไร ลักษณะของคนเราล้วนสะท้อนจากจิตใจ หรงซิวหล่อเหลาเสียเช่นนั้นหากว่าเขามีแผนการร้ายในใจจริงๆเขาคงไม่คิดว่าตนเองเก่งกาจอย่างต้อยต่ำเช่นนั้นหรอก เรื่องที่เจ้าคิดได้เขาจะคิดมิได้ได้เยี่ยงไร แต่ข้ากล้ารับประกัน ว่าเขาจะมิมีวันใช้วิธีต่ำๆเยี่ยงนั้น”

        “ท่านแอบหลอกด่าข้านี่!”นับว่าเผยหลางเย่พอจะฟังความนัยออกบ้างแล้ว เขาพูดเสียดสี “เช่นนั้นคอยดูเถิดอย่างไรเสด็จพ่อก็ให้ท่านจัดการเรื่องนี้แล้ว เรามีเวลาเพียงสองเดือนหากหาไม่เจอล่ะก็ จะลงโทษก็ต้องลงโทษท่านนั่นแหละ”

        “วางใจเถิด”เผยยวนอี้ปิดตาลงอย่างไม่ใส่ใจ “ถึงเวลานั้นมิมีหางเลขมาถึงเจ้าหรอก”

        “เป็นเช่นนั้นก็ดี”

        “กลับไปเก็บของเถิดวันพรุ่งจะได้ไปจวนองค์ชายเจ็ด” เผยยวนอี้พูดเตือนเขา

        เผยหลางเย่ยังคงคิดมิได้“เหตุใดจึงต้องไปพักที่นั่น?”

        “ที่นั่นปลอดภัย”

        บทสนทนาระหว่างทั้งสองคนจบลงตรงนี้และเสียงที่ดังเข้ามาตลอดทางไปคือเสียงล้อรถ

        ตอนที่เผยยวนอี้ไปถึงโรงเตี๊ยมหรงซิวก็กลับถึงจวนพอดี

        พ่อบ้านออกไปต้อนรับเขาด้วยตัวเองเขาถามสถานการณ์จากเขา “พระชายาตื่นหรือยัง? นางอารมณ์ดีหรือไม่?”

        “ฝ่าบาท...ท่านไปดูเองเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

        เมื่อเห็นหน้าของพ่อบ้านไม่สู้ดีเขารู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีนัก

        เมื่อคืนเข้าทรมานนางจนนางเป็นเช่นนั้นเขานั้นสบายมากทว่านางกลับร้องไห้หนักมากเพราะไม่สามารถหยุดความเป็นสัตว์ป่าของเขาได้

        เกรงว่าวันนี้จะโดนคิดบัญชีเก่าใหม่รวมกัน

        หรงซิวมาที่นอกประตูยังคิดไม่ออกว่าจะเอาใจสตรีอย่างไรดี เขาได้ยินเสียงตะโกนโกรธจากข้างในว่า"หรงซิว อยู่ข้างนอกใช่หรือไม่เพคะ?”

        “ข้าเอง”

        “เข้ามาเดี๋ยวนี้เลยเพคะ!กล้าทำไม่กล้าที่จะรับหรือ?” อวิ๋นอี้พูดรัวอย่างรีบร้อนน้ำเสียงรวดเร็วมาก ฟังดูแล้วรู้ว่านางโกรธมาก “ฝ่าบาทยืนทำกระไรอยู่ด้านนอกเพคะ?จะเลียนแบบแม่ไก่วางไข่หรืออย่างไรกัน?”

        หรงซิวมุมปากกระตุก พูดกระไรไม่ออกเขาอยากจะเรียนการวางไข่อยู่เหมือนกัน ทว่าเขาทำมิได้

        “มาแล้ว มาแล้ว”เขาไม่กล้าจะกวนใจนาง พลันตอบอย่างเจ้าเล่ห์ ผลักประตูเข้าไปแล้วโผล่หัวเข้าไปข้างในโดยตั้งใจจะดูสถานการณ์ของศัตรูก่อน

        พลันมีหมอนบินเข้ามาโดนหน้าเขา

        หรงซิวถูกเห็นเข้าแล้ว มุมปากกระตุกในใจคิดว่านางคงโกรธจัด แล้วก็หมอนอีกใบบินเข้ามา

        ด้วยสายตาที่ฉับไวและมือที่รวดเร็วเขาคว้าหมอนไว้ได้ในอ้อมแขน ตามแนวสายตาของเขาสังเกตเห็นสตรีตัวน้อย

        นางนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงแก้มของนางแดงก่ำ เสื้อผ้าของนางคลุมอยู่ครึ่งหนึ่งและจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกโต

        หรงซิวตกตะลึงแต่ยังพูดด้วยน้ำเสียงดีว่า “เมียจ๋า เป็นกระไรไป?”

        เขาเดินเข้าไปวางหมอนลงบนเตียงเพิ่งจะวางลงก็โดนตีอีกแล้ว เสียงนุ่มๆ ของสตรีดังขึ้น “เป็นกระไรเป็นกระไร ฝ่าบาทพูดสิเพคะว่ากระไรข้าลุกจากเตียงมิได้ เป็นความผิดของฝ่าบาทนั่นแหละ!"

        ที่แท้ก็เช่นนี้นี่เอง

        หรงซิวได้ยินก็สบายใจมากเขานั่งลงข้างๆ ยิ้มอย่างชั่วร้ายพลันเบียดเข้ามาหานาง

        อวิ๋นอี้ไม่แข็งแรงเท่าเขาถูกเขาทับจนขยับตัวมิได้ ลมหายใจของเขาปกคลุมนางจากเบื้องบน ทำให้นางร้อนผ่าว

        “ออกไปเพคะ”นางเสียใจที่ปล่อยให้เขาเข้ามา ต่อหน้าเขานางมิมีโอกาสได้เปรียบเลย

        “ไม่ออก” เขาพึมพำเสียงต่ำ“ข้าทำให้เจ้าลุกลงจากเตียงมิได้ ข้าจะชดเชยให้”

        อวิ๋นอี้เลิกคิ้วมองเขาอย่างสงสัย“จะชดเชยอย่างไรเพคะ?”

        “จูบเจ้าอย่างไรเล่า”

        หลังจากที่ทั้งสองรู้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายอย่างแน่ชัดเขาชอบจูบนางมาก ตั้งแต่คอถึงหูและต่อด้วยริมฝีปากไม่ยอมพลาดสักตำแหน่ง

        เดิมทีอวิ๋นอี้ต้องการที่จะคิดบัญชีกับเขาแต่เมื่อถูกเขาจูบนางก็พลันอ่อนตัวลงในอ้อมแขนของเขา

        หรงซิวบีบคางนาง ลูบเบาๆแล้วเกลี้ยกล่อมให้นางยิ้มด้วยคำพูดหวานๆ เมื่ออวิ๋นอี้อารมณ์ดีเขาก็พูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “เมียจ๋า ขอพูดด้วยเรื่องหนึ่งสิ”

        “เรื่องกระไรเพคะ?”

        “พรุ่งนี้จะมีคนมาอาศัยที่จวน”หรงซิวพูด “เจ้าเคยเห็นหน้า”

        อวิ๋นอี้แปลกใจเล็กน้อยตั้งแต่ที่นางเข้ามาอยู่ในจวนก็ไม่เคยมีแขกมาพักเลยนางคิดมาเสมอว่าอาจจะเป็นเพราะหรงซิวมีบุคลิกเย็นชาจึงมิมีผู้ใดกล้ามาเป็นแขก

        “ข้าเคยเจอหรือ? ผู้ใดกัน? บุรุษหรือสตรี?”

        “จะมีสตรีได้อย่างไรกัน?” หรงซิวหัวเราะ บีบปลายจมูกนาง “สตรีคนเดียวของข้าคือเจ้าเป็นองค์ชายคนโตกับองค์ชายสามของเป่ยหมิง พวกเขามาที่ต้าอวี่ดูเหมือนจะมาหาผู้ใดบางคน”

        “หาคนหรือ?” อวิ๋นอี้พึมพำซ้ำๆ มิรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด จู่ๆในหัวพลันคิดถึงเสี่ยวมู่อวี่ขึ้นทันใดเมื่อได้ยินว่าเป่ยหมิง

        บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสที่จะได้ช่วยเสี่ยวมู่อวี่ในการหาครอบครัวของเขานางมีแผนในใจแล้ว จึงตอบรับอย่างไม่คิดมาก "พวกเขามาเป็นแขกข้าก็ต้องยินดีต้อนรับอยู่แล้ว ทว่าพูดกลับมาก่อน หรงซิวหากฝ่าบาททำให้ข้าลงจากเตียงมิได้อีกเล่า ข้าจะตีขาฝ่าบาทให้หักเลย!"

        “ขาข้างไหน?”

        “ขาที่สาม!”

        หรงซิวหน้ามุ่ยลง “ตีหักแล้วเจ้าจะใช้กระไรเล่า?”

        “ไม่ต้องยุ่งเพคะ!”อวิ๋นอี้เตะเขาอย่างโกรธจัด “ออกไปเลยเพคะ ข้าจะพักผ่อน!”