[เควินพาร์ท]
หลังจากวายุสลบไปจากการทำกิจกรรมทางเพศของผมผมก็รีบตามหมอมาดูวายุทันที เพราะผมเองก็ใมากเหมือนกันที่วายุสลบไปแบบนั้นผมไม่รู้ว่าทำไมเืถึงได้ออกเยอะขนาดนี้ผมเคยมีเพศสัมพันธ์มาเยอะทั้งกับผู้หญิงและผู้ชายแต่ผมไม่เคยเห็นใครเป็แบบวายุมาก่อนเลย แต่สิ่งเดียวที่ผมรู้คือ...วายุไม่เคยผ่านการมีเพศสัมพันธ์มาก่อนแค่นั้นเอง
หลังจากที่หมอได้ตรวจร่างกายของวายุเสร็จแล้วหมอก็ถือกระเป๋าเดินออกมาลาผมที่หน้าระเบียงห้อง โดยไม่พูดไม่บอกอะไรเลยผมเลยถามหมอว่า
"หมอ? เดี๋ยวก่อน!"
"ครับคุณเควิน?"
"เขาเป็ยังไงบ้าง? ทำไมคุณไม่แจ้งอาการเขาให้ผมฟังเลยล่ะ?"
"เอ่อ...คือ...ผมเกรงว่าคุณเควินจะไม่พอใจผมเลยไม่กล้าบอกน่ะครับ"
"นี่คุณหมอก็กลัวผมเหมือนกันเหรอ?"
"คะ...ครับ กะ...กลัวมากครับ"
"เฮ่ย...นี่ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ? เฮ่ย...คุณหมอไม่ต้องกลัวผมหรอก ผมไม่ฆ่าคุณหรอกบอกผมมาว่าเขาเป็ยังไงบ้าง?"
"เอ่อ...คือช่างทางรักด้านหลังฉีกขาดครับเกิดจากการมีเพศสัมพันธ์ที่รุนแรง และร่างกายของเขาก็อ่อนเพลียมาก เขาจำเป็ต้องพักผ่อนแล้วก็ให้ทานยาแก้อักเสบให้ตรงเวลา ส่วนยาทาผมไม่ได้เอาติดมือมาด้วยแต่ไม่เป็ไรนะครับ เพราะผมฉีดยาแก้อักเสบให้เขาแล้วหนึ่งเข็ม ถ้ายังไม่หาย คุณเควินค่อยโทรหาผมอีกทีนะครับแล้วก็่นี้ก็...ควรงดกิจกรรมทางเพศก่อนนะครับ แล้วอาการของเขาจะค่อย ๆ ดีขึ้นเองครับ"
"อืม...เข้าใจแล้ว"
"ถ้างั้นผมลานะครับ?"
"อืม"
พอหมอแจ้งอาการของวายุเสร็จ หมอก็รีบขอตัวกลับเลยแล้วก็รีบเดินออกจากบ้านผมไปเร็วมากอย่างกับกำลังวิ่งหนีอะไรอยู่ และดูเหมือนกับว่าเขากลัวผมมากผมก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะกลัวอะไรนักหนาแต่จะว่าไปชื่อเสียงของผมค่อนข้างแพร่หลายในทางลบมากกว่าบวกมันก็อาจจะเป็ไปได้ที่เขาจะกลัวผมคงจะมีก็แต่วายุคนเดียวเท่านั้นแหละที่กล้าเถียงผมฉอด ๆ อย่างไม่กลัวตาย
[วายุพาร์ท]
ผมรู้สึกตัวอีกครั้งหลังจากที่ผมหมดสติไปที่ริมบ่อน้ำผมรู้สึกปวดตามตัวและปวด่ล่างของผมมาก แต่ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนผมมองไปรอบ ๆ ห้องที่ผมนอนอยู่ ผมเห็นผนังห้องสีครีมให้ความรู้สึกสดชื่นแล้วผมก็เห็นภาพถ่ายของเควินกับผู้หญิงสวยคนหนึ่ง ผมจึงเดาว่าน่าจะเป็ภรรยาของเขาที่โดนภานุขับรถชนคืนนั้น
พอผมรูปของเควินกับภรรยาของเขาทำให้ผมรู้สึกสงสารและเห็นใจเขามากที่ต้องสูญเสียภรรยาไป นั่นเป็เพราะภานุเมาแท้ๆ เลย แต่ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ ผมบอกตัวเองว่า...นับั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ผมจะยอมให้เควินดุด่าและตบตีเท่าที่เขาอยากจะทำถึงแม้ว่าผมจะกลัวเขามากก็ตาม เพราะยังไง ๆคนที่ขับรถชนภรรยาของเขาจนถึงแก่ชีวิตก็เป็พี่ชายของผมเองถึงจะไม่ใช่ความผิดของผมตรง ๆ แต่ผมก็คิดว่า...ผมก็มีส่วนผิดเหมือนกันที่ห้ามพี่ชายตัวเองไม่ได้
เมื่อคิดถึงพี่ชายของผมก็ทำให้ผมหวนคิดถึงครอบครัวของผมครั้งที่เรายังอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันผมกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ไม่ไหวอีกแล้ว แต่ผมไม่อยากนั่งร้องไห้อยู่ที่นี่อีกเพราะผมกลัวว่าเควินจะทำร้ายผมอีก
ผมพยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำจากการโดนกระทำที่ป่าเถื่อนเข้าห้องน้ำเพื่อไปชำระร่างกายหลังจากผมอาบน้ำเสร็จแล้ว ผมก็เดินเกาะผนังออกมาแล้วผมก็ก้มลงหยิบเสื้อผ้าชุดเก่าของผมขึ้นมาเพื่อที่จะใส่ แต่เสื้อผ้าในมือของผมก็โดนกระชากออกจากมือของผมไปอย่างรวดเร็วแล้วก็มีชุดใหม่วางบนมือผมแทน ผมเลยเงยหน้าขึ้นมองหน้าคนที่เอาชุดใหม่มาใส่มือของผมมอย่างไม่เข้าใจแล้วเขาก็จ้องหน้าผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนที่เขาจะบอกผมด้วยเสียงดุว่า
"รีบใส่ซะ?"
"ไม่เป็ไร...ผมใส่ชุดเดิมก็ได้"
"วายุ? ฉันบอกให้ใส่ก็ใส่ซะ? ชุดเก่ามันเหม็นขนาดนี้ โยนทิ้งได้แล้ว"
"เอ่อ..."
"ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วรีบตามฉันลงไปข้างล่างด้วย?"
เควินเอาชุดใหม่มาให้ผมเปลี่ยน แล้วเขาก็สั่ง ๆ ผมแล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป ผมเลยรีบใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ที่เขาเอามาให้เสร็จแล้วผมก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป แต่พี่รามก็เปิดประตูห้องพรวดเข้ามาซะก่อนแล้วพี่รามก็โผเข้ามากอดผมไว้แนบอกของเขา แล้วพี่รามก็ถามผมว่า
"วายุ? เขาไม่ได้ทำร้ายอะไรวายุใช่ไหมครับ?"
"พี่ราม? เควินเขา...เขา...ฮึก...ฮึก...เขา..."
"วายุ? ไม่ต้องพูดนะ? ไม่ต้องร้องนะ? พี่ขอโทษที่ปกป้องวายุไม่ได้อย่าร้องนะคนเก่ง?"
"พี่ราม? เควินเขาน่ากลัวมากเลยครับ วายุกลัว"
"วายุพี่สัญญาว่า...พี่จะพาวายุออกไปจากที่นี่ให้ได้อดทนหน่อยนะครับ?"
"ครับ"
"วายุ? วันนี้พี่มีของมาฝากวายุด้วยนะ"
"อะไรครับ?"
"Smart watches วายุรู้ไหมว่านาฬิกาอัจฉริยะเรือนนี้มันใช้งานเหมือนไอโฟนเลยนะมันสามารถส่งข้อความได้ วิดีโอคอลได้ โทรออกได้ เล่นเกมได้ด้วยต่อไปนี้ถ้าคุณเควินเขาจะทำร้ายวายุอีก ให้วายุรีบกดปุ่มช่วยเหลือปุ่มนี้แล้วพี่จะรีบมาช่วยทันทีเลย"
"จริงเหรอครับ?"
"อืม...ชอบไหมครับ?"
"ชอบครับ"
"ถ้างั้นเดี๋ยวพี่ใส่ให้นะครับ?"
"ครับ"
พี่รามใส่นาฬิกาอัจฉริยะให้ผม แล้วผมก็ทดลองใช้งานโดยมีพี่รามคอยนั่งสอนผมถึงวิธีใช้งานสำหรับฟังชั่นต่าง ๆ บนนาฬิกาจนผมสามารถใช้งานได้อย่างคล่องแคล่ว ผมมีความสุขมากที่ได้นาฬิกาอัจฉริยะเรื้อนนี้มา
แต่ความสุขของผมอยู่กับผมไม่ค่อยนานเพราะในขณะที่ผมกับพี่กับรามกำลังหัวเราะอย่างมีความสุขกันอยู่นั้นประตูห้องก็โดนถีบเข้ามาด้วยความแรงจนเหมือนกับว่าประตูห้องจะหลุดออกให้ได้และการกระทำนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกนอกจากคนเถื่อนอย่าง...เควิน
เควินเดินเข้ามาหาผม แล้วเขาก็ฉุดแขนของผมให้ลุกขึ้นแล้วเควินก็ชี้หน้าของพี่ราม และต่อว่าพี่รามอย่างรุนแรงว่า
"ราม? มันชักจะมากไปแล้วนะเดี๋ยวนี้มึงกล้าเข้ามาในห้องนอนของกูโดยไม่ต้องขออนุญาตแล้วสินะ มึงกล้ามากเลยนะวันก่อนกูเคยเตือนมึงแล้วใช่ไหมว่าถ้ามึงยังทำตัวงี่เง่าอีก...มึงก็ไม่ต้องมาทำงานกับกูอีกต่อไป"
"คุณเควินครับ? ผมขอร้อง...อย่าทำร้ายวายุอีกเลยนะครับ?วายุยังเด็กมาก วายุยังไม่รู้อะไรเป็อะไรคุณเควินช่วยเมตตาวายุด้วยเถอะนะครับ?"
"ราม...ออกไป? แล้วไม่ต้องมาทำงานกับกูอีกแล้ว?กูจะให้มึงไปอยู่อิตาลีกับพี่มาตินแทน"
"คุณเควิน? ผมแค่เข้าห้องของคุณเพื่อเอาของมาให้วายุนิดหน่อยเองคุณถึงขนาดต้องไล่ผมไปอยู่อิตาลีเลยเหรอครับ?"
"แค่เข้าห้องน่ะ...ไม่ว่าหรอกแต่มึงรู้ตัวไหมว่ามึงกำลังเข้ามาจู๋จี๋กับเมียกูอยู่น่ะกูรู้นะว่ามึงคิดอะไรอยู่"
"คุณเควินเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ...เพราะผมแค่คิดแต่ผมไม่ได้ทำ ผมทำไม่ลง...เพราะผมเลวไม่พอ"
"ราม! ออกไป!พรุ่งนี้กูจะส่งมึงไปดูแลโรงงานถ่านหินที่ภาคใต้แทนไอ้หรั่งมันมึงไปเตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้แล้ว?"
"คุณเควิน..."
"ออกไป"
"ครับ"
พี่รามจำเป็ต้องก้มหน้าเดินออกจากห้องไป และพี่รามก็ไม่ได้หันกลับมามองผมอีกเลยผมเองก็เข้าใจ เพราะผมรู้ว่าเควินพูดจริงทำจริง พอพี่รามเดินออกจากห้องไปแล้วผมก็บิดแขนออกจากมือของเควิน แล้วผมก็เดินออกจากห้องไปเหมือนกัน แต่ผมเดินไปยังไม่ถึงประตูเลยเควินก็กระชากแขนผมกลับเข้าไปในห้องเหมือนเดิม พร้อมกับปิดประตูห้องเสียงดังแล้วเควินก็จับข้อมือของผมขึ้นมาบีบจนผมรู้สึกว่ากระดูกข้อมือของผมคงต้องแตกแน่ ๆและเควินก็ถามผมเสียงรอดไรฟันออกมาว่า
"นาฬิกาสวยดีนะ? พี่รามซื้อให้เหรอ?ขอได้ไหม?"
"ปล่อยนะเควิน!! ผมเจ็บ"
"แค่นี้มึงเจ็บเหรอ? คนอย่างวายุเจ็บเป็ด้วยเหรอ?หืม...นึกว่าเป็แต่หน้าด้านอย่างเดียว"
"เควิน! ปล่อย!"
"ทีให้ไอ้รามมันกอด ทำไมถึงยอมให้มันกอดง่าย ๆ หืม...แล้วทีกูจับข้อมือแค่นี้ ทำไมมึงถึงได้ทำเป็รังเกียจนัก? หืม...บอกกูสิว่าทำไม?"
"เพราะพี่รามเป็คนดี...แต่คุณมันน่ารังเกียจ"
เพี๊ยะ!!!!
"รังเกียจผัวไม่ดีเลยน้า...น้องวายุ"
"ฮึก ฮือ...อึก คุณไม่ใช่ผัวของผม ผมไม่ได้เต็มใจ ฮึกฮึก"
"อ้อ...นี่ผ่านไปแค่คืนเดียวเอง มึงก็ลืมผัวคนแรกของมึงไปแล้วเหรอ?หึ...แต่ไม่เป็ไรหรอกนะ...เพราะเดี๋ยวกูทวนให้มึงเอง"
"อย่านะ!! อุ๊บ ยะ อย่า อุ๊บ แคว๊ก แคว๊ก ตุ๊บ"
เควินบังคับจูบผม ทั้ง ๆ ที่ผมก็ไม่ได้เต็มใจเขาฉีกเสื้อผ้าของผมออกจนหมด แล้วเควินก็ผลักผมลงบนเตียงและเควินก็ทำกับผมเหมือนเดิม เหมือนตอนที่อยู่ริมบ่อน้ำหลังคอกม้า
เควินจับผมคว่ำหน้าลง แล้วเควินก็ขึ้นมาคร่อมผมพร้อมกับสอดใส่ของเขาเข้ามาที่ตัวของผม และออกแรงกระแทกผมอย่างรุนแรงจนผมไม่สามารถต่อสู้อะไรได้เลยผมทำได้แค่ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาช้า ๆ แล้วผมก็ไม่ต่อต้านอะไรอีกผมปล่อยให้เควินทำอย่างที่เขาอยากทำ
เควินทำกับผมอยู่แบบนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าคล้ายกับว่าเขาจงใจจะทำให้ผมตายไปจริง ๆ ผมรู้สึกเหมือนกับว่า...ผมเป็แค่ที่ระบายอารมณ์ของเขาและผมก็เจ็บมาก แต่ผมก็พยายามกัดฟันทนโดยไม่ร้องออกมาเลยแม้แต่คำเดียว
จนในที่สุดเควินก็หยุดการกระทำของเขาแล้วเควินก็จับผมพลิกกลับไปหาเขา แต่เควินยังคงนั่งคร่อมผมอยู่ และเขาก็ถามผมว่า
"เป็ไง? รู้สึกดีไหม? หืม...ทีนี้จำได้หรือยังว่า...ผัวของมึงคือใคร?"
"ฮึก ฮึก ฮึก..."
"ตอบสิวายุ? ตอบมาสิว่ากูเป็ใคร?"
"อึก ฮึก ฮึก..."
"ไม่ตอบ...กูจะถือว่ามึงชอบนะ อืม...ใช่สินะ? ก็มึงมันแค่นายบำเรอนี่หน่า มึงก็ต้องชอบแบบนี้อยู่แล้ว"
"ฮึก ฮึก ฮึก..."
"ถ้างั้นวันนี้...มึงก็ช่วยบำเรอกูหน่อยนะ? ถ้ามึงทำตัวดี...เดี๋ยวกูจัดให้ทั้งวันเลย"
หลังจากนั้นเควินก็ทำกับผมอีกเหมือนเดิมและครั้งนี้เขาก็ทำอย่าป่าเถื่อนกว่าเดิมจนผมทนไม่ได้อีกต่อไป ผมจึงปล่อยให้ร่างกายของผมเป็ไปอย่างที่มันควรจะเป็และสติของผมก็เริ่มจะเลอะเลือนเต็มทนแล้ว แต่ผมยังได้ยินเสียงของเควินถามผมว่า
"ครางออกมาสิวายุ จะทนอยู่ทำไมล่ะ? ครางชื่อกูออกมาสิ?"
"อึก อึก "
"อืม... วายุ มึงนี่แน่นดีจังเลยว่ะ ออืม... วายุ กูชอบ"
"ฮึก อึก ฟุ๊บ..."
"เฮ้ย...วายุ วายุ ตื่นสิวะ วายุ มึงอย่ามาหลับตอนนี้นะเว้ยวายุ นี่มึงกล้าทำกูค้าเหรอห๊ะ
ผมรู้สึกเ็ปมากจากการกระทำที่ไร้ความปราณีของเควินจนผมไม่อาจทนไหวอีกแล้วและทุกอย่างรอบตัวของผมมืดดับลงอีกครั้งที่เตียงนอนของเควินแล้วผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย...
.....
ซันด๊อก
134
![รักของผมน่ะไม่ธรรมดา 3P [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1677948620_96374755.webp)
