หลังจากที่ทั้งสามคนทานอาหารจนอิ่มเรียบร้อย
"มีใครอยากไปที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ" ภูผาถามขึ้นมาเมื่อเช็กบิลค่าอาหารเรียบร้อย และกำลังเดินออกจากร้านอาหาร
"ฟ้า แกอยากไปไหนต่อมั้ย" มิ้นหันไปถามเพื่อนสาวของเธอที่เดินตามออกมาติดๆ
"ไม่ล่ะ ชั้นได้ของที่จำเป็ครบแล้ว"
"เราสองคนไม่มีที่อยากจะไปต่อค่ะ แล้วคุณล่ะคะ"
"เอ่อ ชั้นว่าเรากลับกันดีกว่า" ปลายฟ้าพูดแทรกขึ้นมา
"รีบหรือยังไงกัน" ภูผาถามสวนกลับมา
"ใช่ค่ะ ก็รีบพอสมควร"
"แต่ผมไม่รีบ ว่าจะพามิ้นไปดูหนังต่อสักเื่"
"จริงเหรอคะ" มิ้นถามกลับมาด้วยความดีใจเพราะั้แ่รู้จักชายหนุ่มคนนี้มาเขาไม่เคยได้ออกมาเที่ยวด้วยกันเช่นวันนี้
ในขณะที่มิ้นดูออกอาการดีใจอย่างมากนั้นภูผากลับไม่ได้ตอบคำถามเธอกลับมาแต่กลับมองจ้องไปที่ปลายฟ้ารุ่งเพื่อรอดูว่าเธอจะตอบเช่นไร
"งั้นคุณไปกับมิ้นเถอะค่ะ ชั้นกลับเองดีกว่า"
"ผมก็คิดไว้แล้วว่าคุณต้องตอบแบบนี้"
"มิ้นงั้นชั้นกลับก่อนนะ" ปลายฟ้าพูดจบก็กำลังจะเดินออกไปจากตรงหน้าของทั้งสองคน แต่ว่า....
"ไว้วันหลังค่อยดูแล้วกัน ผมก็มีงานต้องกลับไปเคลียร์" ภูผาพูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมากดโทรออกไปหาคนขับรถของเขาเพื่อบอกให้มารับโดยไม่สนใจความรู้สึกของมิ้น
"เอ่อ..." ปลายฟ้ากำลังจะพูดแย้งขึ้นมาเมื่อหันไปเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวเธอขณะนี้
"เงียบก่อน" ภูผาบอกกับปลายฟ้าพร้อมกับยกมือของเขาขึ้นเป็สัญลักษณ์ห้ามให้ปลายฟ้าเงียบและเขาก็ทำทียกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาคุยทั้งที่ความเป็จริงนั้นไม่มีอยู่ในสายการโทร
จนกระทั่งคนขับรถของเขาขับรถมาจอดตรงจุดที่เขาทั้งสามคนรออยู่ภูผาก็เลื่อนโทรศัพท์มือถือออกจากใบหูของเขาก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนรถเป็คนสุดท้ายหลังจากที่สองสาวขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้ว
"เดี๋ยวไปส่งคุณผู้หญิงทั้งสองที่บ้านของเธอก่อน" ภูผาบอกคนขับรถของเขา
ระหว่างนั้งอยู่บนรถนั้นปลายฟ้าได้แต่คิดอึดอัดกับความรู้สึกตอนนี้เมื่อเพื่อนสาวของเธอนั้นนั่งเงียบตลอดทาง
ที่จริงเธอไม่ควรมาเป็ส่วนเกินของเขาทั้งคู่
เพื่อนสาวของเธอควรจะได้ไปดูหนังกับคนรักมากกว่าการกลับบ้านในเวลานี้
เธอรู้สึกได้ว่าเธอกำลังเป็ส่วนเกินขอทั้งคู่อยู่
และในเวลาเดียวกันมิ้นก็มีความคิดภายในใจว่าตอนนี้ปลายฟ้ารุ่งกำลังเป็ส่วนหนึ่งของภูผาซึ่งเธอไม่เคยได้รับความรู้สึกเช่นนี้จากเขาเลยสักครั้ง
2K
