เื่การสูบกินโชคชะตาของโลกบำเพ็ญเพียรนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป แม้แต่ฉีหลานชิงเองก็เพิ่งเคยได้ยินเป็ครั้งแรก นางตั้งใจจะสืบข่าวจากลูกสาวเพิ่มเติม แต่เปลือกตาของเจียงซินเริ่มหนักอึ้ง นางส่งเสียงครางงึมงำสองสามคำแล้วก็หลับสนิทไป ฉีหลานชิงใช้ท่าทางอ่อนโยนช่วยเช็ดนมแพะฉางหลิงที่หลงเหลืออยู่ตรงมุมปากของนางออก จากนั้นจึงเริ่มสำรวจรอบกาย
ลำต้นของต้นไม้ประหลาดครึ่งซีกที่เคยตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางสำนักฉีมู่หายไปแล้ว ภายในหลุมลึกปรากฏปากถ้ำขนาดใหญ่และลึกสุดหยั่ง นี่คือปากถ้ำที่เกิดจากรากของต้นไม้ประหลาดที่เติบโตอย่างต่อเนื่องและชอนไชลงไปในดิน
ฉีหลานชิงแผ่ััิญญาออกไป เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ภายในถ้ำ เพียงแค่เหลือบมองครั้งเดียว หัวใจของนางก็หนักอึ้ง ภายในถ้ำเหล่านี้เต็มไปด้วยโครงกระดูกสีขาวกองพะเนิน อัดแน่นกันจนน่าขนลุก ต้นไม้ประหลาดต้นนี้ปักหลักอยู่ที่นี่มาหลายปีและก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย
หากวันนี้ไม่ได้ยินเสียงในใจของลูกสาวและลงมือเป็คนแรก เกรงว่าปีศาจต้นไม้นี้คงจะซ่อนตัวต่อไปได้ และต้องคร่าชีวิตผู้คนอีกไม่น้อย
เมื่อดูจากผลไม้รูปมนุษย์ที่เกิดจากต้นไม้ใหญ่ เหยื่อจำนวนมากล้วนเป็ศิษย์ของสำนักหรือลูกหลานตระกูลใหญ่ แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็โครงกระดูกไปแล้ว แต่ในโลกบำเพ็ญเพียรมีวิธีการเฉพาะในการระบุญาติสายเืหรือศิษย์ ในเมื่อพบแล้ว ก็ต้องแจ้งให้สำนักและตระกูลเ่าั้มารับศพกลับไป
ฉีหลานชิงนำจานค่ายกลสองชิ้นออกมาครอบคลุมทั่วทั้งสำนักฉีมู่ หลังจากวางมาตรการป้องกันเรียบร้อยแล้ว จึงพาเจียงซินกลับไปยังสำนักเทียนสุ่ย ในฐานะหนึ่งในหกสำนักเซียนผู้ยิ่งใหญ่ สำนักเทียนสุ่ยมีผู้บำเพ็ญเพียรที่โดดเด่นอยู่มากมาย
ฉีหลานชิงมอบหมายเื่การรับศพให้เรียบร้อย โดยมีศิษย์ที่รับผิดชอบคดีประเภทนี้โดยเฉพาะเป็ผู้ดำเนินการ เื่การสูบกินโชคชะตาของโลกบำเพ็ญเพียรนั้นเป็เื่ใหญ่เกินไป ฉีหลานชิงจึงไม่ได้บอกใคร โดยประกาศเพียงว่าตนเองสังหารพืชปีศาจต้นหนึ่งและพบโครงกระดูกเหล่านี้
วันนี้เดิมทีเป็วันที่เจียงอีเฉิน เ้าสำนักเทียนสุ่ยจะกลับถึงสำนัก ฉีหลานชิงรอจนฟ้ามืดก็ยังไม่เห็นเขากลับมา นางรู้จักสามีของตนดี หากมีธุระจนกลับช้า เขาจะต้องใช้หยกสื่อสารแจ้งให้นางทราบแน่นอน
ตอนนี้เจียงอีเฉินไม่เพียงแต่ไม่มีจดหมายมา แต่ยังไม่ตอบข้อความของนางด้วย ส่วนใหญ่คงถูกเหตุการณ์กะทันหันบางอย่างรั้งตัวไว้
เมื่อหนึ่งแสนปีก่อน เผ่ามารได้บุกรุกแดนิญญาเทียนเฉิงครั้งใหญ่ ทำให้แดนิญญาเทียนเฉิงได้รับความเสียหายและสูญเสียอย่างหนัก ในท้ายที่สุด มหาเทพเซียนิเฉินได้สละชีพเพื่อวิถีเซียน ใช้กำลังของตนเพียงลำพังส่งเผ่ามารทั้งหมดกลับไปยังแดนมาร และสร้างผนึกไว้ที่ทางเข้าแดนิญญาปีศาจซึ่งเป็จุดเชื่อมต่อระหว่างสองโลก เพื่อตัดขาดการติดต่อระหว่างกัน
ผนึกนี้ผ่านกาลเวลามาหนึ่งแสนปี ยังคงแข็งแกร่งดุจปราการเหล็ก จนกระทั่งเมื่อประมาณหนึ่งพันปีก่อน ผนึกเริ่มเกิดรอยร้าว มีไอมารเล็ดลอดออกมาจาง ๆ
ไอมารที่แพร่กระจายออกมาได้กลายเป็สัตว์ประหลาด ซึ่งจะโจมตีสิ่งมีชีวิตรอบข้างอย่างบ้าคลั่ง หกสำนักเซียนจึงส่งคนผลัดกันมาเฝ้าระวังที่แดนิญญาปีศาจ เพื่อกำจัดสัตว์ประหลาดที่เกิดจากไอมารได้ทันท่วงที และร่วมมือกันเสริมความแข็งแกร่งให้กับผนึก ครั้งนี้เจียงอีเฉินเดินทางไปยังทางเข้าแดนิญญาปีศาจ เพื่อเฝ้าค่ายกลผนึกมาร
เมื่อรอจนเขายังไม่กลับมา ฉีหลานชิงกังวลว่าสามีจะเกิดเื่ จึงเตรียมยันต์ต่อสู้และตั้งใจจะไปตามหาเขา
ก่อนออกจากบ้าน นางมองไปยังลูกสาวที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง นางก็ตัดสินใจพาลูกสาวไปด้วย แม้เ้าตัวเล็กจะสู้ไม่ได้ แต่เสียงในใจของนางช่วยได้มากตอนอยู่ที่สำนักฉีมู่
ฉีหลานชิงมีความรู้สึกว่า การพาลูกสาวไปด้วยในครั้งนี้น่าจะมีประโยชน์อย่างยิ่งเช่นกัน เพื่อความสะดวกในการสนับสนุนศิษย์ที่เฝ้าค่ายกลผนึกมาร สำนักเทียนสุ่ยจึงมีค่ายกลเคลื่อนย้ายที่มุ่งตรงไปยังแดนิญญาปีศาจ
นี่เป็ค่ายกลเคลื่อนย้ายทางเดียว สามารถเดินทางจากสำนักเทียนสุ่ยไปยังแดนิญญาปีศาจได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถกลับจากแดนิญญาปีศาจมายังสำนักเทียนสุ่ยได้ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ประหลาดที่นั่นใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายเข้าสู่สำนักเทียนสุ่ยโดยตรง
ศิษย์ที่รับผิดชอบดูแลค่ายกลเคลื่อนย้ายตั้งใจจะเตือนให้ฉีหลานชิงทิ้งเด็กไว้ แต่ฉีหลานชิงลงมืออย่างรวดเร็ว ไม่รอให้เขาได้อ้าปากพูด นางก็เปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายและจากไปทันที
หลังจากความรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าของฉีหลานชิงไม่ใช่สำนักเทียนสุ่ยที่อบอวลด้วยกลิ่นอายเซียนอีกต่อไป แต่เป็แดนิญญาปีศาจที่มีหมอกหนาทึบปกคลุมตลอดทั้งปี
ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่นี่ควรจะมีคนเฝ้า แต่ฉีหลานชิงไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว นางจึงตระหนักได้ทันทีว่าเกิดเื่ขึ้นแล้ว ไอมารสีดำพวยพุ่งออกมาจากค่ายกลผนึกมารอย่างไม่ขาดสาย เมื่อัักับหมอกของแดนิญญาปีศาจ ก็จะกลายเป็สัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ พุ่งเข้ากัดสิ่งมีชีวิตรอบข้างอย่างบ้าคลั่ง
ระดับพลังของสัตว์ประหลาดเหล่านี้ยากจะคาดเดา บางตัวอยู่เพียงขั้นหลอมปราณ ใช้ยันต์แผ่นเดียวก็สลายไปได้ แต่บางตัวแม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นผสานกายายังรู้สึกว่ารับมือได้ยาก
ผู้บำเพ็ญเพียรจากหกสำนักเซียนที่รับผิดชอบเฝ้าที่นี่ล้วนกำลังต่อสู้อยู่ที่แนวหน้า ฉีหลานชิงยัดยันต์จนเต็มผ้าอ้อมของเจียงซิน จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังสนามรบ หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะสู้ตายเคียงข้างเจียงอีเฉิน ยันต์เหล่านี้จะช่วยปกป้องให้เจียงซินออกจากแดนิญญาปีศาจได้อย่างปลอดภัย
...
ในสนามรบแดนิญญาปีศาจที่เต็มไปด้วยหมอกหนา เพลงกระบี่อันคมกริบถูกฟาดฟัน ยันต์ทรงพลังถูกซัดออกไป เปลี่ยนอสูรไอมารที่น่าสยดสยองให้กลายเป็ควันดำ เพียงครู่เดียว ควันดำเหล่านี้ก็พันรอบหมอกโดยรอบและกลายเป็สัตว์ประหลาดตัวใหม่ มีเพียงการโจมตีอย่างต่อเนื่องเพื่อสลายไอมารเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงจะสามารถฆ่าสัตว์ประหลาดให้ตายสนิทได้
เจียงอีเฉินกำลังต่อสู้อยู่กับสัตว์ประหลาดขั้นผสานกายาสามตัว เขาถือกระบี่ยาวในมือ ชายเสื้อสะบัดพลิ้ว เพลงกระบี่ดุจสายรุ้ง แม้จะสู้หนึ่งต่อสามแต่ก็ไม่มีท่าทีเสียเปรียบ
ในฐานะผู้บำเพ็ญกระบี่ที่เก่งกาจที่สุดของสำนักเทียนสุ่ย เจียงอีเฉินมีความแข็งแกร่งมาก ทว่าในขณะนี้ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมจนแทบจะหยดน้ำออกมาได้ ภรรยาของเขากำลังจะคลอดแล้ว เขาใจร้อนอยากกลับไปดูแลภรรยาและลูกจะแย่อยู่แล้ว!
เมื่อถูกโจมตีด้วยกลุ่มศรที่สร้างขึ้นโดยสัตว์ประหลาดทั้งสามตัวอีกครั้ง เจียงอีเฉินก็รวมเป็หนึ่งกับกระบี่ ร่างกายและกระบี่ยาวในมือหลอมรวมกัน ทำลายกลุ่มศรที่พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง และแทงทะลุสัตว์ประหลาดขั้นผสานกายาสามตัวในคราวเดียว
สัตว์ประหลาดสลายกลายเป็ควันดำ กลุ่มศรหายไป แต่สีหน้าของเจียงอีเฉินกลับไม่ได้ดีขึ้น เห็นเพียงควันดำเ่าั้เปลี่ยนกลับเป็สัตว์ประหลาดสามตัวในชั่วพริบตา และพุ่งเข้าโจมตีเจียงอีเฉินอีกครั้ง ความเร็วในการเกิดใหม่ของสัตว์ประหลาดเพิ่มขึ้นแล้ว!
เจียงอีเฉินเฝ้าแดนิญญาปีศาจมาหลายครั้ง และเคยต่อสู้กับสัตว์ประหลาดมาไม่น้อย เขาสามารถััได้ว่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้กำลังแข็งแกร่งขึ้นในการโจมตีแต่ละครั้ง หากยังไม่สามารถหาวิธีที่เหมาะสมในการเสริมความแข็งแกร่งให้ค่ายกลผนึกมารได้ ไม่ต้องถึงมือกองทัพเผ่ามาร แค่สัตว์ประหลาดไร้นามเหล่านี้ก็เพียงพอจะทำให้แดนิญญาเทียนเฉิงต้องเดือดร้อน
ในใจของเขาแอบกังวล ทั้งเื่สถานการณ์การรบที่ยืดเยื้อ และเื่ฉีหลานชิงที่รอคลอดอยู่ที่บ้าน ทันใดนั้น ยันต์หลายแผ่นก็ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ล้อมรอบสัตว์ประหลาดสามตัวที่กำลังพุ่งเข้าหาเขาไว้ทุกทิศทาง
เมื่อจำตราสัญลักษณ์เฉพาะบนยันต์ได้ เจียงอีเฉินก็ดีใจอย่างยิ่ง "หลานชิง!"
ฉีหลานชิงอุ้มลูกสาวปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา พร้อมส่งยิ้มให้เจียงอีเฉิน "มิน่าเล่าท่านถึงไม่ตอบสารข้า ที่แท้ก็ถูกเ้าปีศาจน้อยพวกนี้รั้งตัวไว้นี่เอง"
"เ้าเลิกล้อข้าได้แล้ว" เจียงอีเฉินยิ้มเจื่อน เมื่อเห็นนางเปลี่ยนไปและในอ้อมกอดมีเด็กคนหนึ่ง เขาทั้งใและดีใจ "นี่คือ... ลูกของเราหรือ?"
"ใช่แล้ว" ฉีหลานชิงซัดยันต์ใส่สัตว์ประหลาดทั้งสามตัวเพิ่มอีกชุด แล้วส่งเจียงซินให้กับเจียงอีเฉินที่ยื่นมือออกมาอย่างระมัดระวัง
"ยอดดวงใจ พ่อขออุ้มหน่อยนะ" เจียงอีเฉินหอมแก้มลูกสาวหนึ่งที ในใจและสายตาเต็มไปด้วยความปิติ "หน้าตาสวยจริง ๆ เหมือนข้าเลย เ้าลำบากแล้ว ร่างกายเป็อย่างไรบ้าง?"
"ข้าไม่เป็ไร ลูกสาวของพวกเราเป็สมบัติล้ำค่าเชียวนะ" หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย ฉีหลานชิงแทบอยากจะบอกเื่ความมหัศจรรย์ของลูกสาวให้สามีรู้ทันที
เจียงอีเฉินคลอเคลียกับลูกสาวอย่างมีความสุข
โอ๊ย ๆ ๆ ยอดดวงใจสุดแสนน่ารักของเขาลืมตาดูโลกแล้วสินะ ทั้งนุ่มนิ่ม ทั้งจ้ำม่ำ น่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ ทำเอาหัวใจของคุณพ่อป้ายแดงแทบละลาย
"อื้อ..." เจียงซินที่ถูกหนวดเคราของบิดาทิ่มจนเจ็บ ส่งเสียงประท้วงอย่างไม่พอใจ และตื่นจากความฝันอย่างงัวเงีย
เมื่อลืมตาขึ้นเห็นชายหนุ่มรูปงามที่มีหนวดเครารุงรัง นางก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย เมื่อเห็นนางตื่น เจียงอีเฉินยิ่งดีใจ "ยอดดวงใจ เห็นพ่อแล้วมีความสุขหรือไม่ลูก?"
ว้าว... ท่านพ่อหรอกหรือ มือน้อย ๆ อวบ ๆ ของเจียงซินขยี้ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เพิ่งถูกหนวดทิ่มจนเจ็บซ้ำไปซ้ำมา พร้อมส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ
[ไม่มีความสุข พ่อใจร้าย! หนวดทิ่มเจ็บจังเลย ฮือ ๆ ...]
เจียงอีเฉินที่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเด็กน้อยพูดขึ้นมาถึงกับชะงัก หรือว่าเขาจะถูกบุตรสาวเมินเฉยเข้าเสียแล้ว?
508
