ฟ้ากำลังจะสว่างขึ้น แต่หมอกยามเช้ายังคงหนาทึบอยู่
เจียงฟานตื่นขึ้นจากห้องพักนักศึกษาั้แ่เช้ามืด
เพียงแค่มองดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเืแดงก็รู้ได้ทันที — เขาไม่ได้หลับตาเลยตลอดคืน
ตื่นตลอดทั้งคืนไม่มีหลับ
เพราะวันนี้คือวันที่ 21 สิงหาคม ปี 2123 เหลืออีกเพียงสามวัน ก่อนที่ภัยพิบัติครั้งใหญ่จะะเิออกมา เขารู้ดีกว่าใครว่าโลกใบนี้กำลังจะเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิง สัตว์ประหลาดจะออกอาละวาด ระเบียบสังคมพังทลาย ทุกหนทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยเืและความโกลาหล
แต่เจียงฟานไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย ในดวงตาที่แดงระเื่ กลับลอยออกมาด้วยอารมณ์ตื่นเต้น — นี่คืออารมณ์ที่ผู้กลับชาติมาเกิดควรมี
ใช่แล้ว หลังจากภัยพิบัติผ่านไปสิบปีบนดาวบลูสตาร์ เขาได้เข้าปะทะอย่างดุเดือดจนใกล้ตาย ขณะที่กำลังจะสิ้นลมหายใจ กลับได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่! ย้อนไปถึง่ก่อนโลกจะล่มสลายเพียงสามวัน
ตอนนี้ เขากำลังนอนบนเตียงชั้นบน เตียงหมายเลข 3 ห้อง 1202 ตึกพักนักศึกษาหมายเลข 2 โรงเรียนมัธยมหลงชวน เมืองจินไฮ และกำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่
ตอนตีหนึ่งเมื่อเพิ่งตื่น เขายังคงจมอยู่ในอาการเซื่องซึมจากความใกล้ตาย แต่เสียงกรนดังกึกก้องจากเพื่อนข้างๆ ทำให้เขาใจนสมองเป็โมฆะ
เขาใช้เวลานานพอสมควรจึงยืนยันได้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ หยิบโทรศัพท์มาตรวจสอบวันที่ซ้ำแล้วซ้ำอีก ในที่สุดก็ตระหนักชัดเจน — ตัวเองได้กลับชาติมาเกิดจริงๆ!
ร่างกายของเจียงฟานสั่นะเืจากความตื่นเต้น เกือบจะร้องออกมาดังๆ เขาจึงตื่นไม่หลับตลอดคืน เลื่อนดูโพสต์ในเฟซบุ๊ก ข้อความในกลุ่มแชทห้องเรียน และชื่อเพื่อนที่แทบจะลืมเลือนไป ทบทวนความทรงจำทีละน้อย จนกระทั่งฟ้ามืดเป็สว่าง
เสียงนาฬิกาปลุกดังแหลมขึ้น พร้อมกับเสียงพูดอ่อนแอและลากเสียงของหวังซื่อเซวียน
"พวกเพื่อน ๆ ตื่นได้แล้ว ไปสู่สนามรบกันเถอะ!"
หลังจากนั้นเพื่อนร่วมห้องก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ล้างหน้า แต่งตัว แล้วเดินลงไปที่โรงอาหาร
เจียงฟานเดินตามหลังพวกเขาอย่างเงียบๆ มองลงมาที่ชุดนักเรียนที่ตัวเองสวมใส่ ความรู้สึกหลากหลายลอยขึ้นในใจ
โรงเรียนมัธยมที่เขาเรียนอยู่ เป็โรงเรียนสุดยอดระบบปิดที่มีชื่อเสียงในเมืองจินไฮ ผู้ที่สามารถเข้ามาเรียนได้ ไม่ใช่ลูกหลานตระกูลเศรษฐีที่มีอิทธิพล ก็คือนักเรียนที่เก่งกาจทางวิชาการอย่างยอดเยี่ยม
ส่วนเจียงฟาน ที่เติบโตในมูลนิธิเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาเคยสอบเข้ามาที่นี่ได้ ด้วยทุนการศึกษาระดับสูงสุด
ขณะเดินไปตามทางเดินที่มีต้นไม้ร่มเงาในโรงเรียน เขาสูดลมหายใจที่สดชื่น ค่อยๆ ฝึกพลังภายใน รู้สึกถึงพลังแหล่งกำเนิดที่ไหลเวียนอย่างช้าๆ ในร่างกาย ทั้งรู้สึกดีใจและอึดอัดในเวลาเดียวกัน
ดีใจที่พลังพิเศษของตัวเองยังคงอยู่ แต่อึดอัดที่พลังแหล่งกำเนิดอ่อนแอจนแทบไม่ถึงหนึ่งร้อยคะแนน
ก่อนที่เขาจะได้แสดงอาการเศร้า หวังซื่อเซวียนก็หันมาหาทันที
"ฟาน วันนี้นายทำไรเงียบเหงาไม่พูดคำเลยนะ?"
"โอ้โห ตาของนายแดงจนเหมือนกระต่าย นี่นอนไม่หลับตลอดคืนใช่ไหม!"
"อืม... อ่านนิยายเพลินจนลืมเวลาเลย" เจียงฟานยิ้มขมๆ ตอบอย่างเลี่ยงเล่า
"อะไรนะ? นิยายเื่ไหนที่ทำให้นายหลงใหลขนาดนั้น ขออ่านด้วยสิ!"
ศรีอวี่ห่าวตื่นเต้นมาก กอดคอเจียงฟานไว้ทันที ใบหน้าของเจียงฟานก็มืดลงทันที
"พี่ ฉันไม่ได้บอกว่าเป็นิยายแนวนั้นนะ"
ศรีอวี่ห่าวยิ้มแหย่
"ถึงขนาดที่นักเรียนเก่งอย่างนาย ลืมใส่ใจเรียน ก็ไม่มีเื่อื่นแน่"
เจียงฟานไม่อยากโต้เถียงด้วย เขาบอกว่าตัวเองยังมีพลังงานเพียงพอ ไม่กระทบการเรียน
"พี่ฟาน บ่ายนี้มีคาบวิชาพละ นายแน่ใจนะว่าไหว?" ตูซินถามด้วยความเป็ห่วง
เจียงฟานยิ้มตอบว่าไม่มีปัญหา แต่ใจลึกๆ กำลังคิดถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอีกสามวัน
คินเทียน เพื่อนร่วมห้องที่ยืนอยู่ข้างๆ มองมาที่เจียงฟาน เขารู้สึกว่าเพื่อนคนนี้ดูเหมือนเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าจุดไหนที่เปลี่ยนแปลง
เวลาเจ็ดโมงเช้า เสียงระฆังดังขึ้น นักเรียนทุกคนรวมถึงเจียงฟานก็เดินเข้าห้องเรียนนั่งที่ประจำ
ที่นั่งของเจียงฟานอยู่แถวหลัง ติดหน้าต่าง ตอนนี้เป็่อ่านหนังสือก่อนเรียน ครูประจำชั้นยังไม่มาห้อง บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ เป็บรรยากาศที่เหมือนกับสมัยมัธยมในความทรงจำทุกประการ
เจียงฟานมองดูใบหน้าเพื่อนร่วมชั้นที่คิดถึงมานาน กระทั่งสายตาได้ตกบนสาวสวยคนหนึ่ง นั่นคือลินมู่เสวียน หัวหน้าห้อง
เส้นผมยาวตรงถูกมัดเป็ทรงหางม้าที่สวยงาม มีเส้นผมบางส่วนปล่อยคลุมหน้าผาก ผิวขาวเนียน มีคุณสมบัติใบหน้าที่ประณีต คิ้วโค้งสวย จมูกเล็กละเอียด ริมฝีปากสีชมพูอ่อน และดวงตาที่สดใส
ในฐานะสาวสวยประจำห้อง รูปลักษณ์ที่สง่างามของลินมู่เสวียน กลายเป็จุดสนใจของเด็กผู้ชายทุกคน แต่เจียงฟานมองเธอ ไม่ใช่เพียงแค่ความสวยงาม แต่ยังมีเหตุผลอื่นอีกด้วย
เมื่อกลับชาติมาเกิดใหม่ เขาจำได้ชัดเจน ในยุคโลกสิ้นหวังเมื่อครั้งก่อน โรงเรียนแห่งนี้ถูกสัตว์ประหลาดยึดครองอย่างรวดเร็ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดชีวิต
และในจำนวนผู้รอดชีวิตนั้น ไม่มีลินมู่เสวียน เธอไม่สามารถพ้นจากภัยพิบัติได้
ความจริงแล้ว ลินมู่เสวียนเป็ลูกสาวตระกูลเศรษฐีที่มีอิทธิพล เธอควรจะมีโอกาสรอดชีวิต แต่เพราะเธอใจดีเกินไป แม้ในยุคโลกสิ้นหวังก็ยังคงเสียสละเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น จึงไม่สามารถอยู่รอดจนจบได้
ครั้งนี้ เจียงฟานมีประสบการณ์แล้ว ความเศร้าโศกเช่นเดิมจะไม่เกิดขึ้นอีก
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากต่อสู้อยู่ในโลกสิ้นหวังมาหลายปี หัวใจของเขาก็แข็งกร่งและเ็าไปแล้ว นอกจากไม่กี่คนที่เขาใส่ใจ เขาจะไม่ไปแทรกแซงใคร และไม่ยอมให้คนใกล้ตัวเอาใจช่วยผู้อื่นอย่างไม่คุ้มค่า
แต่เมื่อนึกถึงค่าพลังแหล่งกำเนิดที่อ่อนแอในตอนนี้ ความกังวลก็ลอยขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยพลังปัจจุบัน ความเสี่ยงในการอยู่รอดใน่แรกยังคงสูง หากโชคร้าย อาจต้องเสียชีวิตก่อนที่จะได้พัฒนาพลังตัวเอง
"สามวันเท่านั้น ไม่สามารถพัฒนาพลังให้เพิ่มขึ้นอย่างมากได้ แค่นี้ยังไม่สามารถทำอะไรตามใจได้ ่สามวันนี้ ขอปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างสุภาพก่อน รอจนวันภัยพิบัติมาถึง ค่อยลงมือทำ"
"โชคดีที่ฉันจำทิศทางการเปลี่ยนแปลงหลังภัยพิบัติได้พอสมควร หากผ่าน่พัฒนาตัวเองไปได้ ด้วยพร์และพลังพิเศษระดับ SSS รวมถึงข้อได้เปรียบในการฝึกฝนล่วงหน้า ทั้งฟ้าและแผ่นดิน ก็จะเป็ของฉันได้ไม่ยาก"
เจียงฟานคิดคำนวณในใจอย่างเงียบๆ
ไม่นาน คาบเรียน่เช้าก็ผ่านไปครึ่งหนึ่ง เจียงฟานไม่ได้ฟังบทเรียนแม้แต่คำเดียว จมอยู่ในการวางแผนรับมือกับโลกสิ้นหวัง จนกระทั่งไม่ทันสังเกตเลยว่าครูภาษาจีนได้ถูกแทนที่ด้วยครูคณิตศาสตร์
"เจียงฟาน มาตอบคำถามหน่อย!"
ทันใดนั้น ครูเรียกชื่อเขาที่กำลังจมอยู่ในความคิดส่วนตัว แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อถูกครูเรียกกะทันหัน หัวใจของเขาก็กระตุกทันที
"อา... อืม... ครู ขอร้องอธิบายอีกทีหน่อยได้ไหมครับ ว่าให้อ่านย่อหน้าไหน?"
เจียงฟานจับหนังสือเรียนภาษาจีนไว้ในมือ ถามครูคณิตศาสตร์ด้วยสีหน้าเซื่องซึมและจริงใจ
ผลลัพธ์ก็คือ — "เจียงฟาน ออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้!"
ครูคณิตศาสตร์มองเห็นหนังสือภาษาจีนในมือและดวงตาที่แดงระเื่ของเขา รู้สึกเหมือนถูกท้าทายและถูกดูิ่
โอ้ย... เจียงฟานยิ้มขมๆ เดินออกจากห้องเรียนท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมชั้น ได้ััประสบการณ์การยืนลงโทษที่คิดถึงมานาน
เขายืนอยู่บนระเบียงอาคารเรียนที่เงียบสงบ ไม่มีใครรบกวน จึงตั้งใจฝึกพลังแหล่งกำเนิดภายในร่างกายอย่างเต็มที่
ขณะที่เขากระตุ้นพลังจนถึงขีดสุด ทันใดนั้น เสมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านหัวใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดลอยขึ้นในสมอง
จากการรับรู้ของเขา อวกาศข้างหน้าก็เกิดคลื่นระลอกเล็กๆ มีรูดำทรงกลมลอยขึ้นมาต่อหน้าตาตา
ในขณะเดียวกัน จิติญญาของเจียงฟานเสมือนได้เชื่อมต่อไปยังอีกมิติหนึ่งผ่านรูดำนั้น เป็โลกแห่งใหม่ที่ดูเหมือนจักรวาลอันหนาวเหน็บ
ร่างกายของเจียงฟานสั่นะเืจากความตื่นเต้นสุดขีด
"พลังระบบอวกาศ... ฉันได้ปลุกพลังพิเศษระบบอวกาศ ที่มีเพียงในนิทานเท่านั้น!"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."
เจียงฟานหัวเราะดังอย่างตื่นเต้นบนระเบียง ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว