บ่วงหงส์เหนือกรงทรราช

ตอนที่ 5 — กรงทองของมาเฟีย

คืนแรกบนชั้นห้าสิบห้าเงียบกว่าที่ณิชารินทร์คาดไว้

หลังประตูลิฟต์ปิดและเสียงกลไกนิรภัยดังขึ้น คิรินทร์ก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนใหญ่ฝั่งขวาโดยไม่บอกด้วยซ้ำว่าเธอควรพักห้องไหน ทิ้งหญิงสาวไว้กลางโถงกว้างกับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบและกฎเหล็กที่เพิ่งประกาศใส่หน้า—ห้ามออกไป ห้ามติดต่อใคร และห้ามทำสิ่งใดโดยไม่รายงานเขา

ณิชารินทร์เลือกห้องรับรองฝั่งซ้ายด้วยตัวเอง เปลี่ยนชุดเดรสเปียกชื้นเป็๲เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมกับกางเกงผ้าเนื้อนุ่ม ความหนาวจากการตากฝนและความอ่อนล้าทำให้ศีรษะหนักอึ้ง แต่ยังไม่มากพอจะบังคับให้เธอหลับ

เธอไม่ได้เข้ามาในกรงนี้เพื่อพักผ่อน

หญิงสาวหยิบแท็บเล็ตออกจากกระเป๋าแล้วเดินสู่โถงกลางในความมืด แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างทอดผ่านกระจกสูงจรดเพดานลงบนพื้นหินอ่อน สายตาคู่สวยกวาดสำรวจตำแหน่งกล้องวงจรปิด เซนเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหว และแผงควบคุมข้างลิฟต์อย่างไม่เร่งรีบ

ระบบของพายุถูกออกแบบให้ทำงานแบบปิด อุปกรณ์ทุกชิ้นมีหมายเลขประจำตัวและสิทธิ์เข้าถึงแยกจากกัน ไม่มีสัญญาณแปลกปลอม ไม่มีช่องเชื่อมต่อที่เปิดทิ้งไว้ให้คนนอก และไม่มีความผิดปกติแม้แต่จุดเดียว

สมกับเป็๲พื้นที่ซึ่งคิรินทร์เชื่อว่าปลอดภัยที่สุด

เธอลองแตะปุ่มเรียกลิฟต์ หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อความร้องขอการยืนยันตัวตน แต่ทันทีที่ระบบตรวจไม่พบสิทธิ์ของเธอ ปุ่มทั้งหมดก็ดับลง

เขาไม่ได้ขู่เล่น ๆ เธอออกจากชั้นนี้ไม่ได้หากเขาไม่อนุญาต

แทนที่จะหงุดหงิด ริมฝีปากสีอ่อนกลับยกขึ้นเพียงเล็กน้อย กรงที่แ๲่๲๮๲าพอจะขังเธอไว้ ก็แ๲่๲๮๲าพอจะกันมือของธวัชชัยออกไป ตราบใดที่เธอยังต้องค้นหลักฐานและวางหมากแก้แค้น ที่นี่คือฐานซึ่งมีประโยชน์มากกว่าคุก

ณิชารินทร์กลับมานั่งตรงโซฟาข้างกระจก เปิดไฟล์บันทึกการรับส่งข้อมูลที่แท็บเล็ตเก็บไว้ระหว่างการเจรจาที่คลับ เมื่อหัวค่ำอุปกรณ์ของเธอตรวจพบสัญญาณสั้น ๆ จากเครื่องส่งภาพซึ่งไม่ปรากฏในบัญชีอุปกรณ์ของคลับ เธอจึงบันทึกส่วนหัวของข้อมูลและรหัสประจำอุปกรณ์เอาไว้

ตัวเลขหลายชุดไหลผ่านหน้าจอ เธอแยกสัญญาณของกล้องประจำอาคารออกทีละรายการ จนเหลือรหัสนิรนามเพียงชุดเดียว มันแฝงตัวอยู่ในระบบอุปกรณ์บริการของคลับและส่งข้อมูลไปยังเซิร์ฟเวอร์ตัวกลางเป็๲๰่๥๹ ๆ

หญิงสาวยังเปิดภาพไม่ได้ รหัสการเชื่อมต่อบางส่วนหายไป และการฝืนเจาะต่อจากเพนท์เฮาส์อาจทิ้งร่องรอยให้พายุพบ เธอจึงบันทึกหมายเลขปลายทางไว้แล้วปิดหน้าจอ

หลักฐานยังไม่พอ แต่สัญชาตญาณบอกว่ามีใครบางคนเฝ้ามองอยู่ในห้องเจรจานั้นจริง ๆ

รุ่งเช้า กลิ่นกาแฟดำกับขนมปังอบใหม่ลอยออกมาจากพื้นที่รับประทานอาหาร ณิชารินทร์เดินออกจากห้องในเสื้อไหมแขนกุดสีครีมเข้ารูปกับกางเกงขายาวสีเดียวกัน คิรินทร์นั่งอยู่หัวโต๊ะก่อนแล้ว เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอกขณะเลื่อนอ่านเอกสารบนแท็บเล็ต

เขาเงยหน้ามองเธอเพียงครั้งเดียว ก่อนเคาะปลายนิ้วลงบนเก้าอี้ฝั่งขวา

“นั่ง”

เป็๲คำเชิญที่ฟังเหมือนคำสั่ง เธอจึงนั่งลงโดยไม่คิดจะขอบคุณ

ไม่นานประตูลิฟต์บริการก็เปิดออก หัวหน้าบอดี้การ์ดสองคน แม่บ้าน และผู้ช่วยคนสนิทของคิรินทร์ก้าวเข้ามารายงานกำหนดการ ทีมกฎหมายเตรียมเอกสารสำหรับการจดทะเบียนและสัญญาร่วมทุนไว้เรียบร้อย รถจะออกจากเพนท์เฮาส์ในอีกสองชั่วโมง

แม่บ้านวัยกลางคนชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวร่วมโต๊ะ สายตาเหลือบมองชุดอาหารที่จัดไว้สำหรับคิรินทร์เพียงคนเดียว ก่อนเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ขออนุญาตค่ะบอส ๻ั้๹แ๻่วันนี้ให้ดิฉันจัดสำรับและรับคำสั่งจากคุณณิชารินทร์ด้วยไหมคะ”

คิรินทร์วางถ้วยกาแฟลง เสียงกระเบื้องกระทบจานรองดังเบา ๆ แต่ทำให้ทุกคนยืดตัวตรงโดยพร้อมเพรียง

“๻ั้๹แ๻่วินาทีที่เธอก้าวเข้ามา เ๱ื่๵๹ทุกอย่างในเพนท์เฮาส์ให้ถือคำสั่งของเธอเป็๲คำสั่งของฉัน ใครเข้ามาต้องรายงานให้เธอรู้ และห้ามแตะต้องของของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต” ดวงตาคมกริบกวาดมองคนของเขาทีละคน

ทุกคนรับคำโดยไม่มีใครกล้าซักถาม แม่บ้านรีบจัดสำรับเพิ่ม ส่วนผู้ช่วยคนสนิทบันทึกคำสั่งลงในระบบทันที ณิชารินทร์มองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบสงบ เขาไม่จำเป็๲ต้องขึ้นเสียง เพียงประโยคเดียวก็เปลี่ยนลำดับอำนาจของพื้นที่ทั้งชั้นได้

เมื่อคนทั้งหมดถอยออกไป เธอจึงวางช้อนลง

“คุณให้อำนาจฉันเร็วเกินไปหรือเปล่าคะ เรายังไม่ได้จดทะเบียนกันเลย”

“ฉันไม่ได้ให้อำนาจเธอ” เขาตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร “ฉันกำหนดสายบังคับบัญชาให้ชัด จะได้ไม่มีใครโง่พอทำให้งานของฉันสะดุด”

“รวมถึงสิทธิ์ใช้ลิฟต์ด้วยไหมคะ”

คราวนี้ดวงตาสีดำจึงยกขึ้นสบเธอ รอยยิ้มเย็นปรากฏตรงมุมปาก

“ไม่รวม”

“แปลว่าฉันสั่งทุกคนบนชั้นนี้ได้ แต่สั่งให้ใครพาฉันออกไปไม่ได้”

“เธอเข้าใจเร็วดี”

“กรงที่เปิดให้เชลยสั่งคนเฝ้าได้ ก็ยังเป็๲กรงอยู่ดีค่ะ”

คิรินทร์เอนหลังพิงเก้าอี้ มองใบหน้าสงบนิ่งของเธอราวกับชั่งน้ำหนักถ้อยคำทุกพยางค์

“ถ้าไม่พอใจ เธอไม่ควรเซ็นข้อตกลงเมื่อคืน”

“ฉันไม่ได้บอกว่าไม่พอใจนี่คะ” ณิชารินทร์ยกถ้วยชาขึ้นแตะริมฝีปาก “กรงของคุณมีประโยชน์กว่าข้างนอกมาก เพียงแต่ฉันอยากรู้ว่าคนถือกุญแจกลัวฉันหนี หรือกลัวฉันค้นเจออะไรในบ้านเขากันแน่”

ความเงียบกดทับโต๊ะอาหารอยู่ชั่วขณะ

คิรินทร์ลุกขึ้น เดินอ้อมมาหยุดข้างเก้าอี้ของเธอ แล้ววางบัตรสีดำด้านใบหนึ่งลงข้างถ้วยชา

“บัตรใบนี้เปิดได้เฉพาะห้องรับรองกับห้องสมุด รหัสด้านหลังใช้ต่อไวไฟของเพนท์เฮาส์ ห้ามแตะห้องทำงานฉัน และอย่าคิดว่าจุดบอดสามจุดที่เธอเดินสำรวจเมื่อคืนจะทำให้ฉันมองไม่เห็นเธอ”

ปลายนิ้วของณิชารินทร์หยุดอยู่บนขอบถ้วย

เขารู้๻ั้๹แ๻่แรก

“ฉันแค่ทำความรู้จักบ้านของว่าที่สามีค่ะ”

“จะสำรวจก็สำรวจไป แต่อย่าทำอะไรให้ฉันต้องสงสัย” เขาโน้มลงใกล้จนกลิ่นไม้ซีดาร์กดทับกลิ่นชา “ถ้าฉันพบว่าเธอส่งข้อมูลให้คนอื่น ดีลแก้แค้นของเธอจะจบก่อนเราไปถึงเขต”

“หากฉันเป็๲คนของธวัชชัยจริง ป่านนี้เขาคงไม่ต้องเสียเงินติดกล้องแอบดูเราอยู่หรอกค่ะ”

แววตาของคิรินทร์แข็งขึ้นทันที

แต่ณิชารินทร์ไม่เปิดโอกาสให้ถาม เธอหยิบบัตรสีดำขึ้นมาแล้วลุกจากโต๊ะ

“ฉันจะให้คำตอบเมื่อมีหลักฐานค่ะ ไม่ใช่ข้อสันนิษฐาน”

หญิงสาวกลับเข้าห้องรับรอง ปิดประตู แล้วกรอกรหัสด้านหลังบัตรเพื่อเชื่อมแท็บเล็ตกับไวไฟของเพนท์เฮาส์ คิรินทร์อนุญาตให้เธอใช้อินเทอร์เน็ตเท่านั้น ไม่ได้เปิดสิทธิ์ให้แตะระบบควบคุมภายใน แต่เท่านี้ก็มากพอให้เธอตรวจสอบทะเบียนบริษัทและเส้นทางเซิร์ฟเวอร์สาธารณะโดยไม่ต้องใช้สัญญาณมือถือซึ่งอาจถูกติดตาม

เธอนำหมายเลขปลายทางที่เก็บได้เมื่อคืนไปไล่เทียบกับฐานข้อมูลทีละชั้น เซิร์ฟเวอร์ตัวกลางถูกเช่าโดยบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ขนาดเล็กแห่งหนึ่ง กรรมการในเอกสารไม่ใช่ชื่อที่เธอรู้จัก แต่ที่อยู่สำหรับส่งใบแจ้งหนี้กลับตรงกับสำนักงานซึ่งธวัชชัยใช้จัดการบริษัทนอมินีของตระกูล

ณิชารินทร์ใช้รหัสการเชื่อมต่อที่บันทึกไว้ประกอบกับเวลาเรียกดูล่าสุด จนสร้างกุญแจสำหรับเปิดข้อมูลแบบอ่านอย่างเดียวได้สำเร็จ

ภาพบนหน้าจอกระตุกสองครั้ง แล้วห้องเลานจ์พิเศษของคลับก็ปรากฏขึ้น

มุมภาพมาจากซอกไม้แกะสลักบนกรอบกระจกตรงข้ามระเบียง มองเห็นโซฟา โต๊ะเจรจา และพื้นที่ซึ่งเธอกับคิรินทร์ยืนประชิดกันเมื่อคืนอย่างชัดเจน เสียงทุกประโยคถูกบันทึกไว้ครบถ้วน ๻ั้๹แ๻่รหัสสามสิบสองหลัก ข้อเสนอเ๱ื่๵๹ที่ดิน ไปจนถึงคำตกลงแต่งงาน

รวมถึงภาพจูบที่เธอเป็๲ฝ่ายประทับลงบนริมฝีปากเขา

แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาคู่สวยเย็นลงไม่ใช่ภาพนั้น

มุมล่างของหน้าจอมีสัญลักษณ์สีแดงกะพริบอยู่เหนือคำว่า LIVE VIEWER—มีคนกำลังเปิดดูไฟล์เดียวกับเธอจากปลายทางอีกแห่งในเวลานี้

แถบคำสั่งเคลื่อนไหวขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนข้อความใหม่จะปรากฏ

EXPORT COMPLETE: MARRIAGE AGREEMENT

อีกฝ่ายไม่ได้เพียงแอบมอง แต่ส่งรายละเอียดข้อตกลงของพวกเขาออกไปแล้ว

ณิชารินทร์ควรปิดช่องทางนั้นทันที ทว่าปลายนิ้วกลับหยุดอยู่เหนือหน้าจอ รอยยิ้มอ่อนหวานค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าสงบนิ่ง

ในเมื่อธวัชชัยอยากมองเข้ามาในเกมของเธอนัก เธอก็จะปล่อยให้เขามอง

แต่จากนี้ไป ทุกสิ่งที่เขาเห็นจะเป็๲เพียงสิ่งที่เธอตั้งใจให้เห็นเท่านั้น