เวลายังวิ่งไปเรื่อยๆ แพรไหมยังคงวิ่งรอบสนามตามที่มาร์คัสสั่ง เธอไม่ปิดปากบ่นสักคำเพราะรู้ดีว่า เป็เพราะเธอ ที่มาสายจึงไม่อยากทำให้ เพื่อนร่วมคณะ ลำบากไปด้วย
" เร็วๆสิ ชักช้าอืดอาด" มาร์คัสยังคงยืนนิ่งจ้องมองคนตรงหน้า ที่กำลัง วิ่งอย่างทุลักทุเลเพราะความเหนื่อยหล้า
" อวดเก่ง" มาร์คัสมองคนตรงหน้าที่ถือดี ไม่ยอมลดละ
" มาร์คัส เราว่า ให้น้องพอเถอะแดดก็ร้อนนี่ฝนก็ตั้งเค้าจะตกแล้วด้วย"ไซซีเห็นท่าไม่ดีรีบเตือนมาร์คัสเพราะรู้ดีว่าไม่เป็ผลดีแน่ถ้าหากน้องปี หนึ่งเป็อะไรไป
" กฎก็ต้องเป็กฎสิ"มาร์คัสไม่สนใจหากเป็คนอื่นเขายังพอจะให้ได้แต่นี้เป็เธอ แพรไหม
" แต่น้องเขาตัวแค่นี้เองนะเว้ย ใจคอมึงจะให้น้องเขาวิ่งจนเป็ลมกลางสนามเลยหรือไง"แทนไทพูด ขึ้นหลังรู้สึกว่าเพื่อน ของตนเอง ทำไมถึงสั่งซ่อมผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงโดยปกติแล้วเื่มาสายแค่ไม่กี่นาทีไม่จะเป็ต้องสั่งให้น้องทำขนาดนี้ แทนไทสงสัยจองมองมาร์คัสที่ตอนนี้ท่าทีเปลี่ยนไปหลังจากที่เจอน้องปีหนึ่งคนนี้
" เออนั่นสิ วันนี้มึงเป็อะไรวะ กูเห็นอารมณ์ไม่ดีั้แ่มาถึงมหาวิทยาลัยแล้ว"วิลเสริมขึ้น
"ใช่มึงเป็อะไรหรือเปล่า"ไม่ต่างจากสกายอีกคนั้แ่คบกันมาไม่เคยเจอมาร์คัสในโหมทนี้ ถ้าไม่ติดว่ามันโดนพ่อบังคับมาให้เป็พี่เฮ็ดว๊ากมันก็คงไม่มีทางที่จะมาเหยียบหน้าลานกิจกรรมแบบนี้ ปกติแค่จะพูดยังไม่ค่อยพูดเลย
" พวกมึงนี่ยุ่งวุ่นวายจริง ๆ ให้กูมาทำกิจกรรมกูก็มาให้แล้ว ถ้ากูสั่งซ่อมพวกมึงจะขัดทำไม"มาร์คัสเริ่มหงุดหงิดขึ้น
"อ้าวไอ้นี่มึงเป็บ้าหรือไงวะ"วิลได้แต่ส่ายหน้า
" ถ้าน้องมันไม่ไหวก็ปล่อยมันเป็ลมตรงนั้นไป" มาคัสพูดขึ้นแล้วก็เดินหันหลังออกไปโดยไม่หันมามองกลับเสียงของเพื่อนๆที่พากันงุนงงอยู่ มาร์คัสเดินออกไปจากสนามฟุตบอลแล้ว ไซซีได้โอกาสก็รีบวิ่งเข้าไปประคองแพรไหม
"น้องแพรเราชื่อน้องแพรใช่ไหม"ไซซีพยายามประคองคนตรงหน้าที่ขาเริ่มอ่อนแรงอยู่พร้อมทั้งถามแพรไหม ตอนนี้เธอเห็นแพรไหมเหมือนไม่ไหว
"ใช่ค่ะ...พะพี่"
"พี่ชื่อไซซีนะ... พี่ว่าเราหยุดวิ่งเถอะซ่อมแค่นี้ก็พอแล้ว อีกอย่างพวกพี่ก็ปล่อยให้รุ่นน้องกลับไปพักที่หอแล้ว"
" ไม่เป็ไรค่ะ กฎก็มีไว้ให้ปฏิบัติในเมื่อหนูมาช้า ก็ต้องทำตามกฎ"
แพรไหมพยายามวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ไม่ยอมลดละเพราะเขารู้ดีว่า ถ้าเขายอมก็จะเป็คำพูดของมาร์คัสอีกซึ่งเธอไม่อยากยุ่งวุ่นวายหรือมีปัญหากับเขาเลย
"อวดเก่งถือดีถ้าไม่ไหวแม่งจะวิ่งต่อทำไมวะ" มาคัดที่ยังอยู่มุมตึกแอบมองแพรไหมที่ไม่ยอมลดละแต่ก็ไม่พ้นสายตาของแทนไทที่หันมามอง เห็นว่าคนตัวโตยืนอยู่มุมตึก
" พวกมึงกูว่าน้องคนนี้กลับมาร์คัสต้องมีอะไรแน่ๆ เซ็นต์กูบอกว่ะ" วิวเริ่มสังเกตเห็นแต่ก็ยังสงสัยว่าทำไมคนเงียบๆแบบมาร์คัส จะต้องวุ่นวายกับรุ่นน้องปีหนึ่ง และเป็แค่คนนี้คนเดียวด้วย
" น้องเขาน่ารักนะเว้ยหรือเป็สเปคมันวะ" สกายคิดไปอีกแบบ
" กูว่าไม่ใช่" แทนไทที่เงียบอยู่ จึงพูดขึ้นเพราะเขาก็จับสังเกตุมาร์คัสได้เหมือนกัน
" จะอะไรก็แล้วแต่พวกมึงกูว่าห้ามน้องเถอะเนี่ยกูหิวข้าวแล้วเนี่ย แม่งสั่งซ่อมน้องแต่ก็ไม่รอดูว่าน้องมันจะซ่อมเสร็จไหมไม่สงสารเลยน้องออกจากตัวเล็กน่ารักขนาดนี้ เป็ผู้หญิงด้วยมันเป็อะไรของมันว่ะ" ใซซีเริ่มหงุดหงิด และไม่เข้าใจเหตุผลของเพื่อนตัวเอง กอปรกับแพรไหมที่ยืนยันจะทำให้สำเร็จเป็มวยที่ถูกคู่จริงๆ
" เอาน่าถ้ามันอยากซ่อมก็ขอให้มันทำตามกฎ และถ้าน้องมันอยากปฏิบัติตามกฎน้องมันคิดว่าไหวแล้วก็แค่ดูอยู่ห่างๆ"
" กูเห็นด้วยกับไอ้วิวนะ ก็เหลือไม่กี่ รอบสนามแล้วนี่ แต่ตอนนี้ฝนจะตกหลบฝนก่อน" สกายพูดไม่ทันขาดคำฝนก็ลงเม็ดทำให้ทั้ง 4 คนรีบวิ่งไปหลบฝนใต้อัศจรรย์ มีเพียงแพรไหม ที่ไม่ยอมลดละยังวิ่งต่อท่ามกลางสายฝน
" มึงกูว่า ไปเอาน้องเข้ามาในร่มเถอะสงสารน้อง"ไซซีทนไม่ไหววิ่งออกไปหาแพรไหมอีกรอบ
"น้องแพรเข้าร่มเถอะพอได้แล้ว"
"ไม่เป็ไรค่ะพี่อีกรอบเดียว พี่เข้าร่มเถอะเดี่ยวไม่สบาย"
"ไซซีแกมานี้ เปียกหมดแล้วเห็นไหม"สกายวิ่งออกมาดึงแขนไซซีให้ไปหลบใต้อัศจรรย์อีกรอบ
"แกทำบ้าอะไรของแก"
"มึงไม่เห็นหรอน้องวิ่งเจอทั้งแดดและฝนกูกลัวน้องจะไม่ไหวเอา"ไซซีพยายามอธิบาย
"แต่กูว่ามวยถูกคู่ว่ะ" แทนไทจากที่เงียบอยู่พูดขึ้นจากที่ประเมินสถานการณ์แล้วมาร์คัสเจอของดีเข้าจริงๆ
"อะไรของมึง"วิลที่กำลังงงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไวมากไม่เข้าใจที่แทนไทพูดถึง
"เดี่ยวไม่นาน พวกมึงก็รู้ ปากเพื่อนพวกมึงจะแข็งได้สักเท่าไร"แทนไทหยักคิ้วใส่เพื่อนทั้งสามคนแล้วเดินไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรูขับออกไปทันที
ในที่สุดแพรไหมก็วิ่งครบสิบรอบตามที่โดนสั่งซ่อมแล้ว แต่ด้วยความที่วิ่งไม่หยุดบวกกับอากาศที่ร้อนและฝนตกแพรไหมนั่งลงกับพื้นท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ
" แพรต้องชดใช้ให้พี่แค่ไหนพี่ถึงจะพอใจ แพรไม่ได้ตั้งใจ จะทำร้ายพี่เลยนะ" แพรไหมพูดทั้งน้ำตาให้สายฝนชะล้างคราบน้ำตาไม่ให้ใครรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่ ปลอบใจตัวเองในสิ่งที่เขารู้ว่าต้องเผชิญหลังจากนี้
หลังจากนั้นไม่นานเมื่อฝนหยุดตก แพรไหมจึงเดินไปรอรถประจำทาง ที่หน้ามหาวิทยาลัย เธอรู้ดีว่า เหตุการณ์เมื่อ่เย็นที่โดนสั่งซ่อม ในความเป็จริงแล้ว ถ้าเป็คนอื่นก็จะไม่โดนแบบนี้ หรือไม่มาร์คัสก็คงไม่สั่ง ให้วิ่งถึงสิบรอบแต่นี่มันเป็เธอคนที่เขาเกลียด
แพรไหม่ได้แต่ภาวนาว่าใน 4 ปีนี้ขอให้เธอกับเขาอยู่กันอย่างสงบ แต่นั่นมันก็เป็แค่ความคิด
" แกจะทำยังไงดีนะแพร"
เมื่่อรถประจำทางวิ่งมาจอดแพรไหม ที่ก้าวขาเดินขึ้นบนรถเมล์และหาที่นั่งได้แล้ว ก้มหน้า ใช้ความคิดที่มีอยู่ จะเดินหน้าต่อไปยังไง เพราะในเมื่อ การที่เธอได้เรียนมหาลัยนี้ ส่วนหนึ่งมาจากการที่เธอสอบเข้าได้ และได้ทุนการศึกษา และอีกส่วนหนึ่ง เธอรู้ดีว่าได้รับการช่วยเหลือจากพ่อของมาร์คัสที่ติดต่อกับพ่อเธอตลอดเวลา
พ่อของมาร์คัสพยายามให้การช่วยเหลือ ครอบครัวเธอ แต่ว่าเธอปฏิเสธมาโดยตลอดและขอให้ปิดเื่ของเธอกับมาร์คัสและนี่เป็เหตุผลเดียว ที่พ่อของมาร์คัส ขอร้องเพราะคิดว่าถ้าเธอเรียนจบ มาแล้วจะสามารถทำมาหากินได้ และอีกอย่าง แพรไหมก็ปฎิเสธไม่ได้จึงยอมรับการช่วยเหลือจากพ่อของมาร์คัส
แพรไหมนั่งรถเมล์ประจำทาง มาเรื่อยๆโดยไม่ได้สังเกตว่ามีรถสปอร์ตคันหรู ขี่ตามหลังรถเมล์คันที่แพรไหมนั่งมาเพราะเธอคิดว่าเป็รถโดยสารทั่วไปชื่อผู้ใช้ถนนขับขี่ไปมาแต่ในความเป็จริงแล้ว รถยี่ห้อแบบนี้มีน้อยนักบนท้องถนนหากแต่เธอไม่ได้สนใจสักนิด จึงไม่รู้ว่าเป็เขาเองที่แอบตามเธอมาแต่แรก
เมื่อรถประจำทางวิ่งไปเรื่อยๆจนจะสุดสาย แพรไหมเดินลงป้ายรถเมล์ และเดินเข้าไปในซอยห้องเช่าเล็กๆ เธอไม่ได้สังเกตว่า ภายในรอบตัวเธอนั้น มีสายตา ของใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่
"ว่าไงจร๊น้องสาวให้พี่ไปส่งไหม" ชายชกรรจ์ 3 คนกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่ทางเข้าห้องเช่า เห็นแพรไหมเดินมาเลยแซวเธอขึ้น
"โอ้ยน่ารักขนาดนี้มีแฟนจังจร๊....ให้พี่เป็ให้ไหม"หนึ่งในชายกลุ่มนี้ยังแซวไม่หยุด
"หรือให้พวกพี่เป็อย่างอื่น.....พี่พร้อมเสมอ ฮิ้ววววว" ทั้งสามคนที่พูดทั้งแซวแพรไหมไม่หยุดต่างจากแพรไหมไม่ตอบกลุ่มชายพวกนี้ เธอรีบเดินให้ไวที่สุด เพราะเธอไม่อยากมีปัญหาทำให้พ่อต้องเป็ห่วง อีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นมันคงไม่ดีแน่
เมื่อแพรไหมรีบเดินมาถึงห้องเช่าจึงเห็นพ่อของเธอนั่งรออยู่ม้านั่งข้างหน้าห้องเช่า
"พ่อจ๋า แพรกลับมาแล้ว"แพรไหมเดินไปหาผู้เป็บิดาของตนเองสวมกอดคนที่นั่งอยู่
"วันนี้ทำไมกลับค่ำจัง เนื้อตัวมอมแมมจังเลย ตากฝนมาหรอเนี่ยลูกสาวพ่อ"วิชาญพินิจมองลูกสาวที่กลับมาจากมหาวิทยาลัยด้วยสภาพที่ต่างจากเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง
"วันนี้มีกิจกรรมรับน้องวันแรกเลยกลับค่ำหน่อยค่ะพ่อ"แพรไหมยิ้มตอบคนเป็พ่อเพราะกลัวว่าพ่อของเขาจะเป็ห่วงเธอ
"วันนี้มีอะไรกินหน่อ แพรหิวข้าวมากเลย "แพรไหมเอามือน้อยๆลูบท้องพร้อมทำหน้าอ้อนผู็เป็บิดา
"วันนี้มีต้มจืดกับไข่เจียวหมูสับที่ลูกชอบด้วยพ่อทำสุดฝีมือเลยน๊า" วิชาญไม่รอช้าที่จะนำเสนออาหารฝีมือตนเองให้ลูกสาวคนเดียวของเขาฟังด้วยท่าทีที่แพรไหมออดอ้อนขนาดนี้แล้วคนเป็พ่อจะช้าได้อย่างไร
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินเข้าบ้านก็ได้ยินเสียงคนวิ่งกู่กันไปหน้าปากซอย วิชาญจึงะโถามคนที่กำลังจะวิ่งวิ่งแตกตื่นไปดูที่หน้าปากซอย
"มีอะไรกันครับ ทำไมคนวิ่งไปหน้าปากซอยกันเยอะ"
"ก็ไอ้พวกที่นั่งกินเหล้าหน้าปากซอยนะไม่รู้ไปทำอะไรให้พวกแก๊งมาเฟียที่ไหนสิโดนกระทืบปางตายอยู่นู้น"
*******************************************************************************************************************************************
อะไรยังไงๆๆๆ แกตามลูกฉันไปทำไม ไหนว่าเกลียดจะไม่ขอยุ่งอีก
12K
