ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 159 ปมในใจนั้นยากจะคลี่คลาย

        “ยังหาพ่อของเสี่ยวฮวาไม่เจอ ส่วนหลิวหงซิ่งโดนคนของหน่วยรักษาความปลอดภัยจับตัวไปแล้ว”

        “เชอะ! สมควรโดนจับไปนานแล้ว ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมขนาดนี้!”

        หัวหน้าชุยโมโหจนแทบอยากจะเข้าไปดึงผมหลิวหงซิ่งด้วยตัวเอง เธอไม่คิดว่าการที่หลิวหงซิ่งโดนจับเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องแม้แต่น้อย พอเรื่องนี้จบ เธอยังต้องไปบอกกับหน่วยรักษาความปลอดภัยอีกว่า เรื่องนี้จะปล่อยไปง่ายๆ ไม่ได้

        “หัวหน้าชุย คุณหมอว่ายังไงบ้างคะ?”

        “ยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน ยังไม่มีเวลาออกมาคุย”

        ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น หานชีเยวี่ยก็เดินเข้ามาพร้อมกับใบเสร็จรับเงินกองหนึ่ง

        หัวหน้าชุยเห็นดังนั้นจึงรีบถามขึ้นว่า “สหายเสี่ยวหาน จ่ายไปเท่าไหร่?”

        “หัวหน้า ฉันจ่ายไปห้าสิบหยวนค่ะ คุณหมอบอกว่าถ้าเหลือก็จะคืนให้ แต่ดูจากอาการของเสี่ยวฮวาแล้ว เงินแค่นี้อาจจะไม่พอ”

        หานชีเยวี่ยพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ เธอมีเงินอยู่ แต่คิดว่าการที่เธอจ่ายไปห้าสิบหยวนไม่น่าจะทำให้ใครสงสัย ทว่าหากจ่ายมากกว่านี้ อาจจะถูกคนอื่นสงสัยได้

        “ไม่เป็นไร ฉันจะให้คนไปรายงานกับหัวหน้าคนอื่นๆ ในโรงงาน ให้เบิกเงินจากฝ่ายการเงินมาช่วยเหลือเด็กก่อน แล้วค่อยให้พ่อของเสี่ยวฮวามารับผิดชอบทีหลัง”

        ที่หลิวหงซิ่งกล้าทำร้ายเสี่ยวฮวาอย่างโหดเหี้ยมถึงตายขนาดนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความไม่ใส่ใจหรืออาจจะเรียกว่าเป็นการยินยอมของพ่อเสี่ยวฮวานั่นเอง

        หัวหน้าชุยเห็นเสื้อผ้าของหานชีเยวี่ยเปื้อนเลือดของเสี่ยวฮวา จึงเอ่ยขึ้นว่า “สหายหานชีเยวี่ย วันนี้ขอบคุณเธอมากจริงๆ เสื้อผ้าเธอเปื้อนเลือดหมดแล้ว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ ที่นี่มีพวกเราอยู่”

        แต่หานชีเยวี่ยส่ายหน้า “ฉันขออยู่รอที่นี่ดูก่อนค่ะ อยากรู้อาการของเสี่ยวฮวาก่อนแล้วค่อยกลับ”

        ถึงแม้จะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่แผลที่หัวของเสี่ยวฮวา ทำให้หานชีเยวี่ยนึกถึงบาดแผลที่หัวของตัวเองในชาติที่แล้ว

        “ก็ได้” หัวหน้าชุยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจกลับรู้สึกชอบหานชีเยวี่ยมากขึ้นไปอีกเล็กน้อย

        เด็กสาวคนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว เป็นคนที่พึ่งพาได้ในยามคับขัน ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าผู้จัดการโรงงานให้ความสำคัญกับหานชีเยวี่ยมากเกินไป แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่า เด็กคนนี้มีความกล้าหาญมาก

        ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดคุณหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน

        “ช่วยชีวิตไว้ได้แล้ว แต่เบื้องต้นคาดว่าน่าจะมีเลือดคั่งในสมอง คืนนี้ต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด” คุณหมอมองไปที่กลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแล้วถามขึ้นว่า “ใครเป็นญาติของคนไข้ครับ?”

        “คุณหมอคะ ญาติของเด็กยังไม่มาค่ะ มีอะไรคุณหมอบอกมาได้เลยค่ะ”

        หัวหน้าชุยคิดว่าผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว พ่อของเสี่ยวฮวายังไม่มา ในใจของเธอรู้สึกโกรธมาก

        นี่เหรอคนที่เป็นพ่อ? ลูกสาวตัวเองเกือบตายแล้ว จนถึงตอนนี้ยังไม่โผล่หัวมาอีก นี่มันหมายความว่ายังไง?

        คุณหมอมองไปที่ผู้คนมากมายแต่กลับไม่มีใครเป็นญาติของเด็ก ทำให้เขารู้สึกแปลกใจ แต่เขาก็ยังคงอธิบายอาการของเสี่ยวฮวาอย่างคร่าวๆ

        “คืนนี้เป็นช่วงวิกฤต ต้องมีคนเฝ้าดูอาการของเด็กตลอดเวลา” คุณหมอพูดทิ้งท้าย

        “คุณหมอคะ ขอบคุณมากค่ะ พวกเราจะดูแลเด็กให้ดีที่สุด” หัวหน้าชุยรีบพูดกับคุณหมอ

        ถึงแม้พ่อของเสี่ยวฮวาจะมา แต่ก็คงพึ่งพาอะไรไม่ได้ หัวหน้าชุยจึงตัดสินใจพาผู้หญิงสองคนที่พอมีเวลามาช่วยดูแลเสี่ยวฮวาในคืนนี้

        “แม่ของจู้จื่อ แม่ของต้าผิง คืนนี้พวกเธอมาช่วยฉันดูแลเสี่ยวฮวาได้ไหม?”

        ผู้หญิงสองคนที่ถูกเรียกชื่อมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้า

        พวกเธอพักอาศัยอยู่ใกล้บ้านของเสี่ยวฮวา การที่พวกเธอมายืนอยู่ที่นี่ก็เป็นเพราะรู้สึกผิดที่ไม่ได้เข้าไปช่วยเสี่ยวฮวาไว้ทันเวลา เมื่อหัวหน้าชุยขอให้พวกเธอช่วยดูแลเสี่ยวฮวา พวกเธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย

        “ส่วนสหายคนอื่นๆ กลับบ้านไปก่อนนะคะ แล้วฝากส่งข่าวบอกครอบครัวของจู้จื่อกับต้าผิงด้วย สหายหานชีเยวี่ย วันนี้ขอบคุณเธอมากจริงๆ”

        ครั้งนี้หานชีเยวี่ยไม่ได้ขออยู่เพื่อดูแลเด็กต่อ เธอไม่ใช่บุคลากรทางการแพทย์ สิ่งที่เธอทำได้มีจำกัด ในเมื่อเด็กได้รับการช่วยชีวิตแล้ว เธอก็เบาใจ

        เด็กสาวกลับมาถึงหอพักก็ดึกมากแล้ว ในความเงียบสงัดของยามราตรี เธอได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากบ้านของเสี่ยวฮวาไม่หยุด

        หานชีเยวี่ยรู้สึกไม่สบายใจจนนอนไม่หลับ จึงตัดสินใจไปหาหวงพั่นหลาน

        หวงพั่นหลานเพิ่งจะกล่อมเด็กๆ ให้นอนหลับไปได้ไม่นาน ยังไม่ได้นอน พอเห็นหานชีเยวี่ยมาก็รู้สึกประหลาดใจมาก

        “ชีเยวี่ย ทำไมถึงมาเอาป่านนี้ล่ะ?”

        “ได้ยินเสียงดังมาจากบ้านนั้นตลอดเลยค่ะ รู้สึกไม่สบายใจ เลยมาคุยกับกูหนาย”

        พอหวงพั่นหลานได้ยินคำพูดของหานชีเยวี่ย สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นโกรธทันที

        “เด็กเสี่ยวฮวาคนนั้นไม่รู้ว่าทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มาเจอพ่อแบบนี้

        ประโยคเดียวของหวงพั่นหลานเผยให้เห็นข้อมูลมากมาย

        “กูหนายหวง เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

        “อุตส่าห์ตามหาพ่อของเด็กคนนั้นเจอแล้ว แต่เขากลับบอกว่าเป็นแค่เด็กผู้หญิง เป็นตัวซวย ถ้าตายก็ตายไป ใครอยากจะช่วยเด็กคนนั้น ต่อไปนี้ก็ให้เด็กไปอยู่กับคนนั้นละกัน”

        ตอนที่หวงพั่นหลานพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ วันนี้เธอได้เห็นอะไรต่อมิอะไรมากมายจริงๆ

        “เขาไม่ยอมไปโรงพยาบาลเพื่อดูเสี่ยวฮวา แถมยังวิ่งเต้นไปทั่วเพื่อหาทางช่วยหลิวหงซิ่งอีก”

        หวงพั่นหลานไม่เข้าใจเลยว่าผู้ชายคนนี้ใจร้ายได้ขนาดไหน ถึงได้ทำกับลูกตัวเองแบบนี้? ถึงเสี่ยวฮวาจะเป็นผู้หญิง ถึงจะไม่มีแม่แท้ๆ แต่เธอก็เป็นลูกของเขาไม่ใช่เหรอ?

        “แล้วหลิวหงซิ่งได้รับการช่วยเหลือไหมคะ?”

        หานชีเยวี่ยก็โกรธเช่นกัน แต่โกรธไปก็เท่านั้น เรื่องแบบนี้เธอพูดไปก็ไม่มีความหมาย

        “ไม่มีทาง! จะช่วยได้ยังไง? ตอนนี้โดนหน่วยรักษาความปลอดภัยจับไปแล้ว พวกเขาบอกว่าหลิวหงซิ่งจงใจฆ่าคน จะต้องถูกส่งตัวไปใช้แรงงาน!”

        หานชีเยวี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยคนที่เกือบจะทำร้ายคนอื่นจนถึงแก่ชีวิต ก็ต้องได้รับโทษบ้าง

        “น่าสงสารลูกชายของหลิวหงซิ่ง เพิ่งจะหกเดือนเอง ถึงแม่จะเป็นคนไม่ดี แต่ลูกยังเล็กไม่รู้ความอะไรเลย มาเจอแม่แบบนี้ ชีวิตนี้คงลำบากน่าดู”

        หานชีเยวี่ยปลอบหวงพั่นหลานสองสามคำ ก่อนจะถามขึ้นว่า “กูหนายคะ หนูเห็นเด็กๆ วันนี้ดูเหมือนจะกลัวอยูหน่อยๆ”

        พอหานชีเยวี่ยพูดถึงเรื่องนี้ หวงพั่นหลานก็ถอนหายใจ

        “ก็เพราะพวกผู้หญิงในโรงงานชอบนินทาว่าเสี่ยวฮวาโดนทำร้ายเพราะมีแม่เลี้ยง แล้วก็บอกว่าพวกเขาในอนาคตก็ต้องมีแม่เลี้ยงเหมือนกัน เด็กๆ ได้ยินเข้าก็เลยกลัว”

        เรื่องนี้เป็นปัญหาที่คอยรบกวนหวงพั่นหลานมาตลอด ในฐานะแม่ เธออยากให้ลูกชายมีคนดูแล แต่อาการของหลานชายทั้งสามคนตอนนี้ก็น่าเป็นห่วงมากจริงๆ ถ้าลูกชายแต่งงานใหม่ หลานชายทั้งสามคนจะทำยังไง?

        เธอก็อายุมากขึ้นทุกวัน ไม่กล้ารับประกันรู้ว่าจะเลี้ยงหลานๆ จนโตได้ไหม

        หานชีเยวี่ยพยักหน้า “พวกเขาเป็นเด็ก ฟังคนอื่นพูดมากเข้าก็ต้องกลัวเป็นธรรมดาค่ะ คุณย่าหวงต้องคุยกับพวกเขาดีๆ นะคะ บอกว่าแม่เลี้ยงไม่ได้เลวร้ายไปหมดทุกคน”

        จริงๆ แล้วหานชีเยวี่ยก็รู้ว่า ต่อให้หวงพั่นหลานพูดมากแค่ไหน เด็กๆ ก็คงคิดว่าแม่เลี้ยงเป็นคนใจร้ายไปแล้ว

        “ฉันเห็นว่าเด็กๆ พวกนี้ค่อนข้างเชื่อฟังเธอ ชีเยวี่ย ถ้าเธอว่างก็ช่วยพูดกับพวกเขาหน่อย ฉันพูดไปตั้งเยอะแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อ”

        หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หวงพั่นหลานก็พูดต่อว่า “ปู่ย่าของเสี่ยวฮวาก็ไม่รักเสี่ยวฮวา ปกติเสี่ยวฮวาต้องคอยดูแลปรนนิบัติพวกเขา แต่พวกเขากลับไม่ชอบเสี่ยวฮวาเพราะเป็นผู้หญิง ทำร้ายเธอสารพัดสารเพ”

        หานชีเยวี่ยเข้าใจแล้ว เด็กๆ คงกลัวว่าคุณย่าของพวกเขาจะกลายเป็นเหมือนปู่ย่าของเสี่ยวฮวา จิตใจของเด็กๆ มักจะอ่อนไหว และความอ่อนไหวนั้นไม่สามารถแก้ไขได้ง่ายๆ ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ