Freys Order : ภารกิจปรุงอาหารพิชิตแร็คนาร็อคของเทพฤดูใบไม้ผลิ

บทที่ 16 : ผู้ช่วยคนที่ 1             “ ฮ่า ๆ ๆ นี่น่ะเหรอ Zombie Jelly ของเจ้า. . . ข้าไม่เห็นว่ามันจะต่างจากซากศพที่ข้าโยนให้เจ้าเท่าไหร่เลย” นิดฮอกหัวเราะลั่นจนครัวของผมสะเทือนเล็กน้อย แต่เจลลี่ซอมบี้ที่วางบนเคาน์เตอร์นั่นสั่นดุ๊กดิ๊กจนน้ำเชื่อมสีแดงแทนเลือด สีเหลืองแทนน้ำเหลือง และสีม่วงช้ำ ๆ แทนน้ำเน่าตามตัวซอมบี้กระฉอกออกมาจากรูทวารใหญ่ทั้ง9 และซึมออกตามผิวหนัง จนดูไม่ต่างจากศพจริง ๆ เพียงแค่กลิ่นที่โชยออกมาเป็นความหอม หวาน อมเปรี้ยวนิดหน่อยของผลไม้นานาชนิดที่ลงตัว ไม่ได้ตีกันเองจนแยกไม่ออก ถึงจะยั่วยวนชวนกินแค่ไหน แต่รูปลักษณ์แบบศพสยองของมันก็ไม่ได้ทำให้ผมอยากลองชิมเลยสักนิด
            “ หืม ? หอม ? ยั่วยวน?? ทำไมข้าไม่ได้กลิ่นอะไรเลย” นิดฮอกถามหลังอ่านความคิดของผมได้ และเขาก็บ่นออกมาด้วยเสียงเซ็งนิดหน่อยจากการอ่านความคิดถัดมาของผม ที่คาดเดาว่าเขาสูญเสียประสาทสัมผัสในการมีความสุขกับอาหารทั้งรส กลิ่น อุณหภูมิ และสัมผัสความนุ่มแข็ง นิ่ม กระด้างไปแล้ว “ แย่จริง ๆ เลยนะ แบบนี้ถ้าข้าดูดเจ้าซอมบี้เจลลี่เข้าตัวมา ข้าจะรับรู้รสของมันได้บ้างไหม?”
            “ ต้องลองครับ” ผมตอบ ก่อนจิ้ม ๆ หน้าจอเตรียมทำซอมบี้เจลลี่ตัวถัดไป “ ถ้าร่างแรกที่กินยังไม่รู้สึกอะไร ผมจะลองทำเรื่อย ๆ เพิ่มความเข้มข้นของรสชาติ และปริมาณ จากร่างซอมบี้ธรรมดา เป็นซอมบี้ตัวอ้วน ตัวใหญ่ หรือตัวผอมแต่มีรสเดียวโดดเด่น หรือยักษ์ใหญ่ไปเลยเพื่อให้ท่านนิดฮอกกลับมาสัมผัสรสชาติและกลิ่นของอาหารได้อีกครั้ง”
             ‘ รวมถึงกลับมามีร่างเป็นมังกรปกติ ไม่ใช่หลุมดำที่พร้อมจะดูดทุกอย่างเข้าไปบดขยี้ทำลายในกระเพาะด้วย ’ ผมคิดในใจโดยไม่ได้พูดออกไป เพราะกังวลว่าอาจจะทำไม่สำเร็จ พูดไปอาจจะเป็นการให้ความหวังกับนิดฮอกได้ แต่ดั๊น. . . ลืมไปว่านิดฮอกอ่านใจได้
            “ อืม ลองดู จัดมา กองทัพซอมบี้เจลลี่ ข้าจะกินให้หมดเลย !”
            “ ครับ !” ผมพยักหน้าก่อนหันไปเตรียมซอมบี้เจลลี่ร่างถัด ๆ ให้นิดฮอก ผู้มองข้ามการคิดในใจครั้งนี้ของผม เพราะเขาเข้าใจดีว่าบางอย่าง ไม่พูดออกไปอาจจะดีกว่า เพราะพวกเราสองคน(?)กังวลสิ่งเดียวกัน แต่เลือกจะไม่พูดมันออกมาเท่านั้น
            ซอมบี้ร่างที่ 10 ผ่านไป นิดฮอกยังคงเป็นหลุมดำที่ดูดเจลลี่รูปร่างศพเข้าไปกินโดยไม่พูดอะไร ทำให้ผมต้องจิ้มสั่งสร้างเจลลี่อีก 20 ตัวรอไว้
             100 ตัวผ่านไป นิดฮอกยังดูไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง จนผมเริ่มท้อ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดให้ถอย มีแต่ต้องจิ้มสั่งสร้างซอมบี้เข้าไป และใส่ความหลากหลาย แตกต่างของรายละเอียดบ้าง . . . หมายถึงรสชาติ สีสัน และกลิ่นนะ ไม่ใช่ความวิปริตของรูปลักษณ์สภาพศพ
            1,000 ตัวผ่านไป ต้องขอบคุณพระเจ้าแห่งวงการอาหารยุคใหม่ เครื่อง 3D Printer FoodGrade ยังคงผลิตซอมบี้ออกมาป้อนหลุมดำนิดฮอกเรื่อย ๆ แม้ผมจะรู้สึกเหนื่อยล้าจิตใจไปไม่น้อยกับการไม่เห็นความคืบหน้า และอดกังวลไม่ได้ว่าวัตถุดิบจะหมดลงก่อนบรรลุเป้าหมาย
             10,000 ตัวผ่านไป ในที่สุดการเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น เป็นการเปลี่ยนแปลงที่มาอย่างรวดเร็วจนผมมองอะไรไม่ทัน แค่พริบตาต่อมา รูรูปเท้ามังกรก็หายไป กลายเป็นประตูแบบปกติในยุค 2000 ที่เป็นประตูไม้สองบานมีกระจกกลมอยู่ด้านบน ไร้ลูกบิด หรือที่จับ ใช้การดันประตูเอา และประตูตอนนี้ก็ถูกดันเข้ามาด้วยร่างของชายร่างใหญ่สูง 5 เมตรที่ทำเอาเพดานในห้องครัวต้องยกตัวสูงขึ้น เพื่อให้เขาไม่รู้สึกอึดอัด
            “ อืม. . . ร่างกายแบบมนุษย์นี่เคลื่อนไหวแปลก ๆ แต่มันก็ดีไปอีกแบบ” เขาพูดเบา ๆขณะยกมือขวาขึ้นมาชูระดับใบหน้า กระดิกนิ้วมือทั้ง 5 ไปมา ส่วนมือซ้ายนั้นหมุนข้อต่อหัวไหล่ ก่อนเหวี่ยงซะเป็นกังหันหมุนติ้วในแบบที่ข้อต่อมนุษย์ปกติไม่น่าจะทำได้ จนเกิดกระแสลมระดับ “พัดลม” เครื่องใช้ไฟฟ้าปี 2000 เบอร์ 3 พัดมาโดนตัวผมเลย
             “ นิดฮอก?” ผมเรียกด้วยเสียงไม่มั่นใจ “ ทำไมกลายเป็นมนุษย์ล่ะ แถมร่างกายยัง. . .เหมือนใส่เสื้อ Space Suit ลายพาโนราม่าอวกาศทั้งตัว จนไม่เห็นแม้แต่ดวงตาเลยนะ”
             “ หืม? ไหน ขอกระจกหน่อยสิ” นิดฮอกหันมามองผมด้วยใบหน้าที่ไม่รู้ว่าดวงตาอยู่ตรงไหน และกำลังใช้ดวงตาจ้องผมหรือเปล่า แต่ห้องครัวก็จัดการเสกกระจกขนาดใหญ่มาส่องให้พญามังกรผู้กลายเป็นหลุมดำ แล้วกินซอมบี้เจลลี่ 10,000 ร่างจนกลายสภาพมาเป็นมนุษย์ตัวโตดูสังขารตัวเองในปัจจุบัน
             “ ว้าว . . . นี่มันภาพเวิ้งสมุทรทมิฬที่ข้าเห็น แต่พอเข้าไปใกล้แสงสีมากมายกลับสลายไปเพราะโดนข้าดูดเข้ามา แปลว่าตอนนี้. . . พวกมันอยู่ในร่างข้าสินะ. . . แถมตอนนี้ข้าสามารถสัมผัสอะไรหลาย ๆ อย่างที่เคยสัมผัสได้เมื่อก่อน แต่หายไปช่วงหิวโหยกลาง. . . อวก๊าซ? เจ้าใช้คำนี้ใช่ไหม”
             “ อวกาศครับ” ผมแก้คำผิดให้ เขาก็พยักหน้าแล้วบอกว่านั่นแหละ ๆ
             “ ข้าเคยเสียพวกมันไป ทั้งสัมผัสอุณหภูมิผ่านผิว ตอนแรกก็คิดว่าเกล็ดข้า ผิวกายข้าแกร่งขึ้นจนความร้อน ความหนาวไม่อาจระคายเคือง แต่ที่ไหนได้ ข้าเสียความสามารถการรับรู้อุณหภูมิต่างหาก กลิ่นต่าง ๆ ก็หายไป ข้าคิดว่าจมูกข้าดีขึ้นจนไม่มีอะไรรบกวนการนอน การนั่งการกินอาหารของข้าได้อีก แต่กลายเป็นว่าข้าต่างหากที่ประสาทดมกลิ่นแย่ลง จนไม่อาจรับกลิ่นสิ่งใด ๆ ที่ช่วยเพิ่ม หรือลดความสุนทรีในการดำรงชีพ . . .”
“ และที่สำคัญที่สุด รสชาติ ข้าเคยคิดว่าลิ้นข้าแกร่งขึ้น จนไม่ต้องทนรับรสห่วย ๆ ของซากศพบางร่างที่แย่มาก แต่กลายเป็นว่าลิ้นข้าสลายไปจากการที่ข้ากลายเป็นหลุมดำ จนไม่อาจรับรู้รสใดได้อีก . . . ตอนแรกข้าก็ไม่คิดอะไรมาก นอกจากพยายามหาของมากินเรื่อย ๆ แต่ยิ่งทำแบบนั้นเพื่อหวังจะเติมเต็มตัวเอง ก็เหมือนยิ่งทำลายตัวตนของข้ามากขึ้น และปลายทางของข้าคงไม่พ้นหลุมดำที่ไร้ตัวตน ไร้จิตใจ เป็นการตายที่ไม่คู่ควรกับข้า นิดฮอกเลยสักนิด”
            เขาบ่นยาวด้วยเสียงที่ราบเรียบ แบบคนปลงตกจากปัญหาที่เจอมาในชีวิต ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นมีความสุข

            “ตอนแรกมันก็ไม่รู้สึกอะไร แม้จะเห็นเจลลี่เข้าตัวมา แต่เหมือนมันหายไปดื้อ ๆ ไม่ได้เข้าปาก ผ่านคอ ลงกระเพาะข้าเลยสักนิด แต่ข้าก็ฝืนดูด ๆ เข้ามาแม้จะไม่รับรู้รสอะไร จนเริ่มรำคาญหน่อย ๆ ว่าข้าทำอะไรอยู่ มาเสียเวลาตรงนี้ทำไม แต่เพราะเจ้า. . . ความคิด ความรู้สึกไม่ยอมแพ้ของเจ้าที่ต้องการใช้เครื่องมือ “พระเจ้าแห่งอาหาร” สร้างซอมบี้ร่างแล้ว ร่างเล่าให้ข้าด้วยความหวังว่าจะเติมเต็มเรื่องรสชาติให้ข้าได้สัมผัสอีกครั้ง ทำให้ข้าอดทน จนในที่สุด รสชาติของเจลลี่ซอมบี้ก็ปะทุ ระเบิดในร่างข้า และพริบตาถัดมาก็อย่างที่เจ้าเห็น ข้าเดินเข้ามาในครัวเจ้าด้วยร่างนี้. . . แต่ถ้าไร้ดวงตา เครื่องหน้าแบบมนุษย์คงทำให้เจ้ารู้สึกแปลก ๆ สินะ”

            พูดจบเขาก็สร้างใบหน้าที่ดูเหมือน NPC มังกรเท่ ๆ ในเกม แม้ไร้เส้นผม แต่ดวงตาสีแดงของเขานั้นดูเร่าร้อน รุ่งโรจน์ดั่งตะวันดวงใหม่ที่ฉายแสงแห่งความหวังสาดส่องมาให้ผมรู้สึกอบอุ่นใจว่า ภารกิจนี้ผ่านแล้ว อิ๊กดราซิลสามารถก้าวต่อไปได้แล้ว

  “ ใช่ และข้าคิดว่าจะขอบคุณเจ้าด้วยการเป็นผู้ช่วย หาวัตถุดิบให้เจ้าในภารกิจถัด ๆ ไปแลกกับการ. . .”

“ ทำซอมบี้เจลลี่ให้ท่านกินใช่ไหม? ได้อยู่แล้วครับ” ผมพูดแทรกเขาด้วยความรู้สึกขอบคุณเขามาก ๆ การได้พญามังกรผู้ท่องอวกาศมาแล้วเป็นผู้ช่วย ย่อมทำให้โอกาสสำเร็จภารกิจถัด ๆ ไปสูงขึ้นไปอีก

            “ ใช่” นิดฮอกยิ้มอวดฟันสีดำ ที่ไม่ใช่ดำแบบสกปรก แต่เป็นดำแบบพื้นหลังอวกาศที่มีแสงสีสันของเทหวัตถุบนทะเลดวงดาวเจิดจรัส ส่องแสงประกายยิ่งกว่าเพชรนิลจินดาเม็ดใด ๆ ออกมาจนผมต้องหยีตาหลบ “ และอาหารอย่างอื่นด้วย ข้าอยากลิ้มลองอาหารทุกอย่างที่เจ้า และพระเจ้าแห่งวงการอาหารร่วมกันทำ จากนี้ก็ฝากตัว ฝากท้อง กระเพาะหลุมดำของข้าไว้กับครัวเจ้าด้วยนะ วิทยะ !”
_____________________________________________
ได้มังกรหลุมดำมาเป็นพรรคพวกเรียบร้อย ~
ไม่รู้จะมาช่วยล่าวัตถุดิบเพื่อปรุงอาหาร หรือมาเพื่อช่วยกินอาหารอย่างเดียวกันนะ
แต่เอาเถอะ ดีกว่าปล่อยให้เป็นหลุมดำไล่กินทุกอย่างจนทำให้วัฏจักรอิ๊กดราซิลรอบนี้พังทลาย

พูดคุย / ติดตามข่าวสารกันได้ที่Kuronekoyuriya | Facebookhttps://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16 : ผู้ช่วยคนที่ 1

นิยายแนะนำ

Freys Order : ภารกิจปรุงอาหารพิชิตแร็คนาร็อคของเทพฤดูใบไม้ผลิ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16 : ผู้ช่วยคนที่ 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้