(จบ) ทะลุมิติไปเป็นแม่สามีสุดแสบ

ตอนที่ 52 อย่างแย่ก็ต้องสู้กับพวกนาง ใครต้องกลัวใครกันแน่?

        “ฮือฮือ ซานนี อู่นี ย่าขอโทษพวกเจ้าจริง ๆ!”

        “อู่นี อาสะใภ้รองขอโทษเจ้า ส่วนซานนี พวกเรารู้สึกผิดต่อเจ้ามาก”

        “เด็กดีของย่า ย่ามารับพวกเจ้ากลับบ้าน พวกเจ้าเลิกงอนเถิดนะ”

        …… 

        หลิวซานนีและหลิวอู่นีกำลังทำความสะอาดมุ้งกันยุงที่ชำรุด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญของย่ากับอาสะใภ้รองดังมาจากทางประตู ทั้งสองพลันสะดุ้งโหยง เมื่อได้สติก็รีบวิ่งหมายจะเข้าไปหลบในบ้าน

        ตอนนี้สองพี่น้องต่างหวาดกลัวพวกนางสองคนไปแล้ว ยามเห็นเมื่อใดก็อยากจะไปซ่อนตัว

        แต่แม่สามีกับลูกสะใภ้สกุลหลิวเตรียมตัวมาแล้ว พวกนางจะยอมจากไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?

         ไม่มีทาง สองพี่น้องถูกขวางไว้ทันทีที่วิ่งไปถึงประตูบ้าน

        “พี่หญิงสาม!”

        หลิวอู่นีซ่อนตัวอยู่ข้างหลังหลิวซานนีด้วยความกลัวจนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม

        หลิวซานนีมีหน้าตาบูดบึ้ง นางถอยหลังขณะปกป้องหลิวอู่นี “พวกเจ้าคิดจะทำอะไร? ขายพวกเราไปเมื่อวานนี้ แล้ววันนี้ก็อยากจะขายพวกเราอีกครั้งหรือ?”

        “ข้าบอกเลยว่าอย่าฝัน หากกล้าแตะต้องข้าอีก ข้าจะสู้กับพวกเจ้าให้ตายกันไปข้าง”

        พูดจบนางก็หยิบเก้าอี้ข้าง ๆ ขึ้นมาไว้แนบอกด้วยสีหน้าดุร้าย จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างตั้งรับราวกับพร้อมจะต่อสู้จนตายไปข้างหากพวกนางกล้าลงมือ สิบนิ้วกำเก้าอี้ไว้แน่นจนกระดูกโปนออกมาเนื่องจากแรงบีบ

        และด้วยบาดแผลบนใบหน้าของนาง หลิวซานนีในเวลานี้จึงดูดุร้ายน่ากลัวเป็นพิเศษ

        เมื่อแม่เฒ่าหลิวและหลี่ซิ่วเจวียนเผชิญหน้ากับหลิวซานนี พวกนางก็เบือนหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าสบตาตรง ๆ

        แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของการมาเยือน แม่เฒ่าหลิวก็แสร้งทำเป็นเสียใจอย่างยิ่ง ยกมือขึ้นปาดน้ำตา “ซานนี เจ้ายังโกรธย่าอยู่ใช่หรือไม่? ย่า…”

         “ใช่!”

        หลิวซานนีเอ่ยเสียงดังฟังชัดขัดจังหวะพูดของแม่เฒ่าหลิว นางมองด้วยสายตาดุดันและไม่แยแส “เจ้ามันคนหน้าซื่อใจคด มาที่นี่เพื่อทำตัวเสแสร้งหลอกให้เรากลับไป แล้วขายเราออกไปอีกครั้งใช่หรือไม่?”

        “ข้าบอกเลยว่าฝันไปเถิด ข้าจะไม่ยอมโดนเจ้าหลอกอีกแล้ว และข้าจะไม่ตามเจ้าไป ออกไปจากที่นี่ ได้ยินหรือไม่ ออกไปจากที่นี่ ไม่เช่นนั้นข้าจะบดขยี้เจ้าให้ตาย!”

        ทันใดนั้นใบหน้าของหลิวซานนีก็ดุร้ายมากขึ้น นางเงื้อเก้าอี้ในมือขึ้นสูง ราวกับว่ากำลังจะทุ่มใส่

        แม่สามีกับลูกสะใภ้ตกใจมากจนถอยหลังกรูด

        “หลิวซานนี อย่าทำตัวไม่รู้จักดีชั่วนะ” หลี่ซิ่วเจวียนทนไม่ได้อีกต่อไป สีหน้านางมืดมน “พวกเราเป็นผู้อาวุโส มาที่นี่เพื่อขอโทษเจ้าแค่นี้ก็เหลือเกินแล้ว หากเจ้ายังทำตัวจองหองอีก ก็อย่ามาโทษว่าพวกเราหยาบคาย”

        “เราขายพวกเจ้าจริง แต่มันก็เพื่อตัวพวกเจ้าเองไม่ใช่หรือ? หากไปฉางเล่อฟางก็ไม่ต้องมาทนลำบากกับเรา ไม่ดีหรือ? อีกทั้งย่าของเจ้าก็เป็นย่าแท้ ๆ ของเจ้า หากนางต้องการขายพวกเจ้า พวกเจ้าก็ไม่อาจโต้แย้งขัดขืนได้ ทำได้เพียงเชื่อฟังเท่านั้น ไม่เช่นนั้นจะถือว่าอกตัญญู!”

        หลังจากดุด่าเสร็จแล้ว หลี่ซิ่วเจวียนก็มีท่าทางอ่อนโยนลง “แต่พูดตามตรง หากเมื่อวานเรารู้ว่าเราจะมีเงินในวันนี้ ต่อให้จะถูกฆ่าตาย เราก็ไม่มีวันขายพวกเจ้าหรอก ความจริงแล้วเรื่องทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะขาดแคลนเงิน”

        “แต่ตอนนี้พวกเรามีเงินแล้วไม่ใช่หรือ? เมื่อมีเงิน เราจึงมารับพวกเจ้ากลับไป หากพวกเจ้ายอมกลับมากับเรา คราวนี้เราจะชดเชยให้พวกเจ้าอย่างดี จะให้พวกเจ้ากินเนื้อ และเย็บเสื้อผ้าใหม่ให้เจ้า ใช่หรือไม่ ท่านแม่!”

        หลี่ซิ่วเจวียนผลักแม่เฒ่าหลิว “ท่านแม่ โปรดพูดอะไรสักอย่างสิเจ้าคะ แล้วเอาเงินมาให้พวกนางดู เพื่อพิสูจน์ว่าเราไม่ได้โกหก”

        แม่เฒ่าหลิวรีบพยักหน้าแล้วรีบหยิบถุงเงินออกมา แต่ทันทีที่นางหยิบถุงเงินออกมา หลิวซานนีก็คำรามแล้วโยนเก้าอี้ในมือใส่พวกนางทันที ทั้งสองตกใจกลัวจนถอยหลังหนีอีกครั้ง

        โครม!

        เก้าอี้พังกระจายตรงหน้าพวกนาง ทำให้แม่สามีกับลูกสะใภ้ตกใจมาก มองดูหลิวซานนีด้วยความหวาดกลัวราวกับว่าเห็นผี

        ให้ตายเถอะ หลิวซานนีคิดจะทำร้ายพวกนางให้ตายจริง ๆ หากพวกนางไม่รีบหลบก็คงโดนฟาดไปแล้ว ให้ตายเถอะ นังบ้าหลิวซานนี โหดร้ายยิ่งนัก

        แม่เฒ่าหลิวโกรธจัดและกำลังจะสาปส่งหลิวซานนี แต่จู่ ๆ หลิวซานนีก็หยิบไม้กวาดขึ้นมา แล้วกระโจนเข้าไปฟาดพวกนางอย่างแรง แม่สามีและลูกสะใภ้ตกใจกลัว จึงรีบวิ่งออกไปข้างนอก

        บางครั้งก็หันกลับมาด่าหลิวซานนีว่าอกตัญญู บอกว่าจะจับนางใส่กรงหมูถ่วงน้ำ และอื่น ๆ อีกมากมาย

         แต่หลิวซานนีตอบโต้ด้วยการฟาดไม้กวาดใส่พวกนางเท่านั้น

        ไม้กวาดถูกโยนลงกับพื้นหน้าประตู แม่เฒ่าหลิวและลูกสะใภ้รีบออกจากประตูไปแล้ว

        หลิวซานนีเดินไปปิดประตูด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม ให้คนน่าขยะแขยงสองคนนั้นเข้ามาไม่ได้อีก ส่วนเสียงตะโกนสาปแช่งของพวกนางนอกประตูนั้น หลิวซานนีไม่สนใจเลย คำด่าทอของพวกนางช่วงนี้ยังน้อยเกินไปหรือ?

        สายตานางจ้องมองใบหน้าบวมแดงของหลิวอู่นี “อู่นี ต่อไปหากเจอพวกนางอีก เจ้าอย่าได้สุภาพ ยิ่งเจ้ากลัวพวกนางมากเท่าไหร่ พวกนางจะรังแกเจ้ามากขึ้นเท่านั้น ข้าบอกเลยว่าพวกนางเป็นหมาป่าหุ้มหนังแกะ ถึงตอนนี้ก็ยังมีเจตนาไม่ดี เจ้าอย่าได้หลงกล”

        รวยแล้วก็เลยจะมารับกลับไปชดเชยให้ หึ ใครจะเชื่อ พวกนางคงจะใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่างมาหลอกล่อนางมากกว่า

        หลิวอู่นีพยักหน้า แล้วมองออกไปนอกประตูด้วยความกลัว พวกนางยังคงยืนด่าทออยู่นอกประตู “แต่พี่สาว ข้า ข้ากลัวพวกนาง พวกนางจะทุบตีข้า มันเจ็บมาก”

        “ต้องสู้กลับ” หลิวซานนีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตั้งความหวัง จ้องมองหลิวอู่นีด้วยสายตาเฉียบคมและจริงจัง “อย่างแย่ก็ต้องสู้กับพวกนาง ใครต้องกลัวใครกันแน่?”

        “หากไม่กล้าขัดขืน พวกนางจะคิดว่าเจ้าถูกรังแกได้ง่าย และจะรังแกเจ้าต่อไป เข้าใจหรือไม่?”

        นางเผลอหันไปมอง และเห็นแม่ยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องครัว นางจึงรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว “ท่านแม่ ข้า...”

        ใบหน้านางแดงก่ำ และรู้สึกเหมือนกระทำความผิด

        หลินจิ่วเหนียงหัวเราะ “เหตุใดเจ้าถึงรู้สึกผิด?”

        “ดูจากรูปร่างหน้าตาของเจ้าสิ คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเจ้าถูกข้ารังแก เจ้าแสดงให้ใครดูอยู่มิทราบ? หากเจ้าไม่ผิด ก็แค่ยืนขึ้นยืดอกให้ตรง แล้วเผชิญหน้าอีกฝ่ายอย่างผ่าเผย เข้าใจหรือไม่?”

        หลิวซานนีตกใจ ใช่แล้ว ท่านแม่พูดถูก นางไม่ได้ทำอันใดผิด เหตุใดนางต้องรู้สึกผิดด้วย?

        นางยืดตัวขึ้นทันที “ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

        หลินจิ่วเหนียงพอใจ “คราวนี้เจ้าทำได้ดีมาก หากคราวหน้านังเฒ่านั่นมาที่บ้านอีก เจ้าก็ตะเพิดนางออกไปเช่นนี้อีกสิ บ้านนี้ไม่ต้อนรับนังเฒ่านั่นให้เข้ามา”

        หลังจากพูดจบ นางก็หันกลับไปทำอาหารของตัวเองต่อ

        คิดว่าคนอื่นโง่จริงหรือ ฮ่าๆ ข้ารวยแล้ว กลับบ้านกับข้า แล้วข้าจะชดใช้ให้ ฟังคำนี้แล้ว เหตุใดมันถึงฟังดูเหมือนคำพูดจากพวกคนขี้โกงนัก?

        เด็กอายุสามขวบก็คงไม่เชื่อคำพูดนี้หากถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ต้องพูดถึงหลิวซานนีที่อายุสิบห้าปี

        นางยกยิ้มเย้ยหยัน คนโง่ทั้งสองเริ่มสร้างปัญหาอีกครั้งแล้วสิ

        หลินจิ่วเหนียงขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจนาง หากมีปัญหานัก นางจะต่อยให้ยับ

        หลิวซานนีตกตะลึง เมื่อกี้แม่ชมนางหรือ?

        นางมองหน้าหลิวอู่นี แล้วถามอย่างตะกุกตะกักว่า “อู่นี เมื่อครู่นี้เจ้าได้ยินหรือเปล่า? ท่านแม่ชมข้างั้นหรือ?”

............................................................................................................................

สารจากผู้แปล

เยี่ยมมากซานนี ในที่สุดหนูก็แข็งแกร่งขึ้นแล้ว

ไหหม่า(海馬)