“ออกมาแล้วเหรอนึกว่าจะต้องไปลากออกมาจากห้องซะอีก” นี่คือคำทักทายแรกบนโต๊ะอาหารจากเขา อรปรียาเม้มริมฝีปากนิดหนึ่งก่อนจะเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้าม“เชิญ รีบๆ กินซะจะได้ไปทำงานเสียทีสายมากแล้ว”
หญิงสาวเผลอนิ่วหน้ากับคำพูดของเขาชายหนุ่มเห็นเข้าจึงพูดขยายความต่ออีกว่า
“ไม่ต้องสงสัยเพราะวันนี้เธอจะต้องออกไปทำงานในไร่กับฉัน”
“หา! อะไรนะคะ” เธอร้องถามเสียงหลงด้วยความใ แผ่นดินยิ้มเยาะ
“นับั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเธอจะต้องทำงานในไร่เหมือนคนงานทั่วๆไปเขาทำกัน เธอจะทำงานแต่จะไม่ได้รับค่าแรงสักบาทเดียว เธอจะได้ค่าตอบแทนเป็แค่เพียงข้าวสามมื้อเท่านั้น”
อรปรียามองคนตรงหน้าราวกับเห็นผีนี่เองสินะธุระที่ทำให้เขาไปปลุกเธอั้แ่เช้ามืดแบบนี้ เขากำลังเริ่มต้นแก้แค้นเธอแล้วใช่ไหม
“เธอคงไม่คิดหรอกนะ ว่าที่ฉันจับตัวฆาตกรอย่างเธอมาไว้ที่นี่เพียงแค่มาให้นั่งกินนอนกินเพียงอย่างเดียว”
“ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น” เธอตอบเสียงแข็งพยายามไม่ร้องไห้กับคำพูดตอกย้ำของเขาเธอจะต้องเข้มแข็งไม่อ่อนแออีกต่อไป ยิ่งเธออ่อนแอเท่าไรก็จะยิ่งทำให้คนตรงหน้าสะใจและตัวเธอเองนั่นแหละที่จะเ็ป
“ก็ดี กินข้าวได้แล้ว เสียเวลามากพอแล้ว” แผ่นดินสั่ง ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารตรงหน้า ซึ่งมีเพียงแค่กาแฟหนึ่งแก้วกับขนมปังปิ้งสองแผ่นแต่คนนั่งตรงข้ามเขาอาหารเป็ข้าวสวยร้อนๆ พร้อมกับข้าวสองอย่างชายหนุ่มแปลกใจที่เห็นหญิงสาวนั่งเงียบ ไม่เถียงไม่โวยวายสักนิดที่เขาจะให้เข้าไปทำงานในไร่
เธอมีเพียงท่าทางใในตอนแรกก่อนจะแสดงออกว่ายอมรับพร้อมปฏิบัติตามทุกคำสั่งหรือเธอคิดจะชดใช้ความผิดทั้งหมด หึ...ความผิดที่เธอก่อไว้มันเทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อยกับสิ่งที่เขาให้ทำอย่าหวังเลยว่าแค่นี้เขาจะยอมใจอ่อนแล้วปล่อยเธอไป ไม่มีทาง! ถ้าเขาจะปล่อยก็ต่อเมื่อผู้หญิงคนนี้ได้รับกรรมในสิ่งที่ทำไว้จนสาแก่ใจเขาแล้วเท่านั้น
ชายหนุ่มมองคนตรงหน้าที่กินข้าวอย่างไร้ชีวิตชีวาเชื่องช้ากว่าข้าวแต่ละคำจะเข้าปาก ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเสียเหลือเกิน เขานั่งมองอยู่นานจนทนไม่ไหวมือใหญ่หนาจึงตบลงบนโต๊ะทานอาหารจนจานที่วางอยู่กระเด้งขึ้นเล็กน้อย คนที่นั่งทานอยู่ถึงกับสะดุ้งใทำช้อนที่กำลังตักข้าวเข้าปากอยู่ร่วงลงไปในจานทันที
“เธอคิดจะกินข้าวทั้งวันเลยหรือไงอรปรียา!หรือเธอคิดจะยั่วโมโหฉันฮะ!”
“ปะ...เปล่านะคะ” หญิงสาวปฏิเสธเสียงสั่นรีบก้มหน้าลงมองมือตนเองที่ประสานกันอยู่บนตักเพราะไม่อยากมองใบหน้าดุดันของคนตรงหน้า มือที่ประสานกันไว้บนตักสั่นระริกไม่แพ้ร่างกายดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อคืนเริ่มแดงก่ำมีน้ำใสๆ เอ่อคลอ
แผ่นดินพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดเพราะความสงสารแล่นเข้าครอบงำจิตใจเมื่อเห็นหญิงสาวร่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสองก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อระงับอารมณ์ของตนเองลงได้“รีบทานข้าวซะจะได้เข้าไร่กันเสียทีสายมากแล้ว”
อรปรียารีบทำตามทันทีเพราะไม่อยากเสี่ยงกับอารมณ์โมโหร้ายของเขาอีกหญิงสาวตักข้าวใส่ปากอย่างรวดเร็วรีบๆ เคี้ยวแล้วก็กลืนจนข้าวเกือบติดคอถึงเธอจะกลืนอาหารไม่ลงแต่ก็พยายามกลืนมันเข้าไป พร้อมหยาดน้ำตาไหลรินต้องแก้มนวลอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่จะเรียกว่าตอนนี้เธอกำลังทานข้าวทั้งน้ำตาก็ว่าได้
แผ่นดินเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นภาพที่จะทำให้ต้องใจอ่อนอีกห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ผู้หญิงคนนี้ไม่สมควรที่จะได้รับความเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้นสิ่งที่เธอทำไว้มันเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัยได้ ชายหนุ่มเฝ้าเตือนตนเองในใจ พอหันกลับมาอีกทีก็พบว่าเธอทานข้าวหมดจานแล้วเขาจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเธอทันที
อรปรียาใแต่ก่อนที่จะได้ทันทำอะไรก็ต้องปลิวไปตามแรงฉุดกระชากของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วหญิงสาวเดินตามเขาหัวซุกหัวซุนเพราะคนลากไม่ได้ปรานีออมแรงแม้แต่น้อยแต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ปริปากเอ่ยท้วงอะไรออกมาพยายามเดินให้ทันเขาเท่านั้นเธอถูกพาออกมานอกบ้านก่อนจะโดนจับยัดเข้าไปในรถจิ๊ปที่จอดอยู่ในโรงรถข้างบ้าน ส่วนเขาเดินไปขึ้นฝั่งคนขับจัดการสตาร์ทเครื่องยนต์ขับออกไปทันที
ที่หน้าบ้านมีร่างท้วมหนึ่งร่างและร่างเพรียวบางอีกหนึ่งร่างแอบดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ข้างเสาหญิงต่างวัยทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะเกาหัวแกรกๆ ด้วยความสงสัยในพฤติกรรมของเ้านายตนเองเป็อย่างมาก
“ตกลงว่านายกับคุณอรเป็อะหยังกันแน่”
“น้องก็บ่ฮู้”
“เป็เพื่อนกันก็บ่ใช่ยิ่งเป็แฟนกันยิ่งบ่ใช่ใหญ่เลย แฟนกันอะหยังเจอหน้ากันทีหยั่งกับจะฆ่ากันหื้อตาย”เอื้องสันนิษฐานให้ลูกสาวฟัง เหตุการณ์บนโต๊ะอาหารระหว่างนายหนุ่มกับหญิงสาวแสนสวยยังติดตาติดใจเธอและลูกสาวที่แอบดูอยู่เลย
“แต่ดูแล้วคนที่เหมือนอยากจะฆ่าหื้อตายเป็นายมากกว่านะอี่แม่นายทำเหมือนกับว่าโกรธเกลียดคุณอรอย่างนั้น แต่ทำไมถึงหื้อมาอยู่ที่เฮือนนี้ด้วยกันล่ะ” ยิ่งคิดน้ำอ้อยก็ยิ่งไม่เข้าใจ
“ก็นั่นน่ะสิ โอ๊ย! ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวแม่ว่ารอดูกันไปเรื่อยๆ ดีกว่า ไปไป๊ทำงานที่เหลือได้แล้ว” เอื้องบอกก่อนจะเดินนำลูกสาวเข้าบ้านไป น้ำอ้อยยังติดใจสงสัยไม่หายแต่ก็เดินเข้าบ้านตามมารดาไปเพราะยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้ช่วยให้ความจริงกระจ่างขึ้นแต่อย่างใดแถมมีหวังโดนแม่ออกมาลากคอเข้าบ้านโทษฐานที่ไม่ช่วยทำงานอีกต่างหาก
อรปรียามองทิวทัศน์ข้างทางตลอดเวลาที่นั่งมาเธอเห็นว่าสองข้างทางนั้นมีแต่ต้นส้มตลอดแนวและมีคนงานทำงานอยู่อย่างขะมักเขม้นจากการคำนวณดูระยะทางที่นั่งรถมานั้นเธอคาดเดาว่าไร่แห่งนี้ต้องใหญ่มากแน่ๆต้องมีพื้นที่ไร่ไม่ต่ำกว่าห้าร้อยไร่ หญิงสาวละสายตาจากข้างทางมาเหลือบตามองคนขับรถบ้าง
เขาน่ะหรือคือพี่ชายของไท ดูๆไปแล้วก็มีเค้าโครงหน้าที่คล้ายกันอยู่บ้างเธอเดาเอาว่าไผทคงจะหน้าตาเหมือนแม่ส่วนคนข้างๆ เธอนี่คงจะหน้าตาเหมือนพ่อเพราะไผทจะมีใบหน้าหวานค่อนไปทางผู้หญิงแถมรูปร่างก็เพรียวบางส่วนเขาคนนี้มีใบหน้าคมคายสมชายชาตรีรูปร่างก็สมส่วนแข็งแรงเหมาะกับชาวไร่ชาวสวนโดยแท้และรู้สึกว่าเขาจะสูงกว่าน้องชายมากทีเดียวเพราะเมื่อเธอยืนเทียบกับไผทจะสูงถึงติ่งหูเขาแต่พอกับพี่ชายของเขาเธอสูงแค่ไหล่เขาเท่านั้นเอง
ขณะที่หญิงสาวมัวมองเขาเพลินๆก็ต้องใรีบหันหน้าหนีแทบไม่ทันเพราะคนที่มองแต่ข้างหน้าจู่ๆ ก็หันมาสบตากับเธอเข้าพอดีอรปรียาหน้าแดงระเรื่อขึ้นด้วยความอับอายเมื่อถูกจับได้ว่าแอบมองเขาอยู่และเธอก็ทันได้เห็นรอยยิ้มเยาะจากเขาอีกด้วย
แผ่นดินหัวเราะเบาๆ ก่อนหันไปมองทางข้างหน้าต่อไม่พูดอะไรออกมาชายหนุ่มเลี้ยวซ้ายก่อนจะขับรถไปจอดตรงเพิงขนาดใหญ่เขาจัดการดับเครื่องก่อนจะลงจากรถและเดินตรงไปหาสมคิดที่ยืนอยู่ไม่ไกลโดยไม่สนใจคนที่นั่งมาด้วยแม้แต่น้อย
อรปรียามองซ้ายมองขวาอย่างคนที่ไม่รู้จะทำยังไงดีแสงแดดที่ร้อนจัดก็ทำให้เธอตัดสินใจลงจากรถเดินตามเขาไปในใจอดนึกต่อว่าเขาไม่ได้ว่าตอนมาเร่งเธอจะเป็จะตาย ลากเธอมาอย่างกับหมูกับหมาพอถึงที่กลับทิ้งเธอให้นั่งอยู่บนรถคนเดียวเสียเฉยๆจะเอายังไงกันแน่ หญิงสาวเดินไปยืนอยู่ด้านหลังชายหนุ่มอย่างสงบเสงี่ยม ก่อนเธอจะส่งยิ้มบางๆให้กับชายสูงวัยที่หันมามองเธอ สมคิดยิ้มตอบแล้วหันไปคุยกับแผ่นดินต่อ
อรปรียาเดินเลี่ยงออกมาเพราะไม่อยากรบกวนคนทั้งคู่หญิงสาวกวาดสายตามองบริเวณรอบๆ ว่าจะไปอยู่ตรงไหนได้บ้างก็เห็นตอไม้ขนาดใหญ่วางอยู่จึงได้เดินไปนั่งลงตรงนั้นเพื่อรอคอยเธอมองคนงานชายหญิงทั้งหลายที่กำลังทำงานกลางแดดอยู่ด้วยความเห็นใจ
และคิดว่าถ้าเธอไปทำงานอย่างคนพวกนั้นบ้างจะทำได้หรือไม่ทำไม่ได้แน่นอน เธอร้องบอกตนเองในใจ เพราะเธอไม่เคยทำงานใช้แรงงานกลางแดดเปรี้ยงๆแบบนี้มาก่อนถ้าต้องไปทำไม่กี่ชั่วโมงคงได้ล้มทั้งยืนเป็แน่แต่เอ๊ะ...เขาพาเธอเข้าไร่บอกว่าจะให้มาทำงานนี่นา หวังว่าคงไม่ใช่....ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้สรุปอะไรคนที่ยืนคุยงานอยู่ก็หันมามองเธอก่อนจะเอ่ยเรียก
“อรปรียามาเริ่มงานของเธอได้แล้ว”
หญิงสาวลุกเดินเข้าไปหาในใจภาวนาขออย่าให้เป็อย่างที่คิดเลยแต่ดูเหมือนคำภาวนาจะไม่ได้ผลเพราะคำสั่งที่ออกจากปากเขานั้นไม่ได้ต่างจากที่เธอคิดไว้เลย
“ฉันจะให้ลุงคิดเป็คนสอนงานเธออ้อ...ฉันลืมแนะนำให้รู้จัก นี่ลุงสมคิดแกเป็หัวหน้าคนงานที่นี่แกมีอำนาจจัดการทุกอย่างในไร่นี้รองจากฉันเธอต้องให้ความเคารพและเชื่อฟังเข้าใจไหม”
หญิงสาวพยักหน้ารับรู้แล้วยกมือขึ้นไหว้ผู้สูงวัยกว่าอย่างนอบน้อมสมคิดรับไหว้มองคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู
“ส่วนนี่อรปรียาคนงานในไร่คนใหม่ของเราครับลุง” แผ่นดินแนะนำแค่นั้นไม่พูดอะไรมากเพราะหัวหน้าคนงานของเขารู้เื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างดีอยู่แล้วหญิงสาวนิ่งเงียบไม่เอ่ยท้วงอะไรเพราะก็ไม่ได้้าให้เขาแนะนำลึกซึ้งมากกว่านั้นอยู่แล้วก็ใครกันอยากจะให้เขาแนะนำว่า ‘นี่อรปรียาฆาตกรที่ฆ่าน้องชายผม’กันล่ะ
“เอาล่ะผมฝากให้ลุงช่วยสอนงานให้เขาด้วยแล้วกันสอนทุกอย่างที่คนงานในไร่นี้ทำไม่มีการผ่อนปรนใดๆ ทั้งสิ้น ต้องให้ทำทุกอย่างเท่าเทียมกันหมด” เขาเน้นเสียงเข้ม “วันนี้จะเอาพันธุ์ส้มลงดินใช่ไหมครับลุงถ้างั้นดีเลยลุงก็สอนให้เขาทำงานนี้ด้วยก็แล้วกันพอเสร็จแล้วก็ค่อยทำงานอื่นต่อไป ผมไปตรวจงานที่ท้ายไร่ก่อนนะฝากงานตรงนี้ด้วยนะครับลุง”
“ครับนาย ลุงจะดูแลให้ไม่ต้องเป็ห่วง”
แผ่นดินพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมามองคนข้างกายที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่จากนั้นก็เดินไปขึ้นรถจิ๊ปที่จอดอยู่แล้วขับออกไปคนที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมองตามท้ายรถที่เคลื่อนออกไปจนกระทั่งลับสายตาใบหน้าหวานเศร้าสร้อย พยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างเต็มที่ เริ่มแล้วสินะการแก้แค้นของเขาหญิงสาวสูดลมหายใจแรงๆ กะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะหันมายิ้มอ่อนให้กับหัวหน้าคนงาน
“หนูพร้อมแล้วค่ะลุง”
สมคิดถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเห็นใจเพราะดูจากสภาพแล้วเขาทายได้เลยว่าอีกฝ่ายไม่เคยทำงานหนักแบบนี้มาก่อนเป็แน่รูปร่างบอบบาง ผิวขาวสะอาดสะอ้าน ดวงหน้าหวานใสจิ้มลิ้มราวตุ๊กตาตัวก็เล็กเสียเหลือเกิน เขากลัวว่ากระดูกกระเดี้ยวจะหักไปเสียก่อนจะเป็งาน
เฮ้อ...สภาพแบบนี้ทายได้เลยว่าอยู่ทำงานไม่ถึงชั่วโมงเป็แน่แล้วยิ่งแดดเปรี้ยงๆ แบบนี้ด้วยแล้วผิวหน้าผิวเนื้อตัวขาวๆ คงได้เกรียมแดดเป็แน่ วันนี้แดดก็แรงร้อนผิดปกติั้แ่เช้าเสียด้วยนี่แหละน้าผลของการตัดไม้ทำลายป่า ทำลายสิ่งแวดล้อมต่างๆ บนโลกทำให้เกิดสภาวะโลกร้อนขึ้นมาสภาพอากาศเดี๋ยวนี้ถึงได้แปรปรวนไปหมดไม่ใช่ฤดูฝนๆ ก็ตก ถึงคราวฤดูหนาวก็ร้อนเสียอย่างนั้น
“หนูไม่มีเสื้อแขนยาวหรือ”
“มีค่ะแต่หนูไม่ได้เอามาด้วย”
“ทำไงดีล่ะ งานที่หนูต้องทำมันอยู่กลางแดดโน่นแน่ะหนูไม่มีเสื้อแขนยาวแถมยังไม่มีหมวกอีกผิวได้ไหม้เกรียมแน่ๆ”สมคิดบอกด้วยความเป็ห่วง วันนี้เขาใส่เสื้อแขนยาวมาเพียงตัวเดียวแถมยังลืมเอาหมวกมาอีกด้วยจะให้คนตรงหน้ายืมก็ไม่ได้
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะลุงดีเสียอีกจะได้สมใจคนบางคนที่อยากเห็นหนูทุกข์ทรมาน”เธอเอ่ยเสียงเครือประชดไปถึงใครอีกคนที่เป็ตัวการให้เธอมาทำงานที่นี่ก่อนจะส่งยิ้มให้คนเบื้องหน้า“ขอบคุณนะคะที่ลุงเป็ห่วงหนูเอ่อ..ลุงเรียกหนูว่าอรก็ได้นะคะ”
สมคิดถอนหายใจยาวเมื่อได้ฟังคำประชดของคนตรงหน้าก่อนพยักหน้าให้อย่างอ่อนใจ“เอาล่ะถ้าหนูอรยืนยันว่าทำได้ก็ไปเถอะจะได้เริ่มงานกันเลย”ว่าแล้วหัวหน้าคนงานที่ตอนนี้ต้องเป็พี่เลี้ยงให้หญิงสาวออกเดินจากใต้ร่มเงาสู่กลางแดดร้อนแรงไปยังพื้นดินโล่งๆที่มีคนงานหลายคนกำลังทำงานอยู่อย่างขะมักเขม้น
อรปรียารวบรวมกำลังใจเดินตามออกไปแล้วก็ััถึงรังสีความร้อนของแสงแดดอันเจิดจ้าได้ดีตอนนี้มันเพิ่งจะเก้าโมงกว่าๆ เท่านั้นเองแต่แดดยังร้อนได้ขนาดนี้นี่ถ้าตอนเที่ยงหรือบ่ายไปแล้วเธอไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะร้อนขนาดไหนหญิงสาวเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ หัวหน้าคนงานสูงวัยผู้ใจดี
“ตอนนี้เขากำลังวัดระยะที่จะปลูกพันธุ์ส้มตามแปลงต่างๆอยู่” สมคิดหันมาอธิบายให้หญิงสาวฟังก่อนจะหันไปะโถามคนงานชายที่กำลังวัดระยะห่างอยู่อีกแปลงหนึ่ง“ไอ้ขาวเอ็งวัดระยะเท่าไรวะ”
“สองคูณหกจ้าลุง” คนงานชื่อขาวะโตอบมาทันใจ
“เออ วัดระยะดีๆ นะโว้ย เอาให้มันเท่ากันอย่าเหมือนคราวที่แล้วอีกล่ะเอ็ง” สมคิดะโตอบกลับไปคนงานชื่อขาวส่งยิ้มเห็นฟันขาวสมชื่อมาให้แล้วะโกลับมาอีกว่า
“จ้าลุง คราวนี้ไม่มีพลาดแน่ฉันเอาหัวเป็ประกันเลย”
คนงานคนอื่นๆพากันหัวเราะกับคำตอบของขาว
“ระยะห่างจากต้นต่อต้นเรากำหนดไว้ที่สองคูณหกถ้าทำในระยะนี้ใน่ปีที่สามถึงสี่จะให้ผลผลิตมากแต่ก็เสี่ยงกับโรคต่างๆเหมือนกันแต่ไร่เราก็ดูแลต้นส้มทุกต้นเป็อย่างดีตลอด” สมคิดอธิบายให้ฟังหญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนคิ้วเรียวสวยจะขมวดเล็กน้อยถามออกมาว่า
“แล้วถ้าเราไม่วัดระยะแค่สองคูณหกได้ไหมคะลุง”
สมคิดยิ้มชอบใจที่หญิงสาวสนใจในเื่ของการปลูกส้มและความที่เป็คนชอบอธิบายชอบสอนคนอื่นอยู่แล้วจึงตอบด้วยน้ำเสียงที่แจ่มใสว่า “ได้สิหนูอรมันก็มีหลายระยะนะั้แ่ 2X6 , 3X6 , 3X7 หรือ 4X6 ก็แล้วแต่เราจะเลือกทำจะกำหนดเองก็ได้ แต่ที่ไร่นี้ใช้ระยะนี่มาตลอด”
“อ๋อ...หนูเข้าใจแล้วค่ะพอวัดระยะเสร็จแล้วต้องทำยังไงต่อหรือคะลุง”
“พอวัดระยะเสร็จเรียบร้อยแล้วเราก็จะขุดหลุมตรงจุดที่กำหนดไว้ขนาด 50X50 เิเผสมปุ๋ยหมักที่เราทำขึ้นเองกับดินที่เราขุดขึ้นมา หนูมานี่สิมาดูใกล้ๆ” สมคิดเดินนำหญิงสาวไปที่คนงานหญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังทำงานตามที่เขาได้อธิบายเมื่อกี้นี้ให้ฟังอรปรียาเดินตามมาดูด้วยความสนใจ ก่อนจะใช้มือปาดเหงื่อที่ไหลย้อยใต้คาง “นอกจากปุ๋ยหมักแล้วก็ยังต้องใส่ปุ๋ยแร่ธาตุอื่นๆ ที่ต้นส้ม้าอีกด้วยไม่ว่าจะเป็ปุ๋ยร็อกฟอตเฟตและปุ๋ยเคมีในอัตราส่วนที่เหมาะสม”
“ค่ะ แล้วนี่ลุงจะให้หนูทำงานอะไรก่อนหรือคะ”
สมคิดถอนหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อได้ฟังคำถามของหญิงสาวแล้วเขาก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเธอก็ไม่มีถุงมือใส่มาด้วย รู้สึกว่าคนงานสาวหน้าใหม่ที่นายหนุ่มตั้งใจเอามาปล่อยให้เขาจะไม่มีอุปกรณ์สำหรับเตรียมตัวทำไร่แม้แต่น้อยและวันนี้เขาก็ดันลืมของทุกอย่างเสียได้ไม่ว่าจะเป็หมวกหรือถุงมือ ทุกทีปกติเขาจะใส่ติดตัวเสมอหรือไม่ก็ใส่ไว้ในรถกระบะคันเก่าแต่วันนี้ทั้งสองอย่างกับอันตรธานหายไป
แล้วชายสูงวัยก็คิดออกว่าเมื่อวานหมวกสานใบใหม่ของเขานั้นเผลอถือติดมือเข้าบ้านไปด้วยแทนที่จะวางไว้ในรถเหมือนทุกครั้งส่วนถุงมือแม่เอื้องภรรยาของเขาก็เอาไปซักแล้วเมื่อเช้าก็รีบออกมาแต่เช้าด้วยก็เลยลืมไปหมดถ้าเขาไม่ลืมก็คงจะให้แม่หนูตัวเล็กผิวขาวบางคนนี้ยืมไปใช้แล้ว เขาละไม่เข้าใจนายจริงๆว่าคิดจะทำอะไร หรือคิดจะทรมานผู้หญิงคนนี้ด้วยการให้ทำงานหนักในไร่เป็การแก้แค้นอย่างนั้นหรือ
โธ่เอ๊ยแม่หนู...น่าสงสารจริงๆเลยสมคิดมองหน้าอรปรียาอย่างเห็นใจใบหน้าที่ขาวใสเริ่มแดงเม็ดเหงื่อก็ผุดขึ้นตามหน้าผากเต็มไปหมด เขาถอนหายใจอีกเฮือกก่อนจะบอกถึงสิ่งที่จะให้ทำ
“หนูเดินตามลุงมานี่” ว่าแล้วก็เดินนำออกไป เธอเดินตามจนทั้งคู่มาหยุดอยู่ในร่มใต้หลังคาฟาง “นี่เป็พันธุ์ส้มสายพันธุ์ใหม่ที่ทางไร่เราคิดค้นผสมพันธุ์ขึ้นมาเองแล้วเราตั้งชื่อมันว่าศิธากุลตามชื่อไร่ของเรา เราจะทดลองปลูกแค่ประมาณสิบไร่ก่อนเพื่อลองตลาดถ้าผลผลิตที่ออกมาขายได้ราคาดีก็จะขยายการเพาะปลูกเพิ่มขึ้น”
“เก่งจังเลยนะคะสามารถมีพันธุ์ส้มเป็ของตนเองได้” อรปรียาชื่นชมด้วยความจริงใจ
“ใช่ นายดินเขาเก่งสามารถทำให้ไร่แห่งนี้เจริญก้าวหน้ามากกว่าเดิมหลายเท่านัก” สมคิดบอกด้วยแววตาและน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“แล้วลุงจะให้หนูทำอะไรกับพันธุ์ส้มพวกนี้ล่ะคะ”
“เดี๋ยวหนูไปเอากระบะที่วางอยู่ตรงโน้นมาใส่พวกต้นกล้าพวกนี้แล้วขนไปวางไว้ในเพิงที่ใกล้ๆ แปลงเพาะปลูก ขนให้หมดนี่เลยนะ ถ้าเสร็จแล้วก็ไปหาลุงเดี๋ยวลุงจะสอนว่าต้องทำอย่างไรต่อไป” จบคำสมคิดก็เดินจากไป ปล่อยให้หญิงสาวจัดการกับงานที่สั่งแต่เพียงผู้เดียว
อรปรียาพ่นลมออกจากปากเรียกกำลังใจให้ตนเองก่อนจะปาดหยาดเหงื่อที่ไหลย้อยใต้คางและตามหน้าผากออก นี่ขนาดแค่เธอเดินไปเดินมากลางแดดอย่างเดียวไม่ได้ทำงานอะไรเลยยังเหงื่อตกอ่อนแรงได้ขนาดนี้แล้วนี่ถ้า... หญิงสาวปรายตามองต้นกล้าที่วางเรียงรายอยู่เป็ร้อยๆต้นบนพื้นอย่างอ่อนแรง เอาเถอะต่อให้ไม่ไหวแค่ไหนเธอก็ต้องทำ ในเมื่อตกเป็ทาสหนี้กรรมของเขาแล้วนี่เธอจะยอมทำทุกอย่างตามที่เขาสั่ง เผื่อว่าวันหนึ่งความแค้นในใจเขามันจะเบาบางลงไปได้บ้าง
อรปรียาเดินไปเอากระบะที่วางอยู่อีกมุมหนึ่งซึ่งมันเป็กระบะมีล้อเล็กๆ คงช่วยทุ่นแรงได้บ้าง เธอเข็นมันมาวางไว้ข้างๆ ต้นกล้าก่อนจะหยิบต้นกล้าที่วางเรียงรายอยู่เป็ร้อยๆต้นมาใส่กระบะจนเต็มซึ่งได้เพียงประมาณยี่สิบต้นเท่านั้น จากนั้นเธอก็เข็นกระบะไปยังเพิงที่อยู่ใกล้ๆแปลงเพาะปลูกตามที่หัวหน้าคนงานบอกซึ่งระยะทางจากแปลงเพาะปลูกกับเพิงที่เก็บต้นกล้านั้นห่างกันราวๆ หนึ่งร้อยเมตรได้
หญิงสาวหยิบต้นกล้าออกจากกระบะจนหมดแล้วก็เข็นกลับไปยังที่เก่าเพื่อเอามาใหม่อีกเป็อย่างนี้อยู่สี่ห้าเที่ยวก่อนจะหยุดนั่งพักในร่มเพราะเหนื่อยและร้อนแทบขาดใจเธอใช้มือตนเองแทนพัดกระพือให้มีลมมาช่วยดับร้อนจับคอเสื้อยืดแขนสั้นสีฟ้าอ่อนกระตุกไปมาคลายร้อนอีกทางหนึ่งโชคดีที่เสื้อยืดตัวนี้หนาพอสมควรและเป็สีฟ้าอ่อนจึงทำให้ไม่เห็นเสื้อชั้นในทั้งๆที่ตอนนี้เธอเสื้อนั้นเปียกชุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อทั้งตัว
หยุดพักอยู่ได้ไม่ถึงห้านาทีก็ต้องรีบลุกขึ้นทำงานต่อเพราะมีสายตาหลายคู่จากคนงานหันมาเมียงมองทางเธอ และหนึ่งในนั้นคือลุงสมคิดหัวหน้าคนงานเสียด้วยหญิงสาวคิดไปเองว่าทุกคนคงมองด้วยความไม่พอใจที่เห็นเธอพักเหนื่อยอาจจะหาว่าเธอเอาเปรียบกินแรงก็เป็ได้โดยไม่รู้เลยว่าที่ทุกคนมองมานั้นเพราะสนใจและสงสัยว่าเธอมาทำงานที่นี่ทำไม
เพราะใครๆ ก็รู้ว่านายใหญ่เ้าของไร่พาผู้หญิงมาอยู่ที่บ้านด้วยตามคำบอกเล่าของเอื้องทุกคนจึงคิดว่าคงจะเป็แฟนนายและคงจะมาเป็คุณผู้หญิงของไร่นี้แต่ตอนนี้กลับมาเห็นหญิงสาวทำงานในไร่ราวกับคนงานทั่วไปซะอย่างนั้น ส่วนสมคิดนั้นมองด้วยความสงสารและเห็นใจ
1K
