หลังจากอาหารเช้า ปณยาไม่รู้จะทำอะไรดี ซึ่งติดแหง็กอยู่กับมอร์แกนภายในห้องพัก โทรศัพท์มือถือก็ใช้ไม่ได้ เขายึดไปเก็บเอาไว้ เพราะกลัวว่าเธอจะแอบใช้ ที่ทำได้ก็คือ ดูทีวี ฟังเฟลง เดินออกไปรับลมชมวิวที่ระเบียง และก็นอนกลางวัน
“โอ๊ยยย!!!!!!...... ให้อยู่แบบนี้หลายๆวันคงไม่ไหว เบื่อตายเลย เห๊อออ......”
ปณยาโอดโอยขึ้นมา เมื่อรู้สึกเบื่อ ที่อยู่ๆก็ได้มานั่งๆ นอนๆ ไม่ได้ทำอะไรเลยเช่นนี้ เวลาปกติของทุกวัน เธอทำงาน และทำงาน เสาร์อาทิตย์ถึงจะหยุดอยู่ห้อง แต่ไม่ได้อยู่เฉยๆ เพราะมีงานบ้านให้ต้องทำเยอะแยะมากมาย ซึ่งหมายความว่าวันๆหนึ่ง เธอไม่ได้อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำเหมือนอย่างที่เป็อยู่นี้
“ผมมีกิจกรรมแก้เบื่อ อยากทำมั้ย?”
มอร์แกนนั่งรับลมชมวิวอยู่ระเบียง เดินเข้ามาภายในห้อง ได้ยินหญิงสาวตัวเล็กบ่นว่าเบื่อพอดี เขาจึงเดินเข้ามาใกล้ๆ เธอ ยื่นใบหน้าคมเข้มคมสันเข้ามาพูดกับเธอ ในระยะที่หน้าห่างกันไม่ถึงคืบ
ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนๆ เป่ารดลงมา ดวงตาคมกริบวาววับมีเลศนัยไม่น่าไว้วางใจ จนเธอต้องรีบผละใบหน้าสวยหวานที่เห่อร้อนผะผ่าว ถอยห่างออกไปอย่างเร็วไว
“กิจกรรมบ้าบออะไรฉันไม่ทำหรอก อย่าได้หวังจะเคลมฉันเลย”
ดวงตากลมโตจ้องมองเหมือนว่าจะรู้ทันความคิดของมอร์แกน ขณะที่ปากรีบปฏิเสธที่จะทำกิจกรรม ที่มอร์แกนว่ามานั้นอย่างเร็วไว เพราะคิดว่ายังไงเสียก็คงจะหนีไม่พ้นเื่อย่างว่าเป็แน่ เธอคิดอย่างนั้น
“คิดอะไรของคุณ กิจกรรมที่ผมพูดนี่คือว่ายน้ำ ถ้าคุณไม่อยากไปว่ายน้ำ ก็อยู่ในห้อง ผมจะไปว่ายน้ำ”
มอร์แกนหรี่ตามองใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะยิ้มบางๆที่มุมปาก เหมือนรู้ทันว่าสาวเ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เขายืดตัวกลับ แล้วพูดให้เธอได้รู้ชัดแจ้ง ว่าไอ้กิจกรรมที่ว่านั้นคือการไปว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำของโรงแรม
“ดะ เดี๋ยวค่ะ ฉันไปๆ แต่ว่า... ฉันไม่มีชุดว่ายน้ำ”
ปณยาได้ยินว่าเขาจะไปว่ายน้ำ เธอรีบกลับคำพูดในทันทีทันใด การได้ไปว่ายน้ำเล่น ก็ยังดีกว่าอยู่ในห้องพักเฉยๆอย่างนี้ แต่ก็อีกนั่นแหละ เธอติดที่ว่าเธอไม่มีชุดว่ายน้ำเลยสักชุด ที่ซื้อเสื้อผ้ามาก่อนหน้านั้น ก็ไม่คิดเผื่อว่าจะได้ไปว่ายน้ำอะนะ
“เดี๋ยวไปซื้อชุดว่ายน้ำกัน ผมเห็นที่โรงแรมมีร้านขายชุดว่ายน้ำ”
มอร์แกนกล่าวอย่างไม่เป็ปัญหาเื่ชุดว่ายน้ำ ตอนที่ไปกินอาหารเช้า เขาสังเกตเห็นภายในโรงแรมมีร้านค้าขายของ ไม่ว่าจะเป็ร้านขายของที่ระลึก ร้านขายเสื้อผ้าอะไรประมาณนั้น
ปณยาจึงรีบลุกยืน พร้อมกับยิ้มหวานให้มอร์แกน เขาขมวดคิ้วเข้มหนา ดวงตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะคลายคิ้วที่ขมวด แล้วเดินไปที่ประตู ปณยาเดินตามหลังเขาไปอย่างกระตือรือร้น
หลังจากที่เลือกซื้อชุดว่ายน้ำกันแล้ว มอร์แกนพาปณยามาที่สระว่ายน้ำของโรงแรม ที่อยู่ชั้นดาดฟ้า ซึ่งสระว่ายน้ำของโรงแรมมีด้วยกันสองที่ ก็คือที่ชั้นดาดฟ้า และอีกที่อยู่ที่ข้างๆ โรงแรมที่ติดกับชายหาด
เขาเลือกชั้นดาดฟ้า เพราะค่อนข้างเป็ส่วนตัว บุคคลภายนอกไม่สามารถเข้ามาในพื้นที่นี้ได้ เว้นแต่ว่าคนที่เข้าพักที่นี่จะพาเข้ามา
“ไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำในห้องน้ำ แล้วออกมาเจอกันที่สระ โอเคนะ?”
“โอเคค่ะ”
มอร์แกนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องน้ำ เขาหันไปบอกกล่าวกับปณยา ซึ่งเธอตอบรับคำพูดของเขา พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้ด้วย พอเขาพูดจบก็เดินไปยังห้องน้ำผู้ชาย ส่วนปณยาเดินเข้าไปในห้องน้ำผู้หญิง
ปณยาเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเรียบร้อยแล้ว ก็มองสำรวจตัวเองไปมา แล้วจึงพันรอบเอวบางด้วยผ้าเช็ดตัว จากนั้นจึงค่อยเดินออกจากห้องน้ำผู้หญิงไปยังสระว่ายน้ำ เธอมองหามอร์แกน เห็นเขานั่งอยู่ที่เตียงผ้าใบ เธอจึงเดินเข้าไปหา
“คุณยังไม่ลงเหรอ?”
“ยัง... คุณลงไปก่อนเลย”
ปณยาเห็นมอร์แกนยังคงนิ่งเฉย เธอจึงเอ่ยถาม และเขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอจึงยักไหล่บอบบาง ไม่สนใจเขา มือเรียวเล็กปลดผ้าเช็ดตัวออกจากเอวบาง วางไว้ที่เตียงผ้าใบ
“.........”
มอร์แกนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง สะโพกผายกลมกลึง สอดรับกับหน้าอกเต่งตึงที่ดันชุดว่ายน้ำ ทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอ และเผลอมองปณยาตาค้าง ไม่ใช่แค่เพียงมอร์แกนเท่านั้นที่มองปณยา ผู้ชายคนอื่นๆก็ยังไม่วายมองปณยาด้วยเช่นกัน อย่างเป็จุดสนใจ
ปณยารู้ตัวเองดีว่ารูปร่างหน้าตาของเธอ เป็ที่สะดุดตาของเพศตรงข้าม แต่เธอไม่ได้สนใจและไม่ได้ประหม่าต่อสายตาที่ใครต่อใครมองมา แต่กับสายตาของมอร์แกนนี่สิ ทำไมเธอถึงรู้สึกประหม่า ใบหน้าเห่อร้อนผะผ่าว แดงฉาน จึงเร่งเดินลงสระอย่างเร็วไว
๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖
3K
