ตอนที่ 6 พรรคัฟ้า
“นายท่าน ! นายท่าน !”
ราวกับเสียงระฆังจากสรวง์ เนี่ยฟงหันไปยังทิศทางของต้นเสียงทันที ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นที่ใด แต่เป็เสียงเรียกของหลิงเอ๋อ ที่กำลังรีบเร่งวิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบ ทำให้ดวงตาของเนี่ยฟงนั้นจ้องมองไปยังหน้าอกหน้าใจของนางโดยไม่ตั้งใจ แม้หลิงเอ๋อจะอายุเพียงสิบห้าย่างสิบหก แต่ทรวงทรงของนางราวกับสาวแรกรุ่น แม้มันจะไม่มีขนาดเท่ากับแตงโมที่แตกอยู่บนพื้น แต่ขนาดของมันก็ไม่ต่างไปจากผลแอปเปิ้ลที่สุกงอมเต็มที่ เมื่อมาถึงด้านหน้าเนี่ยฉางไห่ หลิงเอ๋อก็แทบหมดแรงจะพูด ทำได้แต่เพียงยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง
“มีอะไรหลิงเอ๋อ ? ค่อยๆ พูด”
“นาย....ท่าน แฮ่ แฮ่ ! คนจากพรรค...ัฟ้ามาถึงแล้ว แฮ่แฮ่!”
“มากันแล้วซินะ ลูกฟงพาปู่ไปต้อนรับแขกหน่อย”
ณ ห้องโถงใหญ่ตระกูลเนี่ย ที่เป็ที่ต้อนรับแขกผู้มาเยือน เหล่าสานุศิษย์กำลังจดจ้องมองกับการมาถึงของพรรคัฟ้า พรมแดงที่ทอดยาวั้แ่ประตูทางเข้าจรดที่ห้องโถง ปรากฏเหล่าสตรีนับสิบคนกำลังเดินเยื้องย่างอย่างสง่างาม การเดินแต่ละก้าวของพวกนางดูอ่อนช้อย ราวกับจิตรกรรมบนฝ่าผนัง แต่ที่สะดุดตาที่สุดคงไม่พ้นหญิงสาวที่เดินนำหน้าขบวน ดูจากลักษณะที่อ่อนเยาว์ของนางอายุคงไม่เกินสิบหกปีหรือสิบเจ็ดปี ผิวที่ขาวผ่องราวกับเกล็ดหิมะ สัดส่วนที่เผยรูปร่างอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่ส่องประกาย ใบหน้าที่เนียนผุดผ่องอมชมพู ริมฝีปากที่แดงราวกับกลีบกุหลาบ บ่งบอกได้ถึงการเอาใจใส่เลี้ยงดูมาอย่างดี ทำให้เนี่ยตี้และเนี่ยเทียนเหมินต่างจ้องมองจนอ้าปากค้าง
“ศิษย์จากพรรคัฟ้า จิวจางลี่ ขอคารวะผู้าุโทั้งสอง”
“ไม่นึกว่าศิษย์จากพรรคัฟ้า จะมีหน้าตาที่งดงามขนาดนี้ ขออภัยที่ข้าเนี่ยฉางไห่เตรียมการต้อนรับไม่ดีด้วย”
ขณะที่ผู้าุโทั้งสองกำลังรับการคารวะจากหญิงสาวพรรคัฟ้า เนี่ยฉางไห่ก็ปรากฎตัวขึ้นที่ประตูห้องโถง เดินมาพร้อมกับเนี่ยฟงที่เดินตามมาติด ๆ เมื่อเห็นจิวจางลี่หัวใจของเนี่ยฟงสั่นไหวเบาๆ แต่ก็ไม่ปรากฎใบหน้าที่แตกตื่นให้เห็น ผิดกับเนี่ยตี้และเนี่ยเทียนเหมิน ที่ต้องแอบเช็ดน้ำลายอยู่หลายต่อหลายครั้ง
“คารวะท่านผู้นำเนี่ย ผู้เยาว์จากพรรคัฟ้า ได้นำตัวสมุนไพรต่าง ๆ มามอบให้แก่ท่าน เพื่อให้พรรคตระกูลเนี่ยช่วยสกัดตัวยา ให้แก่เ้าสำนักของพรรคเรา”
จิวจางลี่ถอดแหวนมิติที่อยู่บนนิ้ว และย่อตัวยื่นแหวนให้กับเนี่ยฉางไห่ ซึ่งแหวนมิติก็คือมิติอีกมิติหนึ่ง ที่ไว้ใช้เก็บสิ่งของได้ในแหวน ซึ่งแต่ละสีของมันก็มีความจุไม่เท่ากัน เรียงจากน้อยไปมากได้แก่ ทองแดง เงิน ทอง และมรกต แต่ด้วยราคาที่แพงของมัน จึงไม่ค่อยปรากฎให้เห็นเท่าไรนัก แม้แต่ระดับทองแดง ราคาของมันก็หลายพันเหรียญทองแล้ว และในมือของจิวจางลี่นั้นคือแหวนระดับเงิน ซึ่งความกว้างของมิตินั้น ก็ประมาณสนามฟุตบอลหนึ่งสนาม
“เฮ้อ~! เนี่ยฟงไปรับแหวนมิติที่นางให้ปู่หน่อย”
“ขอรับ ท่านปู่”
เนี่ยฟงก้าวเดินมารับแหวนมิติที่จิวจางลี่ เมื่อยามที่นางจ้องตาเนี่ยฟงนั้น ก็รู้สึกหัวใจหวั่นไหวตกตะลึงในความหล่อเหลาของเนี่ยฟง ถ้าหากบอกว่าบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้านั้น คือเทพบุตรที่ตกจากสรวง์ ล้วนไม่เกินเลยแม้แต่นิดเดียว นางจึงค่อยๆ ประคองมือของเนี่ยฟง แล้วส่งแหวนมิติให้ ท่ามกลางความอิจฉาริษยาจากสองพี่น้อง แต่เมื่อมือของจางลี่ถูกกับข้อมือของเนี่ยฟง ดวงตาของเธอก็สั่นไหวแล้วพึมพำพูดออกมา
“ชีพจรพิการ!!”
“แม่นาง ! เ้าว่าอะไรนะ?” เนี่ยฟงเอ่ยถาม หญิงสาวเอ่ยตอบก่อนจะรีบปล่อยมือของนาง
“เปล่าไม่มีอะไร เพียงแต่ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของท่านมาบ้าง ว่าท่านคือหลานของท่านผู้นำเนี่ย ที่ชอบเก็บตัวอยู่ในห้องไม่ค่อยออกมาพบปะผู้คน ข้าไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับท่าน และด้วยหน้าตาที่หล่อและท่าทีสง่าของท่าน ข้าจึงตกตะลึง”
“ข้า...ข้า...” เนี่ยฟงเอ่ยด้วยใบหน้าที่กำลังเริ่มปรากฏสีแดง
“ถูกต้องแล้ว! ปรกติน้องฟงชอบเก็บตัวอยู่ในห้อง ผิวพรรณจึงขาวเนียนราวกับสตรี แต่วันนี้ไฉนถึงออกมาต้อนรับแขกได้กัน สวัสดีแม่นาง ข้าคือเนี่ยตี้ บุตรชายของผู้าุโลำดับที่หนึ่ง เนี่ยฟงเ้ารีบเอาแหวนมิติไปให้ท่านปู่ได้แล้ว” เนี่ยตี้เข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสอง
เนี่ยฟงรีบนำแหวนมิติมาส่งให้กับเนี่ยฉางไห่ เมื่อเนี่ยฉางไห่ตรวจสอบดู ก็ทำให้ดวงตาของเขาเบิกโพลงกว้าง ด้วยสมุนไพรที่อยู่ในแหวนมิตินั้น มีแต่สมุนไพรหายาก อีกทั้งยังยากแก่การปรุงมัน หากพลาดพลั้งขึ้นมาแม้น้อยนิดเดียว ตัวยาจะเสียหายทันที และพรรคัฟ้าก็ยัง้าความบริสุทธิ์ของมันไม่ต่ำกว่าขั้นเจ็ด ทำให้ใบหน้าของเนี่ยฉางไห่ถอดสีทันที
“ผู้นำเกิดอะไรขึ้น!!” าุโทั้งสองกล่าวพร้อมกันก่อนจะเข้ามาหาเนี่ยฉางไห่
“พวกเ้าดูสมุนไพรที่อยู่ในแหวนจะเข้าใจเอง” เนี่ยฉางไห่เอ่ยตอบพร้อมส่งแหวนให้
ผู้าุโทั้งสองรีบตรวจดูสมุนไพรภายในแหวนมิติทันที ไม่นานบนใบหน้าของทั้งสองก็ปรากฏเม็ดเหงื่อน้อยใหญ่ หลั่งเย็นไปทั่วทั้งใบหน้า “หญ้าเกล็ดัม่วง!!” ทั้งสองต่างพูดออกมาพร้อมกันโดยที่มิได้นัดหมาย การจะปรุงแต่งหญ้าเกล็ดัม่วงนั้น มันยากเย็นกว่าการเข็นครกขึ้นูเาเสียอีก หรือหากจะพูดว่าแบกูเาขึ้นูเาก็คงไม่ผิด และยิ่งปรุงมันให้มีความบริสุทธิ์มากกว่าระดับเจ็ด ก็ยิ่งทวีความยากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
“แม่นางจิวจางลี่ เ้าสำนักของท่านให้เวลาในการปรุงกี่วัน?”
“สิบห้าวัน ท่านเ้าสำนักให้เวลาท่านสิบห้าวัน หากไม่สำเร็จตามกำหนดเวลา ท่านเ้าสำนักจะมาเยี่ยมเยียนด้วยตัวของท่านเอง”
“เช่นนั้นเ้าก็คงรอนำตัวยากลับไปเลยซินะ เนี่ยตี้ไปส่งนางที่ห้องพักหน่อย”
“ผู้เยาว์ขอขอบคุณท่านผู้นำ”
จิวจางลี่เดินจากไป โดยมีเนี่ยตี้และเนี่ยเทียนเหมินพาไปยังห้องพัก ในขณะนั้นเองเนี่ยฉางไห่ก็ทรุดนั่งไปกับเก้าอี้ เนี่ยฟงรีบวิ่งเข้าไปประคองทันที
“ท่านปู่!!”
“แย่แน่...แย่แน่ๆ! ทำไมพรรคัฟ้าต้องเลือกตระกูลพวกเราด้วย ท่านผู้นำเราควรทำอย่างไรดี อย่างว่าแต่ระดับเจ็ดเลยแค่ระดับสี่ จะปรุงมันสำเร็จได้หรือไม่ก็ไม่รู้ ต้องเป็เพราะเ้าแน่ๆ เลยเ้าเนี่ยฟง ไอ้ตัวซวยอย่างเ้านำหายนะมาสู่ตระกูล”
ผู้าุโเนี่ยหลานเซิน กระวนกระวายอย่างหาที่สุดไม่ได้ จึงได้เอ่ยดุด่าเนี่ยฟงออกไป เพื่อหาทางระบายโทสะ เพราะยังไงเนี่ยฟงก็ไม่ตอบโต้อยู่ดี แต่กลับหาใช่เยี่ยงนั้นไม่! เนี่ยฟงรีบตอบกลับในทันที ทำให้พวกผู้าุโแปลกใจเป็อย่างมาก
“เกี่ยวอันใดกับข้า ข้าไม่ได้เป็ผู้หลอมยาไฉนถึงว่าข้าเป็ต้นเหตุ”
“เ้า...เ้า...กล้าเถียงข้ารึ เ้า...” เนี่ยหลานเซินเกิดอาการสั่นเทา ชี้นิ้วไปยังเนี่ยฟง
“พอ..แล้ว เฮ้อ~! ข้าคิดว่านี่ต้องเป็ฝีมือของพวกตระกูลเฉินแน่ๆ มันต้องทำอะไรบางอย่าง ถึงทำให้พรรคพรรคัฟ้า มาใช้ตระกูลเราปรุงยาระดับเจ็ดให้ พวกเ้าไปเตรียมตัวการปรุงยาเถอะ เมื่อถึงเวลาข้าจะเรียกพวกเ้าอีกครั้ง”
“เฮอะ~! ระวังปากเ้าไว้ให้ดีเถอะเนี่ยฟง” เนี่ยหลานเซินกล่าวก่อนจะเดินสะบัดโบกมือออกไป
ผู้าุโทั้งสองจากไปด้วยสีหน้าที่โกรธเกี้ยว เหลือเพียงเนี่ยฉางไห่และเนี่ยฟงที่นั่งอยู่ในห้องโถง ก่อนที่หลิงเอ๋อจะเดินเข้ามา เมืองซีหนานเป็เพียงแค่เมืองเล็กๆ แทบจะไม่มีสถานะใดๆ ในจักรวรรดิ แต่ในทางกลับกันพรรคัฟ้านั้น ก็แอบใช้อำนาจลับๆ ของตน เพื่อยึดครองเมืองนี้เอาไว้ โดยที่ชาวเมืองต้องส่งบรรณาการให้ทุกปี หากมีสิ่งใดที่ขัดใจพวกมัน หรือเพ่งพายเื่นี้ออกไปยังจักรวรรดิอื่น มันก็จะกำจัดทิ้งทั้งตระกูลทันที จึงเป็ที่หวาดกลัวของชาวเมือง แต่ก็ยังมีกลุ่มคนบางกลุ่มที่ตื่นเต้นถึงการมาของพรรคัฟ้า เพราะในทุกๆ ปี พรรคัฟ้าจะทดสอบเด็กที่มีความสามารถในหมู่บ้านให้เข้าพรรคได้
“ท่านปู่เหตุใด พรรคัฟ้าถึงเจาะจงมาที่ตระกูลของเรา”
“ปีนี้เป็ปีที่ตระกูลเนี่ยต้องส่งบรรณาการ แต่นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพรรคัฟ้าจะได้สมุนไพรตัวนี้มาไว้ ช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ ลูกฟงเ้ารู้หรือไม่? จริงๆ แล้วเมืองนี้ไม่ได้มีเพียงแค่สองตระกูลหรอกนะ ที่เป็ตระกูลหมอปรุงยา มันยังมีอีกตระกูลหนึ่งเช่นกัน แต่ทั้งตระกูลกลับต้องหายไปภายในคืนเดียว เพราะอะไรเ้ารู้ไหม?”
“หลานไม่รู้ เกิดอะไรขึ้น?”
“เพราะพรรคัฟ้าให้พวกมันปรุงยาให้ แต่ไม่สำเร็จจึงมีจุดจบเช่นนั้น ลูกฟงปู่จะเข้าไปปรุงยาพร้อมกับเหล่าผู้าุโ ภายในสิบห้าวันนี้ จะไม่มีใครผู้ใดสามารถเข้ามารบกวนได้ เ้านำยาบำรุงนี่ติดตัวไว้ เ้าต้องกินมันทุกเช้าตอนตื่นนอน หลิงเอ๋อข้าฝากเ้าดูแลเนี่ยฟงด้วย”
“ข้าทราบแล้วท่านผู้นำ” หลิงเอ๋อกล่าวรับ
“อืม~! ลูกฟง ตำราแพทย์เล่มนั้นเ้ายังเก็บไว้หรือไม่?”
“ข้าเก็บมันติดตัวเสมอ ถึงข้าจะอ่านไม่เข้าใจเลยก็ตาม ท่านปู่้ามันหรือไม่?” เนี่ยฟงเอ่ยตอบพร้อมเกาศีรษะ
“ไม่ เ้าเก็บเอาไว้เถอะ แล้วจงเก็บไว้ดีๆ มันคือสมบัติชิ้นสำคัญที่สุดของปู่ สักวันหนึ่งมันจะมีประโยชน์กับเ้า ลูกฟงเ้าไปที่พักเ้าเถอะ หลิงเอ๋อเ้าไปตามผู้าุโทั้งสองมาพบข้า”
81K
