มาเฟียร้างรัก_End

    บทที่ 6 เผลอมีใจ... 75%

             “อือออออออ......”         ปณยาส่งเสียงครางในลำคอ พร้อมกับบิดขี้เกียจ จากนั้นเปลือกตาที่มีขนแต่เป็นแผงยาวงอนค่อยเปิดขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตเพ่งมองเพดานห้องสีขาว ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง หัวพลางทบทวนความทรงจำไปด้วย ว่า ณ เวลานี้เธออยู่ที่ใด  ...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 2.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ