บทที่ 19 แกก็แค่โม้ไปวันๆ!
หลังจากเย่เทียนกลับมาถึงเมืองหลวง เขาก็ไปที่วิลล่าของเซี่ยหนานหนานโดยตรง
เมื่อเย่เทียนกลับมาถึงหน้าวิลล่า เขาก็กดกริ่งประตูบ้านของเซี่ยหนานหนาน
"ใครน่ะ?" เสียงของเซี่ยหนานหนานดังออกมาจากในบ้าน ตามด้วยเสียงเปิดประตู
"ผมเอง!" เย่เทียนพูดเสียงเรียบ
"เย่เทียน ทำไมแกกลับมาแล้ว? ฉันบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอ คืนนี้ฉันอาจจะกลับช้า ให้แกไปกินข้าวข้างนอก" เซี่ยหนานหนานเปิดประตูแล้วพูดขณะที่สวมรองเท้า
"ผมรู้ว่าคืนนี้เธออาจจะกลับช้า ผมก็เลยกลับมาก่อน แถมผมก็หิวแล้วด้วย" เย่เทียนมองเซี่ยหนานหนานด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"แกยังรู้ว่าหิวอีกเหรอ แล้วก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมา?" เซี่ยหนานหนานพูดตำหนิ
"ฮิฮิ งั้นเธอไปอาบน้ำก่อน ผมรอเธอทานข้าวด้วยกัน" เย่เทียนพูดอย่างยิ้มแย้ม
"ฉันี้เีสนใจแก" เซี่ยหนานหนานเหลือบมองเย่เทียน แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องน้ำ
ไม่นานหลังจากนั้น เสียงน้ำอาบก็หยุดลง เซี่ยหนานหนานเดินออกมา
"เสร็จแล้ว เข้ามาเร็ว!" เซี่ยหนานหนานพูดขณะที่เช็ดหยดน้ำบนผม
เมื่อมองแผ่นหลังที่สวยงามของเซี่ยหนานหนาน เย่เทียนก็กลืนน้ำลายอดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า ยัยหนูคนนี้เซ็กซี่มีเสน่ห์จริงๆ โดยเฉพาะไหล่ขาวเนียนคู่นั้น ช่างน่าหลงใหลสำหรับผู้ชาย
"เป็ไงบ้าง พอใจไหม?" เซี่ยหนานหนานถามพร้อมรอยยิ้ม
"อืม พอใจแน่นอน พอใจมาก!" เย่เทียนไม่ปิดบังคำชมของตัวเอง
"พอแล้ว ไม่คุยเล่นกับแกแล้ว ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว" เซี่ยหนานหนานพูดอย่างเขินอาย ใบหน้าที่สวยงามของเธอแดงระเรื่อ เธอเป็ผู้หญิงที่มีเสน่ห์จริงๆ
"อ้อ โอเค" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ลืมที่เซี่ยหนานหนานบอกให้เขาเข้าไปกินข้าว
เย่เทียนเข้าไปในวิลล่า เซี่ยหนานหนานแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เมื่อเย่เทียนเห็นเซี่ยหนานหนานสวมชุดนอนสีขาว เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง
เย่เทียนไม่คิดว่าเซี่ยหนานหนานจะเย้ายวนขนาดนี้ เขาพบว่าตอนนี้เขาชอบเซี่ยหนานหนานมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าเขาโรคจิต หรือเพราะเซี่ยหนานหนานสวยมาก แต่เป็เพราะเซี่ยหนานหนานดึงดูดใจเขาจริงๆ
"เย่เทียน แกมองอะไร?" เมื่อเห็นเย่เทียนจ้องมองเธอ เซี่ยหนานหนานก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเย่เทียน
"แค่กๆ..." เย่เทียนหัวเราะอย่างอึดอัด แล้วพูดว่า "เอ่อ ไปกินข้าวกันเถอะ!"
"ได้สิ ไปกันเลย!" เซี่ยหนานหนานพูดด้วยรอยยิ้ม
หลังจากทั้งสองคนมานั่งที่โต๊ะอาหาร พวกเขาก็เริ่มทานอาหาร แต่เซี่ยหนานหนานทานอาหารแบบสุภาพสตรีมาก ไม่ได้ทานอาหารอย่างตะกละตะกลามเหมือนปกติ ทานอาหารอย่างสง่างาม และมีมารยาทในการทานอาหาร
เมื่อเห็นฉากนี้ เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะชมเชย "เซี่ยหนานหนาน ไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็สุภาพสตรีแบบนี้"
"หึ ฉันก็เป็แบบนี้มาตลอด แล้วทำไม แกไม่ชอบเหรอ?" เซี่ยหนานหนานเหลือบมองเย่เทียน
"ชอบ ชอบมากๆ" เย่เทียนรีบพูด เขารู้ว่าตอนนี้ต้องไม่หาเื่ใส่ตัว ถ้าเกิดยัยหนูนี่โกรธขึ้นมา ไม่ให้เขาแตะตัวเธอ มันจะยุ่ง เพราะเขารู้ดีว่านิสัยของเซี่ยหนานหนานเป็แบบไหน เธอเป็ประเภทเผ็ดร้อนแน่นอน
หลังจากได้ยินคำพูดของเย่เทียน เซี่ยหนานหนานก็เผยรอยยิ้มพอใจ เธอก็รู้ว่าเย่เทียนจะไม่โกหกเธอ เธอที่เป็สุภาพสตรีแบบนี้ ก็เพราะได้รับการอบรมจากตระกูลเซี่ยมา
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เซี่ยหนานหนานกับเย่เทียนก็เดินเล่นในสวนด้วยกัน เซี่ยหนานหนานพูดว่า "เย่เทียน แกเพิ่งกลับมาเมืองหลวง มีเื่ต้องจัดการเยอะ ฉันไม่รั้งแกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยเจอกันดีไหม?"
"ได้สิ งั้นผมไปก่อนนะ ถ้าว่างแล้วค่อยติดต่อกัน" เย่เทียนพยักหน้าพูด พูดตามตรง เขายังมีเื่ต้องทำอีกเยอะ
"งั้นบ๊ายบายนะ อย่าลืมซื้อของขวัญให้ฉันด้วยนะ!" เซี่ยหนานหนานโบกหมัดน้อยๆ ให้เย่เทียนแล้วพูด
"อืม โอเค" เย่เทียนตอบรับพร้อมรอยยิ้ม
หลังจากเย่เทียนแยกกับเซี่ยหนานหนาน เขาก็รีบขับรถกลับไปที่เมืองหลวง มุ่งหน้าไปที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทหลงเวยเวชภัณฑ์ เย่เทียนจะไปรายงานเื่งานกับหลงเซี่ยวเทียนประธานกลุ่มหลงเวย ในเมื่อเขาเดินทางกลับประเทศครั้งนี้ เป้าหมายหลักของเขาคือการช่วยตระกูลหลง รับเงินห้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐทั้งหมดมา เพื่อที่จะแก้ปัญหาวิกฤตของตระกูลหลงได้อย่างสมบูรณ์
เมื่อเย่เทียนขับรถมาถึงตึกของกลุ่มหลงเวย เขาได้รับแจ้งว่าหลงเซี่ยวเทียนเลิกงานแล้ว
เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด เ้าคนนี้ไม่ได้ตั้งใจหลบหน้าเขาใช่ไหม แต่เขาก็ยังโทรศัพท์หาหลงเซี่ยวเทียน บอกหลงเซี่ยวเทียนว่าเขามาถึงแล้ว ให้เขามาที่บ้านของเขาหลังจากเลิกงาน
เมื่อหลงเซี่ยวเทียนได้ยินว่าเย่เทียนจะพบเขา เขาก็ไม่ปฏิเสธ เขาตอบรับแล้วขับรถออกจากกลุ่มหลงเวย มาที่บ้านของเย่เทียน
"ท่านลุง ในที่สุดท่านก็มา ท่านไม่รู้หรอกว่าผมรอท่านนานแค่ไหน!" เมื่อเย่เทียนเห็นหลงเซี่ยวเทียนมาถึง เขาก็รีบเข้าไปทักทายพูดอย่างกระตือรือร้น
"ฮ่าๆ เสี่ยวเทียน แกก็รู้ว่า่นี้ลุงยุ่ง ก็เลยให้เลขาส่วนตัวช่วยลาพักร้อนให้ลุง ลุงจะได้มาอยู่กับแม่ของแกได้นานขึ้นอีกหน่อย หลังปีใหม่ ลุงจะหาเวลาไปเมืองเจียงหนานสักวัน แล้วพาแกไปเยี่ยมแม่แกด้วยกัน" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ท่านลุง ่นี้ท่านลำบากแล้ว" เย่เทียนพูดอย่างจริงใจ
"พอๆ พวกเราเป็พ่อลูกกัน ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้น แกไปนั่งรอที่โซฟาก่อน เดี๋ยวลุงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วจะพาแกออกไปเดินเล่น" หลงเซี่ยวเทียนโบกมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
เย่เทียนพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก เขารู้ว่า่นี้หลงเซี่ยวเทียนยุ่งมาก เขาต้องให้หลงเซี่ยวเทียนผ่อนคลายก่อน แล้วค่อยช่วยเขาทำงาน ไม่งั้นเขาจะทำภารกิจไม่สำเร็จ เพราะตอนนี้เขาก็เป็แค่คนธรรมดา ถ้าอยากช่วยตระกูลหลง ก็ต้องใช้พลังพิเศษที่มีอยู่ในตัว แต่พลังนี้มีจำนวนครั้งในการใช้งานจำกัด เขาใช้ตามใจชอบไม่ได้ ไม่งั้นจะถูกผลกระทบ แม้ว่าเขาจะไม่เคยถูกผลกระทบ แต่ถ้าใช้พลังนี้ไปแล้ว เขาก็จะใช้ครั้งที่สองไม่ได้อีก เว้นแต่พลังของเขาจะแข็งแกร่งพอที่จะควบคุมพลังนี้ได้ โดยไม่ถูกผลกระทบใดๆ
แน่นอนว่าถ้ามีโอกาส เย่เทียนก็ไม่รังเกียจที่จะใช้พลังนี้ แต่แทบจะเป็ไปไม่ได้ เว้นแต่พลังของเย่เทียนจะไปถึงขั้นนักบุญวรยุทธ หรือขั้นที่สูงกว่านั้น ไม่งั้นพลังนี้ของเย่เทียนจะใช้ไม่ได้แน่นอน
เย่เทียนรอนานประมาณหนึ่งชั่วโมง หลงเซี่ยวเทียนก็ลงมาจากชั้นบน เปลี่ยนเป็ชุดลำลอง ดูเหมือนหนุ่มวัยสามสิบกว่าๆ ดูสดชื่นมาก สมกับเป็ข้าราชการจริงๆ ไม่เหมือนใคร ใส่ชุดลำลองชุดนี้ก็ดูรู้ว่าเขาเป็คนในวงการราชการ
เมื่อเห็นหลงเซี่ยวเทียนเปลี่ยนเป็ชุดนี้ เย่เทียนก็รู้สึกว่าเขาหล่อกว่าตอนใส่ชุดทหารอีก หล่อจนเขาอิจฉา เขาถึงกับสงสัยว่าถ้าให้หลงเซี่ยวเทียนใส่ชุดทหาร จะเป็ภาพแบบไหน คงจะหล่อมาก เท่มาก น่าอิจฉามาก
"เสี่ยวเทียน เป็ไงบ้าง ชุดนี้ลุงใส่แล้วโอเคไหม?" หลงเซี่ยวเทียนถามด้วยรอยยิ้ม
"โอเคแน่นอน ผมรู้อยู่แล้วว่าท่านใส่ชุดอะไรก็ดูดี หล่อกว่าผมใส่ชุดทหารอีก" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ไอ้หนู แกก็แค่โม้ไปวันๆ!" หลงเซี่ยวเทียนเหลือบมองเย่เทียนแล้วด่าด้วยรอยยิ้ม
"ที่ไหนกัน ผมพูดความจริง!" เย่เทียนโต้แย้ง
"พอๆ พวกเราอย่าเถียงกันเลย ไปกันเถอะ ไปเดินเล่นกับลุง" หลงเซี่ยวเทียนชวนเย่เทียน
"ครับ ผมมีเื่จะรายงานท่านลุงพอดี!" เย่เทียนพยักหน้ารับคำ
จากนั้นเย่เทียนกับหลงเซี่ยวเทียนก็ออกจากกลุ่มหลงเวย มาที่จัตุรัสข้างนอก
หลังจากเย่เทียนกับหลงเซี่ยวเทียนมาถึงสวนสาธารณะ หลงเซี่ยวเทียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "เสี่ยวเทียน ลุงจำได้ว่าเมื่อก่อนที่นี่เป็ที่ที่แกกับคุณปู่ชอบมาเล่นไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่ครับ เมื่อก่อนสนุกดี แต่ตอนนี้ที่นี่ห้ามเล่นแล้ว ดังนั้นตอนนี้ก็มีแต่ชาวบ้านแถวนี้ที่มาเล่นกัน ส่วนพวกเราก็ทำได้แค่เดินเล่นแถวๆ นี้" เย่เทียนพยักหน้าพูด
"ไม่เป็ไร ยังไงตอนนี้ที่นี่ก็เป็แค่ซากปรักหักพัง ไม่มีชีวิตชีวาเลย สู้พวกเราออกไปเที่ยวพักผ่อนคลายเครียดกันดีกว่า" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
………………………
2K
