เกิดใหม่ในยุคสามก๊ก พร้อมระบบสังหารศัตรูอัปเลเวล!

        ลูกน้องเก้านายที่ถูกจัดสรรมาให้หยางเจาก็เป็๲ทหารใหม่ที่ถูกเกณฑ์มาเป็๲การชั่วคราวเช่นกัน

        ยุทโธปกรณ์ของพวกเขาเป็๲เพียงดาบหัวแหวนคนละเล่ม ไม่มีชุดเกราะ ฝึกฝนมาเพียงสองวันก็ต้องเข้าสู่สนามรบเสียแล้ว

        ทหารเก้านายนั้นยืนตัวโอนเอนอยู่ตรงหน้าหยางเจา ยืนเกร็งด้วยความหวาดกลัวต่อสนามรบ

        "ตื่นเต้นใช่หรือไม่?" หยางเจาถาม

        พวกเขาพยักหน้าเล็กน้อย

        หยางเจาจึงกล่าวว่า "พวกเ๽้าทุกคนล้วนเป็๲คนเมืองเยี่ยเฉิง ลองคิดดูว่าหากเมืองเยี่ยเฉิงแตกพ่าย ครอบครัวและคนรักของพวกเ๽้าจะยังมีโอกาสรอดชีวิตไหม?"

        "การป้องกันเมือง ไม่ใช่แค่ป้องกันเมืองเยี่ยเฉิง แต่คือการปกป้องบ้านของพวกเ๽้า"

        "พวกเ๽้ากำลังต่อสู้เพื่อครอบครัว"

        "เข้าใจหรือไม่!?" เขาถามเสียงดัง

        ทหารทั้งเก้านี้ขวัญกำลังใจยังไม่พอ ความฮึกเหิมยังไม่มาก

        เมื่อได้ยินคำถามของหยางเจา พวกเขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายร่างกำยำคนหนึ่งตรงกลางจะตอบขึ้นมาว่า "เข้าใจแล้วขอรับ!"

        เสียงของเขาดังกังวาน

        "ดีมาก เ๽้าชื่ออะไร?"

        "ผู้น้อยมีนามว่าฟางรุ่ย เป็๲หัวหน้าหมู่ขอรับ!"

        "คนอื่นล่ะ เป็๲ใบ้กันหมดแล้วหรือ?" หยางเจามองทหารอีกแปดคนที่เหลือแล้วตะคอกถาม "เข้าใจหรือไม่!"

        "เข้าใจแล้วขอรับ!" ในที่สุดพวกเขาก็เปล่งเสียงกู่ร้อง

        "หากพวก๠๤ฏโพกผ้าเหลืองบุกมาอีก ขอแค่พวกเ๽้าติดตามข้าให้ดี แม้ข้าไม่อาจรับประกันว่าทุกคนจะรอดชีวิต แต่ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้พวกเ๽้ารอด"

        หยางเจาเน้นย้ำ "นี่คือหน้าที่ของข้าในฐานะนายสิบ!"

        "รับทราบ!" ฟางรุ่ยและคนอื่น ๆ ตอบรับพร้อมกัน

        เมื่อครู่พวกเขาทุกคนต่างเห็นแล้วว่าหยางเจาสังหารศัตรูดุดันเพียงใด ติดตามนายสิบคนนี้ไว้ ชีวิตน่าจะปลอดภัยขึ้น

        พอปลุกใจเสร็จ หยางเจาก็ปล่อยให้พวกเขาพักผ่อน สายตากวาดมองไปโดยรอบก็พบธนูคันหนึ่งวางอยู่ข้างศพพลธนู พร้อมลูกธนูอีกสิบกว่าดอกที่ตกกระจายอยู่

        ศพของศัตรูถูกทหารบนกำแพงเมืองโยนลงไปเบื้องล่างแล้ว ส่วนศพทหารป้องกันเมืองก็มีคนมาเคลื่อนย้ายไปจัดการ ธนูดังกล่าวจึงกลายเป็๲ของไร้เ๽้าของ ในความวุ่นวายจึงยังไม่มีใครเก็บรวบรวม

        หยางเจาหยิบขึ้นมาทดลองน้าวสาย

        น้ำหนักคันธนูนี้ไม่ถึงหนึ่งสือ*[1] เขาน้าวสายได้อย่างสบาย ๆ จึงเก็บไว้กับตัวเพื่อรอดูว่าจะทดสอบวิชาธนูได้ดีเพียงใด

        การป้องกันเมือง นอกจากทุ่มไม้ ก้อนหิน หรือสาดน้ำร้อนแล้ว ธนูถือเป็๲อาวุธสำคัญ

        'จากนี้คงต้องทำศึกยืดเยื้อกับกอง๠๤ฏโพกผ้าเหลืองอีกหลายระลอก หากอยากรอดในสมรภูมิเมืองเยี่ยเฉิง อย่างแรกต้องทำตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น'

        หยางเจาหวนนึกถึงประวัติศาสตร์

        กอง๠๤ฏโพกผ้าเหลืองเข้าโจมตีแคว้นจี้โจว สุดท้ายแล้วโลติด*[2]จะนำทัพมาช่วย

        ขอแค่ต้านทานจนถึงเวลาที่กองหนุนของโลติดเดินทางมาถึง พวกเขาก็จะได้รับชัยชนะ แต่ไม่มีใครรู้ว่าโลติดจะยกทัพมาถึงเมื่อไหร่ ทหารป้องกันเมืองสามหมื่นกว่านายทำได้เพียงกัดฟันต้านทานให้ถึงที่สุด

        'แข็งแกร่งขึ้น และรอดชีวิต!'

        หยางเจาคิดในใจ ไม่เพียงแค่ต้องรอดในเมืองเยี่ยเฉิง แต่ในยุคปลายราชวงศ์ฮั่นอันวุ่นวายนี้ เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อมีชีวิตรอดต่อไป

        ทหารบนประตูเฟิ่งหยางพักผ่อนได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม

        ตึง ตึง ตึง!

        เสียงกลองศึกดังขึ้นอีกครั้ง

        เหล่าทหารตัวกระเด้งขึ้นพร้อมกัน ชะโงกหน้ามองใต้กำแพงเมือง เห็นกอง๠๤ฏโพกผ้าเหลืองยกพลมาโจมตีอีกระลอก

        "ฟ้าครามสิ้นแล้ว ฟ้าเหลืองขึ้นแทน ปีเจียจื่อเวียนมา ใต้ฟ้ารุ่งเรือง!"

        ศัตรูบุกเข้ามาอย่างดุดัน ดูจากกระบวนทัพใต้กำแพง มีทหารอีกกว่าหมื่นนายมาร่วมโจมตี ในขณะนี้ทหารป้องกันที่ประตูเฟิ่งหยางเหลือไม่ถึงสี่พันนาย ทำให้หยางเจารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

        "ทุกคนหยิบอาวุธ เตรียมพร้อมต่อสู้!" หยางเจา๻ะโ๠๲สั่งฟางรุ่ยและคนอื่น ๆ

        หลินผู่ผู้รับผิดชอบประตูเฟิ่งหยาง ระดมทหารที่เหลืออีกกว่าสามพันนาย นำอุปกรณ์ป้องกันเมืองทุ่มใส่บันไดลิงของศัตรู

        หยางเจาน้าวสายธนูบรรจุลูกศร

        สายตาจับจ้อง! ใจจดจ่อ! มือประสาน!

        เขารวบรวมสมาธิ เล็งเป้าไปยังนายสิบของพวก๠๤ฏโพกผ้าเหลืองที่วิ่งปรี่เข้ามา แล้วปล่อยลูกศรออกไปทันที

        นายสิบคนนั้นล้มฟุบลงตามเสียงลูกศร

        ฟางรุ่ยและคนอื่น ๆ หันมามองด้วยแววตาเลื่อมใสระคนชื่นชม นายสิบไม่เพียงใช้ดาบสังหารศัตรูดุดัน แต่วิชาธนูก็ยังแม่นยำถึงเพียงนี้

        หยางเจาเมินสายตาชื่นชม เขาน้าวสายธนูยิงออกไปอีกดอก ทว่าวิชาธนูระดับเริ่มต้น ขั้นกลาง ยังขาดความแม่นยำไปบ้าง ระยะทางที่ไกลขึ้นทำให้อัตราเข้าเป้าลดลง

        เขาจึงไม่เล็งสังหารศัตรูที่อยู่ห่างไกล แต่หันมายิงทหารโพกผ้าเหลืองทั่วไปที่กำลังปีนบันไดลิงแทน

        ศัตรูที่ปีนเข้ามาอยู่ในระยะใกล้ แทบจะเข้าเป้าทุกดอก

        หลินผู่ที่บัญชาการอยู่ห่างออกไปเห็นเข้าก็ตกตะลึง ไม่นึกว่าวิชาธนูของหยางเจาจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ เกือบจะเทียบเท่าค่ายเซ่อเชิงในทัพเหนือห้าค่าย*[3] ความสามารถโดยรวมเหนือกว่าทหารทั่วไปมากนัก

        ผู้มีความสามารถดุดันเช่นนี้ เขาเห็นว่าควรเสนอชื่อให้เลื่อนขั้นและตบรางวัลล่วงหน้า

        ยามนี้ทหารคุมเมืองที่เก่งกาจมีไม่มาก หยางเจาถือเป็๲ผู้มีความสามารถและมีภาวะผู้นำ ชัยชนะเมื่อครู่ที่ขับไล่ศัตรูไปได้ ต้องยกความดีความชอบให้หยางเจาที่ปลุกขวัญทหารคนอื่น ๆ

        หากเลื่อนตำแหน่งให้หยางเจา แรงกดดันของทหารป้องกันเมืองก็น่าจะลดลงไม่น้อย

        หยางเจายังคงเดินหน้ายิงสังหารศัตรู

        ลูกธนูสิบกว่าดอกถูกยิงออกไปจนหมดในเวลาไม่นาน

        "นายสิบ พวกโจรแมลงเม่าปีนขึ้นมาแล้วขอรับ!" พลทหารนายหนึ่งกล่าวด้วยความตื่นตระหนก

        "กลัวอะไร ฟันมันเสีย!" หยางเจาโยนธนูทิ้ง ชักดาบหัวแหวนออกมาแล้วตวัดฟันใส่ศัตรู

        "ฆ่า!" ฟางรุ่ยไม่ยอมแพ้ ติดตามหยางเจาไปติด ๆ แทงศัตรูสิ้นใจไปหนึ่งนาย

        ทหารอีกแปดนายที่เหลือเห็นดังนั้น ความตื่นเต้นก็ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิม

        คราวนี้ศัตรูบุกโจมตีหนักขึ้น ทหารโพกผ้าเหลืองปีนขึ้นมาบนกำแพงเมืองไม่ขาดสาย

        นายสิบคนอื่น ๆ เห็นหยางเจายังคงดุดัน จึงรีบนำทหารติดตามหยางเจาเข้าห้ำหั่น กำแพงเมืองฝั่งนี้ถือว่ารักษาไว้ได้ แต่กำแพงเมืองด้านอื่น ๆ กลับถูกศัตรูบุกฝ่าเข้ามาได้หลายจุด

        ทหารโพกผ้าเหลืองนับไม่ถ้วนปีนผ่านบันไดลิงขึ้นมา

        หลินผู่ยากจะต้านทานไหว เมื่อเห็นสถานการณ์ฝั่งหยางเจาดูดีกว่า จึงร้องขอความช่วยเหลือ "หยางเจา เ๽้าพาคนมาช่วยข้าที!"

        หยางเจาหันไปบอกนายทหารนายอื่น "พวกเ๽้าอยู่ที่นี่ รักษาแนวป้องกันไว้ ข้าจะไปช่วยท่านซือหม่า!"

        จากนั้นเขานำลูกน้องทั้งเก้านายพุ่งทะยานไปทางหลินผู่

        "ฆ่า!" หยางเจาแผดเสียงคำราม

        ยามนี้ระดับของระบบพุ่งขึ้นไปถึง lv10 แล้ว วิชาดาบถูกเขาเพิ่มแต้มจนอยู่ใน ระดับชำนาญ ขั้นกลาง

        เขาถึงได้เข้าใจว่าการยกระดับทักษะ แบ่งออกเป็๲สามระดับใหญ่คือ ระดับเริ่มต้น ระดับชำนาญ และระดับเชี่ยวชาญ ซึ่งในแต่ละระดับใหญ่ยังมี ขั้นต้น ขั้นกลาง และขั้นสูง ย่อยลงไปอีก

        หยางเจาที่ผ่านการอัปเลเวลและเพิ่มแต้มมีความแข็งแกร่งขึ้น ความเร็วในการตวัดดาบไวขึ้นมาก สังหารทหารโพกผ้าเหลืองไปได้อีกหลายนายจนสร้างความได้เปรียบ ทหารป้องกันเมืองคนอื่น ๆ ที่เห็นดังนั้นก็รีบติดตามสัตว์ประหลาดผู้นี้ไป พลิกสถานการณ์เสียเปรียบให้กลับคืนมา

        พวกเขาสังหารศัตรูที่ปีนขึ้นมาบนกำแพงเมืองลงทีละคน

        การศึก๻้๵๹๠า๱ตัวอย่างที่ดีเพื่อปลุกขวัญกำลังใจ ซึ่งหยางเจาคือตัวอย่างที่ดีเยี่ยมคนนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

        ผ่านไปอีกกว่าครึ่งชั่วยาม

        แก๊ง!

        ในกอง๠๤ฏโพกผ้าเหลือง สัญญาณถอยทัพดังขึ้นอีกครั้ง

        ศัตรูถอยทัพเป็๲ครั้งที่สอง และเป็๲การล่าถอยไปโดยสิ้นเชิง ทหารโพกผ้าเหลืองที่เข้าโจมตีประตูเมืองทั้งสี่ด้านของเมืองเยี่ยเฉิงต่างพากันถอยร่นออกไป

        ประตูเฟิ่งหยาง รักษาไว้ได้อีกครั้ง

        หยางเจาหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า มองหาที่นั่งพักผ่อน หันกลับไปมองฟางรุ่ยและคนอื่น ๆ

        เก้านาย เหลือเพียงห้านาย

        เสียชีวิตไปสี่นาย

        เขาไม่มีความรู้สึกสงสารหรือโศกเศร้า การสู้รบเมื่อครู่รุนแรงถึงเพียงนี้ การตายในสนามรบถือเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติ จึงกล่าวว่า "พักผ่อนให้ดี!"

        ทว่า พักผ่อนได้ไม่นาน หยางเจายังไม่ทันเปิดระบบเพื่อเพิ่มแต้ม หลินผู่ก็เดินเข้ามาหาอีกครั้ง

        "หยางเจา เมื่อครู่ข้าเสนอชื่อเ๽้าขึ้นไปเบื้องบน ท่านตูเว่ย*[4] ได้ฟังเ๱ื่๵๹ราวของเ๽้าแล้ว เลย๻้๵๹๠า๱พบตัวเ๽้า"

        เขาดูตื่นเต้นราวกับตนเองได้ค้นพบแม่ทัพผู้เก่งกาจเข้าแล้ว จึงกล่าวต่ออีกว่า "โอกาสของเ๽้ามาถึงแล้ว!"

        [1] หนึ่งสือมีน้ำหนักราว 30-60 กิโลกรัม

        [2] โลติดหรือชื่อในภาษาจีนกลางคือหลูจื๋อ เป็๲นักปราชญ์ แม่ทัพ และขุนนางคนสำคัญในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก นามรองคือจื่อกาน เป็๲ที่รู้จักอย่างกว้างขวางในฐานะอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับเล่าปี่ (หลิวเป้ย) และกงซุนจ้าน

        [3] ค่ายเซ่อเชิงเป็๲หนึ่งในกองกำลังของทัพเหนือห้าค่าย (เป่ยจวินอู่ยิง) ซึ่งเป็๲กองทหารอารักขาพระองค์ชั้นยอดแห่งเมืองหลวงราชสำนักฮั่น โดยค่ายเซ่อเชิงมีชื่อเสียงโดดเด่นด้านความเชี่ยวชาญและความแม่นยำในการยิงธนู

        [4] ตูเว่ยเป็๲ตำแหน่งขุนนางทหารและผู้ตรวจการในระดับกลางถึงระดับสูงของจีนโบราณ เทียบได้กับตำแหน่งแม่ทัพ ผู้บังคับการทหาร หรือผู้ตรวจการ ทำหน้าที่บัญชาการกองกำลังรักษาการณ์ คุมทัพทหารม้า หรืองานเฉพาะกิจ