ครั้นเงาร่างของหมอมู่ปรากฏขึ้นในลานสายตา หลี่หลิวหยางจึงเร่งฝีเท้าเข้าไปหา พร้อมเอ่ยปากสอบถามด้วยน้ำเสียงที่ปิดไม่มิดถึงความร้อนใจ
“ท่านคงเป็ท่านหมอเทวดามู่กระมัง เสด็จแม่เป็อย่างไรบ้าง”
หมอมู่เงยหน้ามององค์ชายรูปงามเบื้องหน้า ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม แต่กระนั้นรอบตัวกลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายเยียบเย็นดุดัน ยามจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคมกล้าคู่นั้น ทำให้รู้สึกเหน็บหนาวสะท้านไปถึงกระดูก ไม่เหมือนกับองค์ชายคนอื่นๆ เลยสักนิด นี่คงเป็องค์ชายสามที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในสนามรบกระมัง
“ทูลองค์ชาย เซี่ยฮองเฮาทรงมีพระอาการตับและกระเพาะไม่ประสานกัน มีกรดน้ำย่อยไหลย้อนขึ้นมาทางหลอดอาหาร หากได้เสวยโอสถแล้วพระอาการของฮองเฮาก็จะทุเลาขึ้นตามลำดับ อย่างไรก็ดี หากฮองเฮายังทรงตรากตรำพระทัย กลัดกลุ้มหม่นหมองอยู่เรื่อยๆ เช่นนี้ โรคเดิมก็อาจกำเริบกลับมาได้อีกพ่ะย่ะค่ะ” หมอมู่เว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ
“กระหม่อมได้ถวายยาสงบจิตและยาช่วยบรรทมให้สนิท เพื่อให้ฮองเฮาทรงพักผ่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทว่ายาทุกชนิดล้วนมีพิษอยู่สามส่วน ไม่อาจเสวยต่อเนื่องเป็เวลานาน หากพึ่งพาแต่ยา นานวันเข้าฮองเฮาอาจจะไม่สามารถบรรทมได้ด้วยพระองค์เอง ด้วยเหตุนี้ กระหม่อมจึงใคร่ทูลขอให้องค์ชายโปรดดูแลฮองเฮาให้มีพระอารมณ์เกษมสำราญ ปราศจากเื่ขุ่นข้องหมองใจให้ระคายเคืองพระทัย ทั้งช่วยบรรเทาพระอาการให้ดีขึ้นและมิให้ทรงพึ่งพายาเกินจำเป็พ่ะย่ะค่ะ”
หลี่หลิวหยางยืนนิ่งฟังหมอมู่อย่างตั้งอกตั้งใจ ั์ตาดำวาวจ้องมองหมอชราตรงหน้าอย่างไม่วางตา เกรงว่าจะฟังคำแนะนำของหมอเทวดามู่ตกหล่นแม้เพียงครึ่งคำ
เมื่อหมอมู่กล่าวถึงความกลัดกลุ้มเป็ทุกข์ อัดแน่นในใจของพระมารดา เขาไหนเลยจะไม่ทราบว่าเกิดจากเหตุอันใด เสด็จแม่ของเขาผู้นี้แม้ภายนอกนั้นดูเข้มแข็งอดทน ยิ้มหัวเราะรับฟังทั้งเื่ดีและร้าย ปกครองวังหลังรวมถึงพระสนมนางในอย่างเรียบร้อยเป็ระเบียบ แต่ทว่าภายในใจล้วนตรอมตรมทุกข์ระทมยากจะเอื้อนเอ่ย
หลี่หลิวหยางยังจำได้ไม่ลืม ครั้งตอนเขายังเยาว์วัย กลางคืนดึกสงัดเขาเคยเห็นพระมารดาแอบหลั่งน้ำตาเงียบๆ ท่ามกลางความมืดสลัวเพียงลำพัง แม้ในความมืดนั้นเขาจะมองเห็นหน้าพระมารดาไม่ชัด แต่ก็ััได้ถึงความโศกเศร้า ความน้อยเนื้อต่ำใจ สายตาทอดยาวออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอยราวกับมองหาอะไรบางอย่างที่ไม่มีวันหวนคืน
และเมื่อเขาเติบใหญ่ขึ้น พระมารดาก็มิได้หลั่งน้ำตาอีก หยดน้ำที่เคยอาบแก้มแปรเปลี่ยนเป็ความเคร่งขรึมเย็นเยียบ รอยยิ้มน้อยๆ ที่เคยประดับบนหน้าราวแสงอรุณรุ่ง กลับมลายหายไปไม่หลงเหลือแม้แต่เงา
หมอมู่กล่าวจบหลี่หลิวหยางเพียงพยักหน้ารับรู้ พร้อมกล่าวขอบคุณหมอมู่ด้วยความจริงใจ พร้อมกับสั่งให้ขันทีประทานรางวัล ก่อนจะย่างเท้าเดินเข้าไปเยี่ยมพระอาการของพระมารดา
หากแต่ก่อนหมุนตัวไป สายตาพลันสะดุดเข้ากับร่างของสตรีนางหนึ่ง กำลังยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลังหมอมู่อย่างสงบนิ่งไม่ไหวติงประหนึ่งรูปปั้น แม้เห็นเพียงไรผมบนหน้าผากหลี่หลิวหยางกลับรู้สึกคุ้นตายิ่งนัก และเพราะนางก้มศีรษะลงจึงทำให้เห็นหน้าค่าตาไม่ชัดเจน ปากกำลังจะสั่งให้นางเงยหน้าขึ้น เป็เวลาเดียวกับหมอมู่ที่เหลือบเห็นองค์ชายสามขมวดคิ้วหรี่ตา ซ้ำยังแฝงความสงสัยจ้องมองไปยังด้านหลังของตน จึงรีบเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า
“นางเป็ศิษย์หญิงของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ หนนี้ได้นางมาช่วยตรวจพระวรกายของฮองเฮา”
หลี่หลิวหยางจ้องมองร่างเจียวอวี๋ชั่วครู่ความสงสัยผุดขึ้นในใจ หลังได้ยินคำอธิบายจากหมอมู่จึงได้ถอนสายตาออก ก่อนจะผงกศีรษะรับรู้คราหนึ่งแล้วจึงกล่าวขอตัวกับหมอมู่
เขาก้าวเข้าสู่ตำหนักด้านใน มุ่งตรงไปยังแท่นบรรทม เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันก้มหน้าคำนับด้วยความหวาดหวั่น รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างของหลี่หลิวหยางดุจแรงกดทับ ทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกหนักอึ้ง หายใจไม่ทั่วท้อง
บรรยากาศภายในตำหนักพลันเงียบสงัด ราวกับอากาศถูกสูบหายไปในชั่วพริบตา ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าสบตาแม้กระทั่งหายใจเสียงดัง เหลือเพียงความอึดอัดกดดันที่ปกคลุมหนาแน่นไปทั่วทั้งห้อง
องค์ชายสามพระองค์นี้อายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปีกลับมีนิสัยแข็งกร้าวดุดัน เ็าและเคร่งขรึม รอยยิ้มแทบไม่เคยปรากฏบนใบหน้า ยามใดที่เขาโกรธเกรี้ยวขึ้นมาเปรียบดั่งอัสนีบาตฟ้าพิโรธ เขาไม่เคยลังเลสักเล็กน้อยยามสังหารคน แม้แต่พระสนมสตรีของฮ่องเต้ เขายังกล้าตัดหัวทันทีไม่ละเว้น ไม่ปราณีต่อคำวิงวอนร้องไห้
ความดุดันเด็ดขาดเช่นนี้เป็ที่เล่าลือไปทั่ววังหลวง ยิ่งทำให้ผู้คนในวังต่างหวาดกลัวองค์ชายสามผู้นี้ แม้เพียงได้ยินชื่อก็พากันสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย
เหตุการณ์ครั้งนั้นถึงกับทำให้หลี่ห่าวอู๋ฮ่องเต้เรียกองค์ชายสามไปตำหนิอย่างรุนแรง ทว่าเหตุผลที่เขาอธิบายต่อพระบิดายิ่งทำให้เพลิงพิโรธของหลี่ห่าวอู๋ฮ่องเต้ปะทุอย่างยิ่งยวด หลี่หลิวหยางได้กล่าวไว้ว่า
‘สตรีของเสด็จพ่อมีตั้งมากมายเหลือคณานับ ตายไปสักคนสองคนจะเป็กระไร ตำหนักฝ่ายในจะเพิ่มหรือลดผู้ใดก็มิได้ต่างกันนัก เสด็จพ่อทรงจดจำใบหน้าพวกนางได้ทุกคนเช่นนั้นรึ มีมากก็มีแต่เปลืองเงินทองท้องพระคลัง มิอาจนับเป็ประโยชน์อันใดได้ หากตำแหน่งพระสนมว่างเว้นลงเมื่อใด ขุนนางประจบสอพลอในท้องพระโรงพวกนั้นคงมิรอช้า คร้านจะแย่งกันถวายลูกสาวหลานสาวแก่เสด็จพ่อ จนเลือกไม่หวาดไม่ไหวกระมัง แต่อย่างไรก็ตาม หากเมื่อใดที่สตรีของเสด็จพ่อ กล้าล้ำเส้นลูกและเสด็จแม่ ก็อย่าหาว่าลูกโเี้อำมหิตก็แล้วกัน’
แม้ถ้อยคำของหลี่หลิวหยางจะกล่าววาจาข่มขู่รุนแรงราวเข็มนับพันทิ่มแทง จนทำให้ผู้ฟังรู้สึกขุ่นเคืองสั่นสะท้านด้วยความโมโหสักปานใด แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า คำพูดของเขาไม่เป็ความจริงแม้สักส่วน หลี่ห่าวอู๋ฮ่องเต้ทำได้เพียงแต่ตะคอกตำหนิอย่างรุนแรงและสั่งลงโทษโบยยี่สิบไม้ ก่อนจะกักบริเวณบุตรชาย แต่ก็ไม่อาจกักตัวเขาเอาไว้ได้นานเพราะกองทัพก็ขาดเขาไม่ได้เช่นกัน
หลี่ห่าวอู๋ฮ่องเต้เข้าใจดีเสมอมา ว่าบุตรชายของตนกลายเป็ชายหนุ่มผู้ห้าวหาญ เด็ดเดี่ยว แต่ทว่ากลับเงียบขรึมและดุดัน ก็เพราะเติบโตกลางค่ายทหาร ฝึกวรยุทธ์และศาสตร์การศึกเคียงบ่าเคียงไหล่เหล่าทหารกล้าั้แ่เยาว์วัย ประสบการณ์เ่าั้ค่อย ๆ หล่อหลอม เจียระไนจิตใจให้เฉียบขาดและแหลมคม แต่กลับมิได้หลงเหลือความอ่อนโยนหรือผ่อนปรนไว้แม้แต่น้อย วาจาที่เปล่งออกมาแต่ละคำจึงแข็งกระด้างและกดดันผู้ฟังอย่างยิ่ง ซึ่งเป็ผลพวงของการถูกเลี้ยงดูท่ามกลางความเป็ความตายในสมรภูมิรบ
ส่วนเหล่านางกำนัลและขันทีล้วนรู้ดีแก่ใจว่า หากเผลอไปแตะเกล็ดย้อน [1] ขององค์ชายสามแม้เพียงเล็กน้อย ก็อย่าหวังว่าจะรอดกลับออกไปพร้อมศีรษะบนบ่า ในฐานะโอรสั ซ้ำยังเป็ทหารแข็งกร้าวดุดันเช่นเขา ไม่มีบทลงโทษใดอ่อนโยนนิ่มนวล มีเพียงความตายสู่น้ำพุเหลือง [2] เท่านั้นที่รออยู่เบื้องหน้า
“เสด็จแม่ เป็อย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่หลิวหยางมองมารดาด้วยแววตาอ่อนโยนแฝงความเป็ห่วง เซี่ยฮองเฮาเมื่อได้ยินเสียงบุตรชาย เปลือกตาที่หนักอึ้งจึงขยับและเปิดออก นางยกมือเรียวลูบใบหน้าที่เริ่มเห็นเค้าโครงความหล่อเหลาดั่งบุรุษวัยฉกรรจ์ของบุตรชาย ปากซีดเอ่ยเสียงเบา
“แม่ไม่เป็ไร เ้าอย่าได้เป็ห่วงนักเลย ท่านหมอมู่เป็ถึงหมอเทวดาแถมยังมีหมอหญิงเก่งกาจอีกคน ไหนเลยแม่จะไม่หายดีเล่า” หลี่หลิวหยางกุมมือเย็นเฉียบของมารดาเอาไว้
“เสด็จแม่ ท่านอยากเสวยอะไรหรือไม่ข้าจะให้ห้องครัวหลวงทำมาให้” เขาจ้องมองใบหน้ามารดาที่ซูบเซียว อ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง
“ไม่ต้องลำบากเ้าตงเอ๋อร์ แม่เพิ่งกินยาไปเมื่อครู่ จึงไม่อยากกินอาหารตอนนี้ เพียงอยากพักผ่อนสักหน่อยเท่านั้น เ้าก็อย่าได้เป็กังวลจนเกินไป” เซี่ยฮองเฮาเผยรอยยิ้มบางให้บุตรชาย นางไม่อยากให้เขาเป็ห่วงมากนักจึงพูดปลอบโยนไปคำสองคำ
“เช่นนั้นเสด็จแม่ต้องพักผ่อนให้ดี หากมีอะไรอยากรับสั่ง ส่งคนไปที่ตำหนักลูกก็พอ ลูกจะรั้งอยู่ในวังจนกว่าเสด็จแม่จะหายประชวร”
หลี่หลิวหยางอยู่พูดคุยกับฮองเฮาอีกเล็กน้อย แววตากังวลยังคงจ้องมองร่างผอมบาง อดจะเป็ห่วงเป็ใยพระมารดามิได้ มือใหญ่ยกผ้าห่มคลุมให้เซี่ยฮองเฮาแล้วเดินถอยออกมาจากห้องบรรทม
ทว่าทันใดนั้นรอยยิ้มอ่อนโยนที่ปรากฏบนใบหน้าเมื่อครู่ค่อยๆ พลันเลือนหายคล้ายกับไม่เคยมีมาก่อน สายตาเปลี่ยนเป็ทอประกายคมปราบดังเดิม ทั้งไร้อารมณ์ทั้งเ็าประหนึ่งหิมะแข็งค้างยามฤดูหนาว
หลี่หลิวหยางเดินก้าวข้ามธรณีประตูตำหนักคุนหนิง แล้วหยุดฝีเท้าตรงหน้าเหวินกงกง ที่กำลังยืนก้มหน้าหลุบตาค้อมกายอยู่หน้าประตูอย่างนอบน้อม แม้หลี่หลิวหยางเพียงยืนอยู่เงียบๆ กลับแผ่กลิ่นอายบีบคั้นออกมา ความกดดันแผ่กระจายปกคลุมทั่วร่าง เหล่าขันทีและนางกำนัลตัวสั่นเทิ้ม รีบคุกเข่าก้มหน้า ศีรษะจรดแตะพื้น
“เกิดเื่อะไรขึ้น!” น้ำเสียงเรียบเฉยเปล่งออกมา แต่ทว่าผู้ฟังรู้สึกอึดอัดกดดันยิ่ง
หลี่หลิวหยางถามเหวินกงกง โดยไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าขันทีคนสนิทของพระมารดา เหวินกงกงแม้จะรับใช้เชื้อพระวงศ์มานาน รู้จักมักคุ้นนิสัยของแต่ละพระองค์เป็อย่างดี เขาจึงปรับตัวได้ง่ายรู้ทิศทางกระแสลม แต่ก็อดหวาดหวั่นใจไม่ได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับองค์ชายสาม
องค์ชายสามหลี่หลิวหยางผู้นี้ไม่เหมือนองค์ชายคนอื่นที่ประสูติจากพระสนม เขาทั้งดุดันเ็าและพูดน้อย จึงเดาอารมณ์ได้ยากยิ่งนัก อีกทั้งเข้าวังก็น้อยครั้งจนนับนิ้วได้ การปรนนิบัติรับใช้จึงต้องอาศัยการคาดเดาอารมณ์จากสีหน้าแทน
“เอ่อ…”
เหวินกงกงลังเลใจที่จะเอ่ยถึงเื่ราวภายในตำหนักในออกไป เื่นี้เป็กิจของฝ่ายในที่เกี่ยวพันกับสตรีสูงศักดิ์ บุรุษย่อมไม่สมควรเข้าไปก้าวก่าย แม้จะเป็องค์ชายก็ตาม ทว่าเพียงหลี่หลิวหยางตวัดหางตามองมา สายตาคมกริบราวคมกระบี่ก็ทำให้หัวใจของเหวินกงกงหล่นวูบ
หากสายตาสามารถสังหารคนได้ ป่านนี้เขาคงถูกเฉือนแยกเป็พันเป็หมื่นชิ้นไปแล้ว ดวงตาคู่นั้นราวกับจะบดเคี้ยวเขาให้ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก เหวินกงกงสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นเทา เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มแผ่นหลังและฝ่ามือ เขาลอบรำพึงในใจ หากองค์ชายผู้นี้ยังสามารถสั่งปะาแม้แต่พระสนมคนโปรดของฮ่องเต้ได้ แล้วขันทีอย่างเขาจะนับเป็สิ่งใดได้ หากยังคงปิดปากเงียบต่อไป เกรงว่าคงมิอาจหนีรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชได้แน่ เหวินกงกงจึงรีบเอ่ยปากเล่าออกมาโดยไม่กล้าชักช้า
“เอ่อ…ทูลองค์ชาย ั้แ่หลินเต๋อเฟยถวายตัวเข้าวัง ฝ่าามิได้เสด็จมาตำหนักคุนหนิงอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งฝ่าาก็ไม่ทรงเลือกป้ายพระสนมคนอื่นๆ มาสามเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เหวินกงกงเล่าต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง
“วันก่อนเหล่าพระสนมจึงมาขอเข้าเฝ้าฮองเฮา กล่าวว่าพวกตนไม่ได้รับความเป็ธรรมจากฝ่าา จึงขอให้ฮองเฮาไปตรัสกับฝ่าาให้ฝ่าาเมตตาพระสนมทุกตำหนักอย่างทั่วถึงพ่ะย่ะค่ะ”
ยามได้ฟังสาเหตุแน่ชัดที่ทำให้พระมารดาถึงกับล้มป่วย คิ้วเรียวดั่งกะบี่คมก็พลันขมวดแน่น ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นทันที หลี่หลิวหยางครุ่นคิดสักพักจึงสั่งเสียงหนักว่า
“ห้ามให้พระสนมคนใดเข้าเฝ้าเสด็จแม่อีก ถ้าพวกนางไม่พอใจก็ให้ไปตรัสกับเสด็จพ่อเอาเอง หากยังมารบกวนเสด็จแม่ เ้าคงรู้ใช่หรือไม่ว่าต้องจัดการอย่างไร”
เหวินกงกงไหนเลยจะไม่รู้ คนที่กล้าสังหารสตรีของฮ่องเต้มีเพียงองค์ชายสามผู้นี้เท่านั้น เขาเกรงว่าวันนึงหากองค์ชายสามสังหารพระสนมคนโปรดของฮ่องเต้อีก พวกเขาที่ดูแลฝ่ายในคงไม่พ้นต้องตายตกไปตามกัน ไม่ถูกองค์ชายสังหารก็ถูกฮ่องเต้ปะากระมัง
เชิงอรรถ^แตะเกล็ดย้อนของมังกร หมายถึง การกระทำสิ่งที่ล่วงเกินผู้มีอำนาจหรือแตะต้องเรื่องต้องห้ามของเขา ซึ่งอาจนำไปสู่ผลร้ายแรงถึงชีวิต^น้ำพุเหลือง มีรากฐานมาจากความเชื่อในจีนโบราณ โดยเชื่อว่าโลกหลังความตายอยู่ลึกลงไปใต้ดิน มีน้ำพุหรือแหล่งน้ำใต้ดินสีเหลือง และเป็นสถานที่ที่วิญญาณทุกดวงต้องผ่านหรือไปสู่หลังความตาย
213
