เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        “เจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอไม่ได้ปิดบัง

        ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้วย่อมไม่มีผู้ใดทำอะไรโง่เขลา ในเมื่อหมอหลวงฉินเชิญนางมาสนทนาที่สำนักแพทย์หลวง เกรงว่าเขาจะคาดการณ์ไว้แล้วเจ็ดหรือแปดส่วน

        “เช่นนั้นชายชราขอถามสักหน่อยจะได้หรือไม่ว่าคุณหนูไป๋เรียนรู้วิชาแพทย์มาจากที่ใดกัน?”

        “จากสมุดบันทึกที่ท่านแม่ของข้าทิ้งไว้”

        เหตุผลนี้ไม่ได้ทำให้ผู้คนรู้สึกกังขาแต่อย่างใดเพราะแม้แต่หมอหลวงฉินเองก็เคยชินกับการจดบันทึกเช่นเดียวกัน

        “ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง เจียงฮูหยินได้ให้กำเนิดบุตรสาวที่ดียิ่งนัก”

        ความรู้สึกดีๆ ที่ไป๋เซี่ยเหอมีต่อหมอหลวงฉินพุ่งพรวดขึ้นทันทีด้วยถ้อยคำนี้

        ในยุคโบราณหลังจากสตรีออกเรือนไปแล้วจะถูกเรียกด้วยแซ่ของสามี เรียกได้ว่าสูญเสียความเป็นตนเองไป

        ทว่าหมอหลวงฉินกลับเรียกมารดาของนางว่าเจียงฮูหยินเพื่อแสดงถึงความเคารพ

        ที่เป็นเช่นนั้นเพราะในสายตาของหมอหลวงฉินความสำเร็จของเจียงเยว่เสียนไม่ได้ด้อยไปกว่าไป๋เสียนอันเลย

        คนหนึ่งปกป้องบ้านเมืองอยู่ในสนามรบส่วนอีกคนช่วยเหลือประชาชนจากโรคภัย

        “เช่นนั้นคุณหนูไป๋พอจะบอกตำรับยาให้กับข้าได้หรือไม่?” เขาสงสัยจริงๆว่าโรคมีบุตรยากแต่กำเนิดของฮองเฮานั้นมีวิธีรักษาอย่างไร

        “ต้องขออภัยด้วย”

        ไป๋เซี่ยเหอไม่ได้จงใจที่จะไม่บอกทว่าโลหิตจิ้งจอกหิมะนั้นแม้จะมีอยู่ ทว่าหาได้ยากยิ่ง เกรงว่าเมื่อแพร่งพรายออกไปแล้วสกุลไป๋จะต้องตรวจสอบเป็นแน่

        สตรีนางหนึ่งที่ปกติไม่ออกไปไหนเหตุใดถึงได้มีโลหิตจิ้งจอกหิมะอันเป็นของดีที่หายากเช่นนี้ได้?

        “ไม่เป็นไรๆ”

        แพทย์ก็เหมือนกับพ่อครัวแม่ครัวตรงที่มีสูตรอาหารจานเด็ดเป็นของตนเองอันเป็นสิ่งที่ล้วนแล้วแต่ไม่อาจแพร่งพรายสู่ภายนอก

        “เช่นนั้นท่านรับศิษย์หรือไม่?”

        ในเมื่อไม่อาจแพร่งพรายให้คนนอกเช่นนั้นเขาก็ขอเป็นลูกศิษย์กิตติมศักดิ์ก็แล้วกัน

        ไป๋เซี่ยเหอร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออกนางตระหนักแล้วว่าหมอหลวงฉินนั้นหลงใหลในวิชาแพทย์ยิ่งนัก

        เป็นอาจารย์หรือ?

        นั่นจะไม่ทำให้ลูกศิษย์เสียเปรียบหรือไร?

        หากนางไม่ได้มีข้อได้เปรียบตรงที่เป็นผู้ครอบครองโลหิตจิ้งจอกหิมะแมวสามขา[1]อย่างนางก็ไม่มีอะไรโดดเด่น

        “ข้ามิกล้าเป็นอาจารย์หรอกแต่ข้ามองว่าเราสามารถสนทนากันเพื่อแลกเปลี่ยนวิชาแพทย์ได้”

        “จริงหรือ?”

        พูดตามตรง หากจะให้เขาที่อายุปูนนี้คารวะสาวน้อยผู้หนึ่งเป็นอาจารย์ก็ออกจะเสียหน้าอยู่บ้างจริงๆ

        ดังนั้น ข้อเสนอนี้ของไป๋เซี่ยเหอจึงย่อมได้รับการสนับสนุนจากเขา

        “จริงเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอลอบยินดีเล็กน้อยท้ายที่สุดแล้วนางก็รู้อยู่แก่ใจว่าผู้ใดกันแน่ที่ได้ประโยชน์

        นัยน์ตาจิ้งจอกคู่หนึ่งเผยรอยยิ้มเจิดจ้าออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวราวกับจิ้งจอกน้อยที่เจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งก็ไม่ปาน

        วังหลวงกว้างใหญ่การเดินทางจากสำนักแพทย์หลวงมาถึงหน้าประตูวังใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยาม

        ไป๋เซี่ยเหอพาฝูเอ๋อร์ออกเดินอย่างเอื่อยเฉื่อย

        ฝูเอ๋อร์ขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อยก่อนถามเสียงเบา “คุณหนู สมุดบันทึกที่ฮูหยินทิ้งไว้ให้นี่สุดยอดจริงๆ เจ้าค่ะแม้แต่หมอหลวงฉินยังเลื่อมใสฮูหยินเลยนะเจ้าคะ”

        สมุดบันทึกที่มีตำรับยาในการรักษาฮองเฮานั้นถือเป็นเรื่องเท็จทว่าหมอหลวงฉินที่เผยความเลื่อมใสออกมาทางแววตาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวย่อมเป็นเรื่องจริง

        “ฝูเอ๋อร์ มารดาของข้าเป็นคนเช่นไรหรือ?”

        “ฮูหยินคือพระโพธิสัตว์ที่ยังมีชีวิตทั้งงดงามและอ่อนโยน ฮูหยินเป็นหมอที่ช่วยเหลือประชาชน เมื่อพบคนที่ฐานะยากจนก็ควักเงินของตนเองเพื่อรักษาให้กระทั่งตอนนี้ยังมีคนมากมายเดินทางมาสักการะป้ายชะตาของฮูหยินเพื่ออธิษฐานขอพรให้ฮูหยินเจ้าค่ะ”

        เสียงของฝูเอ๋อร์แผ่วเบาลงเรื่อยๆเป็นพระโพธิสัตว์ที่ยังมีชีวิตแล้วอย่างไร? อธิษฐานขอพรแล้วอย่างไร? ถึงอย่างไรตอนนี้ฮูหยินก็ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงอยู่ดี

        บางทีนางก็อยากจะถามเง็กเซียนฮ่องเต้จริงๆว่าเหตุใดถึงได้ไร้ความยุติธรรมเช่นนี้

        แม้ว่าไป๋เซี่ยเหอจะไม่มีความสัมพันธ์ฉันแม่ลูกกับเจียงเยว่เสียนทว่าก็ยังรู้สึกปวดใจเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ สตรีที่มีเมตตาและอ่อนโยนไม่ควรมีจุดจบที่น่าเศร้าเช่นนี้เลย

        นางลูบศีรษะของฝูเอ๋อร์พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “วางใจเถิด ข้าต้องหาวิธีช่วยให้มารดาของข้าฟื้นได้แน่จากนั้นเราสามคนจะออกมาอยู่ข้างนอกและซื้อเรือนสักหลัง ใช้ชีวิตกันอย่างอิสระเสรี”

        “คุณหนู เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าสตรีนางนั้นดูคุ้นตาเล็กน้อยเจ้าคะ?” ฝูเอ๋อร์หรี่ตาลงและพยายามเพ่งมอง

        ไป๋เซี่ยเหอมองตามสายตาของนางไป

        เฮอะ ไม่ใช่แค่คุ้นตาเท่านั้น

        “ฝูเอ๋อร์เจ้าไปรอข้าที่หน้าประตูวังก่อนนะ จู่ๆ ข้าก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีบางเรื่องที่ต้องพูดคุยกับฮองเฮา”

        เรื่องบางอย่างกำลังจะเผยออกมาให้เห็น

        ฝูเอ๋อร์เป็นกังวลเล็กน้อย“ฝูเอ๋อร์ไปกับคุณหนูไม่ได้หรือเจ้าคะ?”

        ไป๋เซี่ยเหอส่ายศีรษะพลางผลักนางเบาๆ“เจ้าขึ้นรถม้าไปเตรียมของกินไว้ให้ข้าเสียก่อน ข้ารู้สึกหิวนิดหน่อยแล้วเจ้าวางใจเถิด ข้าจะกลับมาโดยเร็ว ไม่เกิดเรื่องขึ้นแน่นอน”

        ฝูเอ๋อร์พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนางรู้สึกกังวลเป็นอย่างยิ่ง

        เมื่อฝูเอ๋อร์จากไปไป๋เซี่ยเหอก็พยายามหลบเลี่ยงองครักษ์ที่ลาดตระเวน นางแนบตัวเข้ากับกำแพงติดตามเงาร่างที่คุ้นเคยนั้นจนกระทั่งมาถึงประตูของตำหนักแห่งหนึ่ง

        สตรีผู้นั้นเคาะประตูอย่างแผ่วเบาทันใดนั้นประตูก็เปิดออกจากด้านใน นางมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีความผิดปกติใดๆก็เดินเข้าไปอย่างเร่งรีบ

        ไป๋เซี่ยเหอเดินออกมาจากบริเวณริมกำแพงพร้อมขมวดคิ้วมุ่น

        ตอนนี้ไป๋เซี่ยเหออยู่ที่ประตูด้านหลังของวังนางจึงทำได้เพียงคาดเดาอย่างคร่าวๆ ว่านี่น่าจะเป็นตำหนักขององค์ชายหรือองค์หญิงสักองค์

        ทว่าไม่ว่าจะเป็นตำหนักของผู้ใด เหตุใดสตรีผู้นั้นถึงต้องแต่งกายเป็นนางกำนัลแล้วลอบเข้ามาอย่างลับๆล่อๆ ด้วย?

        ไป๋เซี่ยเหอปีนต้นไม้ก่อนจะกระโจนขึ้นไปบนหลังคาจากนั้นก็คลานไปข้างหน้าจนตัวแทบจะแนบไปกับหลังคา นางเคลื่อนไหวด้วยความระมัดระวังโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

        สตรีผู้นั้นเข้าไปในตำหนักปีกข้าง

        ไป๋เซี่ยเหอคลานไปตามหลังคานางอ้อมไปยังด้านหลังของตำหนักปีกข้าง จากนั้นก็กระโจนลงพื้นแล้วแนบร่างของตนเองเข้ากับกำแพงก่อนจะหลบอยู่ด้านหลังก้อนหินด้วยท่าทางแปลกประหลาด

        หากไม่เดินเข้ามาพิจารณาอย่างละเอียดก็ไม่มีทางสังเกตเห็นว่านางกำลังหลบอยู่ด้านหลังก้อนหิน

        การซ่อนตัวและการสะกดรอยคือหนึ่งในทักษะที่จำเป็นของทหารรับจ้าง

        หน้าต่างที่อยู่ด้านหลังตำหนักปีกข้างนั้นแง้มออกครึ่งหนึ่งเนื่องจากบริเวณนี้เปลี่ยวร้าง จึงไม่มีผู้ใดเข้ามาใกล้ ทำให้คนข้างในไม่ทันระวังว่าหน้าต่างบานนี้เปิดแง้มอยู่

        สตรีที่อยู่ในตำหนักปีกข้างสวมชุดกระโปรงสีขาวแกมสีเขียวอ่อนเหมือนนางกำนัลทั่วไปส่วนเส้นผมเองก็มัดเป็นมวยเหมือนนางกำนัลทั่วไปเช่นเดียวกัน มีปิ่นปักผมสีเงินเล่มหนึ่งอยู่บนศีรษะ

        หากไม่ใช่คนที่คุ้นเคยกันจะเห็นเพียงว่าสตรีผู้นี้เป็นนางกำนัลธรรมดาๆ เท่านั้น

        นางนั่งอยู่บนเก้าอี้นิ้วชี้ทั้งสองข้างเกี่ยวกระหวัดกันด้วยความเคร่งเครียด นางก้มศีรษะและกัดฟันแน่น

        ไม่นานนางกำนัลผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมถ้วยชาและของว่างก่อนจะเอ่ยด้วยความนอบน้อม “คุณหนูรองสกุลไป๋ ไท่จื่อจะเสด็จมาในไม่ช้าท่านโปรดรอสักครู่”

        “เข้าใจแล้ว”

        ไป๋หว่านหนิงรับถ้วยชามาก่อนจะยกขึ้นจิบเบาๆจิตใจของนางไม่สงบ ทำให้ไม่อาจลิ้มรสของมันได้ จากนั้นนางก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

        ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอกนางจึงรีบหยิบถุงกระดาษใบหนึ่งออกมา ก่อนจะเทของที่อยู่ด้านในถุงลงในกระถางธูป

        จากนั้นประตูก็ถูกเปิดออก

        ไป๋หว่านหนิงรีบลุกขึ้นและเดินไปต้อนรับทันที“พี่เชิน”

        สีหน้าของฮั่วหมิงเชินดูไม่สบอารมณ์เล็กน้อยน้ำเสียงของเขาดูเอื่อยเฉื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและห่างเหิน“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าหากมีเรื่องก็ให้คนมาแจ้ง ข้าจะหาเวลาไปพบเจ้าเองเหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่?”

        เมื่อสังเกตเห็นว่าฮั่วหมิงเชินมีโทสะไป๋หว่านหนิงก็มีสีหน้าขมขื่น นางรู้ดีว่าการกระทำของตนในวันนี้ต้องทำให้อีกฝ่ายมีโทสะอย่างแน่นอนทว่านางอับจนหนทางเสียแล้ว!

        “พี่เชินข้าคิดถึงท่านเจ้าค่ะ”

        ใบหน้าเล็กของไป๋หว่านหนิงซีดเผือดและจวนจะร่ำไห้อยู่รอมร่อทำให้นางดูบอบบางขึ้นกว่าเดิมอีกหลายส่วน ทั้งยังทำให้ผู้คนรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นใบหน้านี้

        ท้ายที่สุดแล้วฮั่วหมิงเชินก็ยังคงใจอ่อนเขาพยายามระงับโทสะ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำเช่นนี้อันตรายเพียงใด?”

        หยดน้ำตาสองหยดร่วงลงมาในเวลาที่เหมาะสมไป๋หว่านหนิงพุ่งเข้าไปกอดเอวของฮั่วหมิงเชิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจและอาลัยอาวรณ์“ข้ารู้ ข้ารู้เจ้าค่ะ แต่ว่าพี่เชิน ข้าเสียใจจริงๆ ตอนนี้หนิงเอ๋อร์เหลือเพียงท่านเท่านั้นแล้วเจ้าค่ะ”

        ------------------------

        [1] แมวสามขาเป็นการอุปมา หมายถึง ไม่มีความสามารถ