ลมหนาวเย็นของฤดูหนาวปลายปีพัดผ่านใบไผ่ที่โอบล้อมจวนตระกูลเฉิน ส่งเสียงใสเศร้าเศร้าที่ดูเหมือนจะบอกเล่าเื่ราวแห่งความทรงจำอันไกลโพ้น ราชครูเฉิน ยืนอยู่ที่ระเบียงของห้องทำงานส่วนตัว มองออกไปยังสวนหย่อมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงบ้านเกิดที่ไม่เคยกลับไป
เมื่อยี่สิบปีก่อน เขาเป็เพียงหนุ่มน้อยจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่ชายแดน มีความฝันใหญ่ที่จะมาสอบราชการในเมืองหลวง ขณะนั้นเขามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อ หลิวเจิ้นหาว เป็คนที่มีนิสัยร่าเริงและใจดี ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็ก เล่นกันในป่าไผ่ข้างหมู่บ้าน ช่วยกันทำงานในไร่นา และสัญญากันว่าจะเป็เพื่อนกันตลอดไป
บิดาของทั้งสองเป็เพื่อนรักกันมาั้แ่หนุ่ม และได้ตกลงหมั้นหมายลูกหลานของตนไว้ด้วยกัน หากเฉินหยวนมีลูกชาย และเจิ้นหาวมีลูกสาว ก็จะให้แต่งงานกันเมื่อโตขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป เจิ้นหาวจึงมีลูกสาวชื่อ หลิวซูซู ส่วนเฉินหยวนยังไม่มีลูก
แต่สิ่งที่ทำให้ใจของเฉินหยวนเต้นแรงที่สุดไม่ใช่มิตรภาพ หากแต่เป็ความรักที่เขามีต่อ หลิวเหมยหัว ภรรยาของเจิ้นหาวที่อ่อนโยนงดงามราวกับดอกบัวที่บานในสระน้ำใส นางมีใบหน้าที่คมคายแต่อ่อนหวาน ดวงตาที่ใสใสเหมือนน้ำใสในลำธาร และรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้า
เหมยหัวเป็หญิงสาวจากหมู่บ้านใกล้เคียง ที่มาแต่งงานกับเจิ้นหาวด้วยการจัดการของผู้ใหญ่ นางมีความงดงามที่โดดเด่น และนิสัยที่อ่อนโยนสุภาพ ทำให้หนุ่มๆ ในหมู่บ้านหลายคนหลงใหล แต่เฉินหยวนเป็คนที่หลงรักนางมากที่สุด
เฉินหยวนจำได้ดีถึงวันที่เขาตัดสินใจสารภาพรักต่อเหมยหัว ใต้ต้นไผ่ใหญ่ข้างลำธารที่พวกเขาเคยมาเล่นกันั้แ่เด็ก เขาเก็บดอกไผ่ที่หายากมาให้นาง พร้อมกับคำสารภาพที่เขาฝึกพูดมาหลายคืน
"เหมยหัว... ข้ารักเ้า อยากให้เ้าเป็ภรรยาของข้า ข้าจะไปสอบราชการในเมืองหลวง และจะกลับมารับเ้าไป"
แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับคือการส่ายหน้าอย่างอ่อนโยนของนาง พร้อมกับคำพูดที่ทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย
"หยวน... เ้าเป็เพื่อนที่ดีของสามีข้า แต่ข้ารักเจิ้นหาว ข้าเป็ภรรยาของเขาแล้ว และข้าจะซื่อสัตย์กับเขาตลอดไป"
วันนั้นเป็วันที่โลกของเฉินหยวนพังทลายลง เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมเหมยหัวถึงเลือกเจิ้นหาวแทนที่จะเลือกเขา แม้เขาจะรู้ว่านางแต่งงานกับเจิ้นหาวไปแล้ว แต่เขาก็หวังว่านางจะเปลี่ยนใจ เขารู้สึกเ็ปและโกรธแค้นจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ในคืนนั้นเขาตัดสินใจออกเดินทางไปเมืองหลวงทันที โดยไม่ได้ลาใครเลย แม้แต่เจิ้นหาวเพื่อนรักของเขา
การเดินทางไปเมืองหลวงของเฉินหยวนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความแค้นใจ เขาใช้ความเ็ปจากการถูกปฏิเสธเป็แรงผลักดันในการศึกษา สอบราชการด้วยคะแนนสูงสุด และค่อยๆ ปีนขึ้นมาจนได้ตำแหน่ง ราชครู ที่ทรงอิทธิพลในราชสำนัก
ระหว่างที่เขาสร้างชื่อเสียงในเมืองหลวง เขาก็ได้ข่าวจากบ้านเกิดเป็ครั้งคราว เจิ้นหาวและเหมยหัวมีความสุขในชีวิตสมรส ลูกสาวที่ชื่อ หลิวซูซูก็หน้าตาน่ารักน่าชัง ทั้งยังมีเค้าเหมือนมารดา เขารู้สึกเ็ปทุกครั้งที่ได้ยินข่าวนี้ แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะกลับไปหาพวกเขา
เฉินหยวนแต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลขุนนางในเมืองหลวง มีลูกชายคนหนึ่งชื่อ เฉินหยาง แต่ภรรยาของเขาเสียชีวิตไปเมื่อหยางยังเด็ก ทำให้เขาต้องเลี้ยงลูกคนเดียว และไม่เคยแต่งงานใหม่อีก เพราะในใจลึกๆ เขายังคิดถึงเหมยหัวอยู่เสมอ
ปีเดือนผ่านไป เฉินหยวนคิดว่าเขาได้ลืมเื่ราวในอดีตไปแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้รับจดหมายจากชายแดน จดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย แต่สั่นไหวด้วยความเจ็บป่วย
"หยวนเอ๋ย... เพื่อนรักของข้า ข้าเจ็บป่วยหนักและคงไม่มีวันหาย เหมยหัวจากไปก่อนข้าแล้วสามปี ตอนนี้เหลือแต่ซูซูลูกสาวของเราที่ยังไม่มีใครดูแล ข้าอยากฝากนางไว้กับเ้า ถ้าเ้ายังคิดถึงมิตรภาพเก่าของเรา ขอให้เ้าช่วยดูแลนางด้วยเถิด ข้ารู้ว่าข้าไม่มีสิทธิ์ขอร้องเ้า แต่ข้าไม่มีใครจะฝากนางได้แล้ว... และข้าจำได้ว่าบิดาของเราเคยหมั้นหมายเราไว้ด้วยกัน ถ้าเ้ายินดี ข้าอยากให้ซูซูแต่งงานกับหยางลูกชายของเ้า เพื่อให้คำสัญญาของบิดาเราได้สมหวัง"
เมื่ออ่านจดหมายจบ เฉินหยวนรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนทุบหัวใจของเขา เจิ้นหาวเพื่อนรักของเขากำลังจะตาย และเหมยหัวคนที่เขารักก็จากไปแล้ว ความรู้สึกผิดที่เขาไม่เคยติดต่อกับเพื่อนรักมาตลอดยี่สิบปีทำให้เขาเ็ปจนแทบหายใจไม่ออก
เขาส่งจดหมายตอบกลับไปทันที พร้อมกับส่งเงินทองไปให้ แต่เมื่อจดหมายของเขาไปถึง เจิ้นหาวก็จากไปแล้ว เหลือไว้เพียงจดหมายสุดท้ายที่ฝากซูซูไว้กับเขา
และวันนี้... ซูซูมาถึงแล้ว
เมื่อเฉินหยวนเห็นหญิงสาวที่ก้าวลงจากรถม้า เขารู้สึกเหมือนเวลาย้อนกลับไปยี่สิบปี ใบหน้าของซูซูเหมือนเหมยหัวมากจนน่าใ ดวงตาที่คมคาย โครงหน้าที่บอบบาง และท่าทางที่สง่างาม ทุกอย่างเหมือนกับเหมยหัวในวัยสาวที่เขาเคยรัก
ในวินาทีนั้น ความรู้สึกที่เขาเก็บกดมายี่สิบปีก็ปะทุขึ้นมา เขาตัดสินใจในทันทีว่าจะให้ซูซูแต่งงานกับหยางลูกชายของเขา เพื่อที่นางจะได้อยู่ในจวนนี้ตลอดไป เขาจะได้ดูแลนางแทนเจิ้นหาว และได้มองหน้าที่เหมือนเหมยหัวทุกวัน นอกจากนี้ยังเป็การทำตามคำสัญญาของบิดาทั้งสองที่หมั้นหมายลูกไว้ด้วยกัน
แต่เฉินหยวนไม่รู้ว่าการตัดสินใจนี้จะนำมาซึ่งความทุกข์ทรมานให้กับซูซู เพราะหยางลูกชายของเขาไม่ได้รักนาง และการแต่งงานครั้งนี้เป็เพียงการตอบสนองความปรารถนาเห็นแก่ตัวของบิดาเท่านั้น
10K
