“ถึงแม้จะเป็การปรุงยาอย่างง่าย ก็ยังต้องใช้อุปกรณ์เฉพาะทาง ความร้อนของไฟที่ใช้ต้มและปริมาณยาที่ใช้ หากต่างกันเพียงนิดก็อาจทำให้เกิดความแตกต่างอย่างใหญ่หลวงได้…
การซื้อหาชุดอุปกรณ์เองคงไม่ไหว เพราะฉันมีเงินไม่พอ
ทางที่ดีที่สุดคือเช่าของคนอื่นใช้”
ลู่เซิ่งกังวลเล็กน้อย
สถานที่แบบนี้ที่สามารถปรุงยาได้ ไม่ว่าจะเป็สถาบันวิจัยยา ร้านขายยาขนาดใหญ่ หรือบริษัทผลิตยาน่าจะมีอยู่
ปัญหาก็คือ ทำไมคนอื่นจะต้องให้คุณเช่า?
ห้องปรุงยาเป็สถานที่สำคัญ เกี่ยวข้องกับความลับทางการค้าของบริษัทผลิตยาต่างๆ คงไม่มีทางที่จะให้คนนอกเข้าออกได้ง่ายๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้ยืมเป็การส่วนตัวเลย
“ช่างเถอะ ซื้อสมุนไพรที่จำเป็สำหรับยาต้มเสริมกล้ามเนื้อบำรุงเืให้ครบก่อน แล้วค่อยหาวิธีอื่น...”
...
“คุณครับ คุณล้อเล่นหรือเปล่า? มันเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน”
เมื่อเห็นว่าเภสัชกรตรงหน้าเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ ลู่เซิ่งรีบลุกขึ้นและเดินจากไป
“ร้านที่เจ็ดแล้ว...ทำไม่ได้จริงๆ ด้วย...”
ลู่เซิ่งถอนหายใจเบาๆ ขณะเดินออกจากร้านขายยา สีหน้าบ่งบอกถึงความจนปัญญา
เขาซื้อสมุนไพรที่จำเป็สำหรับยาต้มเสริมกล้ามเนื้อบำรุงเืครบทั้งหมดแล้ว แถมยังซื้อเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้หลายส่วนเสียด้วยซ้ำ
เพราะเงินในบัตรที่จงเจิ้นกั๋วให้มา ไม่ใช่สามหมื่น แต่มีถึงแปดหมื่นเต็มๆ!
ห้าหมื่นที่เกินมา คงเป็เงินสมทบทุนส่วนตัวของจงเจิ้นกั๋ว
แผนการเช่าห้องปรุงยากลับไม่ราบรื่นเลย ลู่เซิ่งเดินทางไปยังบริษัทผลิตยาและร้านขายยาถึงเจ็ดแห่ง แต่ก็ถูกปฏิเสธทั้งหมด
“ร้านสุดท้ายแล้ว ถ้าไม่ได้จริงๆ คงต้องซื้ออุปกรณ์ทั่วๆ ไปในเน็ตมาลองใช้ดูแล้วละ...”
ลู่เซิ่งมองไปยังร้านขายยาแห่งที่แปดซึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า คิดในใจอย่างนั้น ที่หน้าร้านขายยาแห่งนี้แขวนป้าย “ร้านสิงซ่าน” อยู่
ชื่อร้านแบบนี้ ไม่ค่อยพบเห็นได้ทั่วไปในเมืองไป๋เหอ
ลู่เซิ่งจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วก้าวเข้าไปในร้าน
ร้านขายยาไม่ใหญ่มาก มีตู้สำหรับวางยาเรียงรายอยู่ ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวกำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเคาน์เตอร์
เมื่อได้ยินเสียงลู่เซิ่งเดินเข้ามา ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลงไปอย่างรวดเร็ว
“อยากซื้ออะไรก็ดูเอง แล้วค่อยมาจ่ายเงินที่นี่”
สุดท้ายก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมว่า “อย่าคิดจะขโมยของเด็ดขาดล่ะ ในร้านมีกล้องวงจรปิด ถ่ายเห็นชัดแบบสุดๆ”
พูดจบ ชายหนุ่มก็ตั้งใจเล่นโทรศัพท์มือถือต่อไป
ดวงตาของลู่เซิ่งเป็ประกาย
ร้านนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีลูกค้า
ไม่ว่าเขาจะเข้าไปในร้านขายยาที่ไหนก็ตาม พนักงานขายต่อให้มีท่าทีไม่ดีอย่างไร อย่างน้อยก็ยังจะเข้ามาถามเขาอย่างเสียไม่ได้ว่า้าอะไร
แต่พนักงานของร้านนี้กลับไม่สนใจเขาเลย ไม่เหมือนคนที่อยากทำมาค้าขายเลยสักนิด ร้านค้าที่มีลักษณะเช่นนี้ จะเจริญรุ่งเรืองได้อย่างไร?
แน่นอนว่า ร้านของเขาจะดีหรือไม่ดี ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับลู่เซิ่ง
ลู่เซิ่งเดินเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ เอื้อมมือไปกดโทรศัพท์มือถือในมือชายหนุ่มลง
“อยากตายหรือไง!”
ดวงตาของชายหนุ่มละจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ทันใดนั้นก็เตรียมจะโกรธ แต่เมื่อสบตากับลู่เซิ่ง ก็รับรู้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา จึงอ่อนลงในทันที
“นะ...นาย้าอะไร?”
ชายหนุ่มถอยหลังไปอย่างรวดเร็วสองก้าว มองลู่เซิ่งด้วยความหวาดกลัว สายตาเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่อยู่ใต้ฝ่ามือของลู่เซิ่งเป็ระยะ
ลู่เซิ่งกล่าวอย่างใจเย็น “ผมจะถามอะไรหน่อย ร้านขายยาของพวกคุณมีห้องปรุงยาของตัวเองไหม?”
“มีแล้วไง? ไม่มีแล้วไง? นายไม่ได้มาซื้อยาเหรอ?”
ชายหนุ่มพูดอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งชี้นิ้ว เคาะเบาๆ บนตู้กระจก แล้วพูดเบาๆ ว่า “ถ้ามี ผมก็อยากจะเจรจาธุรกิจด้วย”
ห้านาทีต่อมา
ลู่เซิ่งเดินตามชายหนุ่มมาถึงหน้าห้องด้านหลังร้านขายยา
สีหน้าของชายหนุ่มดูเหมือนจะประหม่าเล็กน้อย ย้ำกับลู่เซิ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ที่ตกลงกันไว้ ชั่วโมงละสองร้อย ไม่ถึงชั่วโมงก็คิดเป็หนึ่งชั่วโมง เต็มที่ให้ใช้ได้แค่สามชั่วโมง สามชั่วโมงแล้ว...แล้วก็ ต้องจ่ายเงินก่อน จ่ายค่าเช่าสองร้อยก่อน”
“ได้”
ลู่เซิ่งควักเงินสองร้อยออกมาให้อย่างง่ายดาย
ชายหนุ่มตาเป็ประกาย รับเงินมาแล้วรีบยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็หยิบกุญแจออกมาไขประตูห้อง สั่งลู่เซิ่งว่า “เอาละ เข้าไปได้แล้ว ระวังอย่าทำของแตก ไม่อย่างนั้นต้องชดใช้ตามราคา”
“รู้แล้ว”
ลู่เซิ่งเดินเข้าไปในห้องโดยไม่ลังเล
ด้านหลัง ชายหนุ่มแสร้งทำเป็ไม่สนใจ รีบกลับเข้าไปในร้าน สีหน้ากลับซ่อนความดีใจไว้ไม่ได้
“ยังมีเื่ดีๆ แบบนี้ด้วย นี่มันเงินที่ได้มาฟรีๆ นี่นา เดี๋ยวค่อยลบประวัติในกล้องวงจรปิดก็แล้วกัน...”
ลู่เซิ่งสำรวจห้อง สายตาเผยให้เห็นถึงความพึงพอใจ
ห้องปรุงยาไม่ใหญ่นัก แต่มีอุปกรณ์ที่ควรจะมีครบทุกอย่าง เพียงพอต่อการใช้งานของเขา
ดูเหมือนว่าเภสัชกรของร้านสิงซ่านจะดูแลอุปกรณ์เหล่านี้เป็อย่างดี และใช้งานเป็ประจำ อุปกรณ์แต่ละชิ้นถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยม ไม่มีฝุ่นเกาะเลย
ลู่เซิ่งไม่เสียเวลา
ชายหนุ่มที่ตกลงให้เขาเช่าห้องปรุงยา เห็นได้ชัดว่าไม่มีอำนาจในการตัดสินใจ ทำอะไรลับๆ ล่อๆ
เขาต้องบรรลุเป้าหมายของตัวเองให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้คนของร้านสิงซ่านกลับมาแล้วสร้างปัญหา
“ยาต้มเสริมกล้ามเนื้อบำรุงเื...”
ลู่เซิ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาว สวมหน้ากาก เริ่มจัดการกับสมุนไพรแต่ละชนิดตามคำแนะนำในใบสั่งยายาต้มเสริมกล้ามเนื้อบำรุงเื
เมื่อเทียบกับการปรุงยาในขั้นตอนสุดท้าย ขั้นตอนก่อนหน้านี้ต่างหากที่ยากและสำคัญที่สุด
โชคดีที่การปรุงยาต้มเสริมกล้ามเนื้อบำรุงเืไม่ได้ยากอะไร แทบจะเหมือนกับการทดลองทางเคมีธรรมดา เพียงแต่กระบวนการซับซ้อนกว่าเล็กน้อย
“โครมครามๆ”
ลู่เซิ่งเทน้ำยาที่ต้มจนเดือดลงในขวดทดลองอย่างระมัดระวัง
“ไม่คิดเลยว่าครั้งแรกจะราบรื่นดีขนาดนี้...”
ลู่เซิ่งมองไปยังยาต้มในขวดทดลองที่ค่อยๆ เย็นลง และเปลี่ยนเป็สีเขียวอ่อนสวยงาม ในใจเกิดความยินดีขึ้นมาเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม จะประสบความสำเร็จหรือไม่นั้น คงต้องลองชิมและััถึงผลลัพธ์ก่อนถึงจะรู้
2K
![โอปป้าสายโหด[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688654857_68014269.webp)
