“โอ๊ย!..ทะ..ท่าน..แม่..ข้า..ผิด..ไป..แล้ว..เอาะ!..ข้า..ขอ..โทษ..อูย!..” เฉินเจี้ยนเหาที่ได้สติขึ้นมาแล้วเพราะถูกท่านแม่ของตนตบหน้าจนเละจึงเริ่มกล่าวอย่างเ็ป
เฉินซูย่วนที่จับคอเสื้อมันอยู่ได้หยุดตบลงแล้วถลึงตามองเฉินเจี้ยนเหาบุตรชายตนกล่าวอย่างมีโทสะ“เ้าโง่!..จะมาขอโทษข้าทำไมกันเล่า!..ไปขอโทษนายน้อยของเ้านู้น!..” นางชี้ไปยังเฉินอี้ให้เฉินเจี้ยนเหามอง
เฉินอี้ตอนนี้กำลังส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกสงสารให้มันอยู่..ตนก็ไม่คิดว่าน้าเฉินซูย่วนจะลงโทษบุตรชายได้โหดถึงขนาดนี้ซะด้วยสิ..
เฉินเจี้ยนเหาเหลือบมองไปที่เฉินอี้พลันเห็นใบหน้ามันก็สะดุ้งมีความรู้สึกหวาดกลัวบางอย่างเข้ามาในจิตใจกล่าวอย่างติดขัดเสียงอ่อน “ตะ..ตะ..แต่..ว่า..คนที่..โดนทำร้ายคือข้านะท่านแม่!..” มันกล่าวราวกับไม่ได้รับความเป็ธรรม
“ก็เ้าเป็คนไปหาเื่เองก่อนไม่ใช่หรือไงกันเล่า!..ยังจะไม่รู้สำนึกอีก!..ขอโทษเฉินอี้ซะเดี๋ยวนี้!” เฉินซูย่วนกล่าวขณะที่โยนเฉินเจี้ยนเหาไปอยู่แถบเท้าเฉินอี้ให้มันคุกเข่าลงขอขมา
“โหยย!..พวกเ้ากำลังทำอะไรกันอยู่รึ!?..”ในระหว่างนี้เฉินตงิที่เพิ่งยืนดูเหตุการณ์หน้าตำหนักโอสถได้ยกมือเรียกะโถามมาแต่ไกล
ทุกคนก็หันไปมองตามเสียงเรียกก็พบว่าเป็เฉินตงินั่นเอง..โดยเฉพาะเฉินเจี้ยนเหาเมื่อมันหันไปพบเห็นเฉินตงิก็มีน้ำตาไหลนองหน้าราวกับเจอคนที่สามารถให้ความยุติธรรมกับมันได้..
เพราะ ในหมู่ลูกศิษย์ของเฉินตงิที่มันได้สั่งสอนถ่ายทอดวิชาให้หนึ่งในนั้นเฉินเจี้ยนเหานับว่าได้รับการใส่ใจเอ็นดูจากมันมากที่สุด..
เฉินเจี้ยนเหามองเฉินตงิทำเสียงสะอื้นกล่าว“ท่านลุงตงิ!..โปรดช่วยข้าด้วย!..”
เมื่อเฉินตงิได้มาเห็นชัดใกล้ๆยังสิ่งที่เกิดขึ้นนี้จึงขมวดคิ้วถามออกไป“หืม!?..เจี้ยนเหานี่มันเกิดอะไรกันขึ้นงั้นรึ!?..” ตนถามออกไปอย่างสงสัยงุนงง
“เหอะ!..ก็เ้าลูกชายของข้าน่ะสิ!..ดันไปหาเื่หลานเฉินอี้เข้าก่อน..แถมยังถูกคว่ำจนสลบเหมือดอีก..ข้าเลยลงโทษสั่งให้มันขอขมานายน้อยของตัวเองอยู่นี่ไง!..” เฉินซูย่วนอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อสักครู่ให้เฉินตงิฟังแบบสั้นๆ
เฉินตงิได้ยินเช่นนี้ก็เบิกตาโตอย่างตกตะลึงมองสำรวจไปที่ตัวเฉินอี้ทันที..จึงพบว่าระดับพลังลมปราณของมันสูงขึ้นกว่าเมื่อวาน2 ขั้นอย่างน่าใและที่ไม่อยากจะเชื่อกว่านั้นเลยคือเฉินอี้สามารถเอาชนะเฉินเจี้ยนเหาที่อยู่ถึงระดับหลอมลมปราณขั้นที่3 ได้ ทั้งที่ยังอยู่แค่ระดับก่อตั้งลมปราณขั้นที่ 8 เท่านั้น!..
เฉินตงิทำสีหน้าจริงจังถามไปยังเฉินอี้ให้ชัดเจนอีกครั้ง“หลานเฉินอี้..เป็อย่างที่ว่ามาจริงหรือ!?..”
เฉินตงิยังหันไปมองผู้เห็นเหตุการณ์คนอื่นๆอย่างพวกเฉินเหม่ยเย่ให้ยืนยันซ้ำอีกทีด้วย
เฉินอี้พยักหน้ายิ้มบางกล่าวจริงจัง“จริงอย่างแน่นอนท่านลุงเฉินตงิ..” เฉินเหม่ยเย่ก็ผงกหัวรัวๆให้กับเฉินตงิเช่นเดียวกันเพราะขนาดตัวนางที่ได้เห็นกับตาเองยังไม่อยากจะเชื่อเลย!
เมื่อได้ฟังคำยืนยันหลังจากนั้นเฉินตงิถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายหันไปมองเฉินเจี้ยนเหาที่ตอนนี้กำลังก้มทำคอตกซึมเศร้าใบหน้าปวดบวมแดงแจ้ที่เกิดจากแม่ของตนตบหน้าอยู่เมื่อครู่กล่าว“เจี้ยนเหาเอ๋ยเป็เ้าที่ก่อเื่ทำตัวเองทั้งนั้น..ขอโทษเฉินอี้มันไปซะก่อนที่เื่จะใหญ่โตไปมากกว่านี้แล้วมันจะไม่ดีต่อตัวเ้าเองหรอกนะ..”มันกล่าวเพื่อให้เฉินเจี้ยนเหาทำเื่นี้ให้มันจบๆไป
“อึก..”เฉินเจี้ยนเหารู้สึกเสียใจและผิดหวังมากที่ลุงเฉินตงิไม่เข้าข้างตนและที่เสียใจยิ่งกว่านั้นคือการที่ตัวเองดันไปหาเื่เื่เฉินอี้ที่ตอนนี้แข็งแกร่งอย่างมากเข้าเหมือนเป็คนละคนกัน!..ทั้งยังไม่ได้แม้แต่จะได้ตอบโต้สักกระบวนจนพ่ายแพ้ซะหมดท่า
เฉินเจี้ยนเหานิ่งไปสักพักจึงค่อยคุกเข่าก้มหน้ากล่าวขออภัยต่อเฉินอี้“นายน้อยเฉินอี้ข้าต้องขอโทษที่พาลหาเื่ท่านเมื่อสักครู่นี้ด้วย..แล้วข้าขอสัญญากับท่านว่าจะไม่กระทำพฤติกรรมเยี่ยงนี้อีกเลยชั่วชีวิต..ได้โปรดท่านให้อภัยแก่ข้าด้วยเถิด!”มันกล่าวด้วยความรู้สึกที่แท้จริงเพราะตัวเฉินเจี้ยนเหานั้นไม่คิดจะหาเื่ทำแบบนี้กับเฉินอี้อีกแล้วเนื่องจากความกลัวลึกๆที่มีต่อนายน้อยของตนเองในตอนนี้
เฉินอี้ที่เห็นเฉินเจี้ยนเหาสภาพเป็แบบนี้ก็อดที่จะรู้สึกสงสารอย่างช่วยไม่ได้เพราะยังไงมันก็แค่การเข้าใจผิดจากการที่เฉินเจี้ยนเหานั้นมีทัศนคติที่ลบในของตัวเฉินอี้คนเก่าเท่านั้น..แต่ตัวมันตอนนี้ป็นคนละคนกันจึงกล่าว“ข้าไม่ได้ใส่ใจกับเื่นี้มากนักหรอก..ข้าให้อภัยท่านแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น..แล้วอย่าได้ทำอีกหล่ะ!..ถ้ายังมีครั้งหน้าล่ะก็จะไม่ใช่แค่สลบไปอย่างคราวนี้แน่!..” ตอนท้ายเฉินอี้หลี่ตาลงแล้วกล่าวด้วยเสียงเย็น
เฉินเจี้ยนเหาสะดุ้งสั่นสะท้านเพราะความกลัวต่อคำขู่ในตอนท้ายไปวูบหนึ่งในขณะที่ยังก้มหน้าแต่ก็แอบเงยหน้านึกคิดในใจว่า“มันคิดจะให้อภัยข้าจริงๆน่ะหรือ!?..ทั้งที่มันเป็โอกาสอันดีที่จะลงโทษข้าให้หนักกว่านี้แท้ๆ..รึว่านายน้อยเฉินอี้จะเปลี่ยนไปแล้วอย่างที่มันเคยบอกต่อข้าจริงๆ!” เฉินเจี้ยนเหาหวนนึกถึงคำพูดของเฉินอี้ที่ว่าอย่าตัดสินคนอื่นจากเพียงแค่ในอดีตนั้น..
หลังจากคิดแล้วเฉินเจี้ยนเหาจึงกล่าว“ขอขอบคุณความเมตตาในครั้งนี้ของนายน้อยเฉินอี้มากและจะเชื่อฟังคำสั่งของท่านตลอดไป..ถ้าข้าผิดสัญญาที่ได้ให้ไว้กับนายน้อยล่ะก็ขอให้ข้าโดนฟ้าผ่าเป็หมื่นๆครั้งแล้วตายอย่างหมาข้างถนนไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีกเลยในชาติหน้า!..”มันกล่าวด้วยความสัตย์จริงที่ออกมาจากใจคล้ายกับคำสาบานที่เฉินซูย่วนได้ให้ไว้กับเฉินอี้เลย
เฉินอี้ที่ได้ยินอย่างชัดเจนเช่นนี้ก็คิดในใจว่า“ดูเหมือนพี่เฉินเจี้ยนเหามันจะสำนึกผิดขึ้นมาบ้างแล้วสินะ..”
จากนั้นจึงพยักหน้ากล่าว “อื้ม!..ดีมาก!..ไหนท่านลองเงยหน้าขึ้นแล้วอ้าปากซิ!” เฉินอี้ยิ้มสั่งเฉินเจี้ยนเหาอย่างมีจุดประสงค์บางอย่างขึ้นมา
“เอ๊ะ!?..”เฉินเจี้ยนเหาที่รู้สึกงุนงงต่อคำสั่งนี้ของเฉินอี้ก็เงยใบหน้าที่อเนจอนาถของตนขึ้นมาแล้วค่อยๆอ้าปากขึ้นอย่างที่เคยให้สัญญาไว้
ทุกคนในที่นี้ต่างก็มองอย่างสงสัยว่าเฉินอี้นั้นคิดจะทำอะไรกันแน่?ยกเว้นเฉินซูย่วนที่ฉุกคิดเหมือนรู้บางอย่างขึ้นมาได้ในใจ “หรือว่าเฉินอี้คิดจะเอาสิ่งนั้นที่มันแอบทำในห้องปรุงยาชั้นใต้ดินออกมา!?..”เหมือนนางจะรู้ว่าเฉินอี้คิดจะทำอะไร..แต่ถ้าทำแบบนั้นไม่ต่างกับต้องเปิดเผยความลับของตัวมันหรอกรึ!?..
เฉินอี้เห็นเฉินเจี้ยนเหาอ้าปากแล้วจึงเอาโอสถสีเขียวราวกับหยกบริสุทธิ์ออกมาจากในแหวนมิติแล้วโยนใส่เข้าปากมัน
“อึก!..” เฉินเจี้ยนเหาที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็กลืนโอสถสีเขียวเม็ดนี้ที่ให้ความรู้สึกหอมหวานเย็นสดชื่นทันที..แล้วมันก็ต้องตกตะลึงนิ่งค้างกับผลที่เกิดขึ้นกับตัวเอง!
“นะ..นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับาแบนหน้าของข้ากัน!?” เฉินจี้ยนเหาจับใบหน้าของตนกล่าวอย่างตระหนกใก็พบว่าาแและอาการปวดบวมเ็ปที่เกิดขึ้นภายนอกเมื่อครู่เริ่มค่อยๆถูกรักษาจนหายไป..ตัวเองพลันรู้สึกอาการดีขึ้นอย่างมากในพริบตาเดียวที่กลืนโอสถนี้เข้าไป..
พวกเฉินซูย่วนและคนอื่นๆรวมถึงเฉินตงิก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นนี้ด้วยเช่นกัน..จนถึงกับอุทานกล่าวเสียงดังว่า“นี่มันโอสถพิสดารอะไรกัน!?”
เฉินอี้ยิ้มกว้างให้กับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนี้ของเฉินเจี้ยนเหากล่าวในใจ“ดูเหมือนโอสถรักษาขั้นต่ำเต็ม 10 ส่วนสูตรพิเศษของข้าจะใช้การได้เป็อย่างดีสินะ..แต่น่าเสียดายที่วัตถุดิบมีไม่พอที่จะปรุงให้มากกว่านี้”
โอสถที่เฉินเจี้ยนเหาทานเข้าไปนี้คือโอสถฟื้นฟูรักษาอาการาเ็สูตรเฉพาะที่เฉินอี้ได้คิดค้นและปรุงขึ้นเองซึ่งสามารถรักษาได้เพียงอาการาเ็เล็กน้อยอย่างาแภายนอกให้กลับมาแข็งแรงดั่งเดิมเท่านั้นเพราะเป็โอสถรักษาขั้นต่ำ..แต่ก็ยังมีผลลัพธ์ที่ดีมากกว่าโอสถฟื้นฟูพละกำลังกล้ามเนื้อทั่วไปที่ไม่ใช่แค่ช่วยคนไม่ให้เกิดความอ่อนล้าเท่านั้นอีกด้วย..
เฉินเจี้ยนเหาจับดูาแบนใบหน้าที่หายไปแล้วนี้ของตนอย่างปากอ้าตาค้างแล้วทำตาโตหันมองเฉินอี้กล่าวถาม“นายน้อย..เฉินอี้..ท่านเอาโอสถวิเศษอันใดให้แก่ข้ากัน!?..”ตัวมันเองก็เป็ผู้ฝึกหัดปรุงยาขั้นกลางที่พอมีความรู้อยู่บ้างแต่ก็เพิ่งเคยพบเจอกับโอสถที่แสนวิเศษนี้เป็ครั้งแรก..
เฉินอี้หลับตากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ“เมื่อครู่ถือว่าข้าช่วยเหลือท่านเพราะสงสารและเห็นแก่ความเป็พี่น้องของเรา..ฉะนั้นท่านก็จงทำตัวให้ดีขึ้นต่อจากนี้ด้วยล่ะ!..”ตนไม่ได้ตอบคำถามเฉินเจี้ยนเหาเพราะี้เีอธิบายไป
แต่เมื่อเฉินเจี้ยนเหาได้ยินคำกล่าวประโยคนี้ของเฉินอี้ก็มีตาแวววาวน้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นรีบไปก้มหน้าคุกเข่าแทบเท้าต่อนายน้อยอีกที“ฮือออ..ขอบคุณๆ..นายน้อยเฉินอี้ผู้ประเสริฐ..ข้าเฉินเจี้ยนเหาคิดและทำผิดต่อนายน้อยเฉินอี้ไปแล้วจริงๆ!..จากนี้ข้าจะขอติดตามรับใช้ตัวท่านตลอดไปตราบชั่วชีวิตนี้ของข้าเลย!..” ตัวมันกล่าวอย่างซาบซึ้งร้องห่มร้องไห้น้ำตานองหน้าเพราะตนรู้สึกผิดจนตระหนักรู้ได้ว่าเฉินอี้นั้นได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ!
เฉินอี้ยิ้มบางให้กับการกระทำของเฉินเจี้ยนเหาที่มาจากความรู้สึกที่แท้จริงนี้..ผงกหัวคิดกล่าวในใจ“อืมๆ..ผู้เป็นายที่ดีอย่างแท้จริงนั้นควรปกครองด้วยเมตตาบารมีและแสดงความสำเร็จอันเป็สิ่งดีงามให้ผู้อื่นเห็น..เขาถึงจะเคารพตัวเราจากใจจริง..ไม่ใช่แค่เพียงการที่ทำให้ผู้คนถูกขู่บังคับข่มเหงอยู่ภายใต้ความหวาดกลัวเขาก็จะทำเป็หน้าไหว้หลังหลอกเสแสร้งไม่จริงใจและรอวันที่จะได้ทรยศเอาคืนเราเท่านั้น!”
เฉินอี้นั้นคิดแบบนี้เลยไม่ใส่ใจและให้อภัยต่อความผิดเล็กน้อยที่เฉินเจี้ยนเหาได้ทำเมื่อครู่..แต่ตนก็รู้ดีว่าวิธีนี้ใช้ได้แต่กับเพียงคนที่โดยรวมมีพื้นฐานจิตใจดีเท่านั้น..แต่กลับกันถ้าเป็คนชั่วสันดานเลวแต่กำเนิดนั้นไม่อาจใช้วิธีเช่นนี้ได้เพราะถึงปล่อยไปก็มีแต่จะเป็ภัยต่อตัวเองทีหลังเปล่าๆเพราะฉะนั้นกับคนเลวตนจึงต้องจัดการให้เด็ดขาดซะ!
เฉินอี้พยุงตัวให้เฉินเจี้ยนลุกขึ้นยิ้มกล่าวจากใจอย่างสนิทสนม“พี่เจี้ยนเหาท่านลุกขึ้นเถิด!..พวกเราต่างเป็พี่น้องตระกูลเดียวกัน..เื่ที่เกิดขึ้นก็ปล่อยให้มันแล้วๆกันไปนะ!..”
เฉินเจี้ยนเหาลุกขึ้นผงกหัวอย่างมีน้ำตาซึมอยู่กล่าวอย่างเป็กันเอง“อื้ม!..ข้าทราบแล้วน้องรักเฉินอี้!..”
พวกเฉินซูย่วนได้เห็นภาพนี้ทุกคนต่างยิ้มแย้มให้กับพวกมันทั้งสองคน..เหมือนว่ามิตรภาพของพี่น้องนั้นได้เริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว..
“นี่พวกเ้ากำลังทำอันใดกันอยู่!?..พวกข้าหิวจะตายแล้ว!”
ระหว่างนี้เฉินเหว่ยหงได้ออกมาตามหาพวกเฉินอี้ที่ยังไม่ไปทานมื้อเย็นสักที..ตัวมันที่ได้ยินจากสาวใช้ในจวนว่าเกิดเื่ขึ้นจึงต้องออกมาดูที่หน้าตำหนักโอสถตระกูลเฉิน
พวกเฉินอี้หันมาตามเสียงก็รู้ว่าเป็เฉินเหว่ยหงนั่นเอง!
ในขณะเดียวกันที่ห้องอาหารของตระกูลเฉินนั้นมีเฉินลู่ร์ที่นั่งหน้าฝุบแก้มย้วยไปกับโต๊ะกล่าวอย่างหิวโหยอ่อนแรง“งือออ...พวกพี่ใหญ่ทำอันใดกันอยู่นะ?..ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว!..”
![เทพยุทธ์ล้างสวรรค์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1716880919_30815303.webp)
174K
