ตอนที่ 18 เต็มใจมอบป้ายคำสั่งออกมาหรือไม่ (2)
เรือนมุงจากในหมู่บ้านยังตั้งอยู่ บ้านหลายหลังที่ดูโอ่อ่าเล็กน้อยก็ยังปรากฏ เพียงแต่คนและสิ่งของเรียบง่ายทั้งหมดด้านในล้วนหายไป ชัดเจนว่าได้รับข่าวแล้วจากไปในชั่วข้ามคืน
สุดท้ายก็ถูกจับได้ เป็อ้านจิ่วทำหรือไม่ อีกฝ่ายอาจพบว่าตนสืบเจอบางอย่าง จึงให้คนเหล่านี้ย้ายออกไปในชั่วข้ามคืน
‘คนเหล่านี้เป็ใคร ทำไมต้องทำเช่นนี้’ พอย้อนนึกถึงตอนมองออกไปทางหน้าต่างเมื่อคืน คนผู้นั้นคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างเด็ดเดี่ยวเหมือนเสาไม้ต้นหนึ่งที่ไม่คลอนแคลน คนเช่นนี้จะเล่นเล่ห์ในที่ลับอย่างนั้นหรือ
จิ้งเยี่ยเก็บความสงสัยกลับไปที่จวนอ๋องด้วยเส้นทางลับกระทั่งถึงห้องนอนตน ก่อนจะค่อยๆ เดินไปริมหน้าต่าง ยังเหลือเวลาที่สั่งลงโทษเขาเมื่อวานอีกหนึ่งชั่วยาม[1] อีกฝ่ายถึงจากไปได้ คนผู้นั้นยังคงคุกเข่าที่เดิมดังคาด
ั้แ่เช้าตรู่วันนี้ไร้ซึ่งแสงอาทิตย์สาดส่อง ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับสายฝนจะสาดซัดลงมาได้ทุกเมื่อ ทว่าก็เหมือนคนกลั้นน้ำตาเอาไว้ ั้แ่ต้นจนจบไม่มีน้ำฝนตกจากฟ้าแม้แต่หยดเดียว
จิ้งเยี่ยยืนอยู่ข้างหน้าต่างครู่หนึ่ง สุดท้ายยังคงก้าวเท้าออกจากห้องนอน ย่างฝีเท้าเนิบช้าไปทางคนผู้นั้นเสมือนรูปปั้นหินที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย ราวกับไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
“เ้ารู้ความผิดตนแล้วหรือไม่” จิ้งเยี่ยถามเสียงเรียบ พลางแหงนมองท้องฟ้ามืดครึ้ม ครั้นน้ำฝนหยดหนึ่งตกลงมาบนหน้าผากก็ััได้ถึงความเย็นเล็กน้อย
หลินถงร้อนใจ กล่าวเอ่ยเตือนซู่ชิงอ๋องจากทางด้านหลัง “ท่านอ๋อง ฝนตกแล้ว รีบกลับห้องเถิดขอรับ ร่างกายท่านอ่อนแอ มิอาจโดนฝนได้นะขอรับ”
“ท่านอ๋องโปรดลงโทษ” อ้านจิ่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นลมใดๆ เช่นเดิม นับว่าตอบคำถามจิ้งเยี่ยแล้ว
ผู้เป็นายเผยยิ้มเ็า พลางมองเม็ดฝนตกลงมาตรงหน้าในฉับพลันอย่างต่อเนื่อง หยาดฝนตกกระทบลงบนตัวอ้านจิ่ว พริบตาเดียวชุดสีดำของเขาก็เปียกชุ่ม
“เชิญนายท่านกลับห้อง ฝนตกหนักแล้วขอรับ!” อ้านจิ่วพูด
หลินถงรีบพุ่งตัวไปหยิบร่มมากางให้จิ้งเยี่ย
“ข้าจะถามเป็ครั้งสุดท้าย เ้ายังไม่เต็มใจใช่หรือไม่” คำถามนี้ต่อเนื่องจากเมื่อวาน ไม่ต้องพูดชัดเจนคนทั้งสองต่างรู้ดีแก่ใจ
อ้านจิ่วยังคงไม่ขยับเขยื้อนและไม่พูดจา ดูเหมือนขอเพียงจิ้งเยี่ยเอ่ยคำถามที่เกี่ยวข้องกับปัญหานี้ เขาก็จะนิ่งเงียบ
“เวลานี้ของวันพรุ่งค่อยลุกขึ้นเถอะ” น้ำเสียงซู่ชิงอ๋องเรียบเฉย จากนั้นก้าวช้าๆ เดินออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ มือที่ไพล่หลังกำแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ
ตกกลางคืนฝนก็ค่อยๆ หยุดลง จวนอ๋องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จิ้งเยี่ยที่หลับสนิทพลันลืมตาขึ้น บนหลังคาห้องตนมีคนสอดแนม จากเสียงฝีเท้านั้นฟังออกว่าผู้มาเยือนมีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา
จิ้งเยี่ยยกมุมปากยิ้ม ก่อนจะหลับตานอนต่อ ไม่นานเสียงต่อสู้แ่เบาดังมาจากในลานนอกห้อง หากไม่ใช่คนที่มีกำลังภายในลึกล้ำ ย่อมไม่มีทางได้ยินเสียงแ่เบาเพียงนี้
ซู่ชิงอ๋องลืมตาขึ้นอีกครั้ง กะพริบสองคราแล้วหลับตาลง ครั้งนี้เขาหลับไปโดยไม่ประมาณการแม้แต่น้อยจริงๆ
ผู้มาเยือนไม่ได้ต่อสู้ติดพันกับอ้านจิ่ว บางทีอาจหยั่งเชิงดูแล้วว่าวรยุทธ์ของอีกฝ่ายลึกล้ำ พอเห็นตนเสียเปรียบจึงหนีไปอย่างรวดเร็ว อ้านจิ่วก็ไม่ไล่ตาม ถึงอย่างไรภารกิจเขาคือปกป้องเ้านาย สถานที่ที่เ้านายอยู่ ชายหนุ่มไม่มีทางผละจากไป
จวนอ๋องสงบลงอีกครั้ง อ้านจิ่วกลับไปคุกเข่าที่เดิม หลังจากจิ้งเยี่ยหลับสนิท ทุกอย่างก็เงียบสงัดเช่นเดิม
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จิ้งเยี่ยล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ กินอาหารเช้าแล้วก็เดินลอยชายมาตรงหน้าอ้านจิ่วอีกครั้ง เขาเผยยิ้มจางๆ และเอ่ย “ยังไม่มีคำสั่งข้า เ้ากลับกล้าลุกขึ้น เช่นนั้นจงคุกเข่าต่ออีกวัน พรุ่งนี้ค่อยลุกขึ้นเถอะ” เขาพูดแล้วหมุนตัวเดินจากไป ดูเหมือนอารมณ์ท่านอ๋องจะดีขึ้นแล้ว มุมปากพลันยกยิ้ม
อ้านจิ่วยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์ “ผู้น้อยรับบัญชา”
เชิงอรรถ
^ ชั่วยาม คือหน่วยนับเวลาของจีนโบราณ โดย 1 ชั่วยาม เท่ากับเวลา 2 ชั่วโมง
11K
