……………..
หลังจากที่โชได้ย้อนอดีตกลับมาในวัยเด็กอีกครั้ง จากเดิมที่เขานั้นมีอายุ 32 ปี แต่ในเวลานี้กลับต้องมาเรียนหนังสือที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งใกล้ ๆ กับบ้านของยายที่เขาได้มาอาศัยอยู่ด้วยในขณะนี้ ด้วยความที่ตัวของโชนั้นเป็ผู้ใหญ่หมายถึงจิตใจและสมอง จึงทำให้การเรียนหนังสือเป็เื่ที่ไม่น่าตื่นเต้นสำหรับเขาในตอนนี้ไปเสียแล้ว แต่ด้วยว่าความจำของโชนั้นดีเลิศ จึงทำให้การเรียนรู้และจดจำอะไรได้โดยง่าย และเมื่อครั้งตอนวันปฐมนิเทศเพื่อน ๆ ในชั้นเรียนทุกคนต่างก็จดจำตัวตนของโชได้เป็อย่างดีเพราะว่าเขาเป็คนที่สอบคัดเลือกได้ที่หนึ่งของชั้นเรียน แถมยังเป็คนที่ติดตลก จึงทำให้โชมีความป๊อปปูล่าในหมู่เพื่อนฝูงไปโดยปริยาย และทำให้ใครบางคนกำลังอิจฉาในความฮอตของเขาในตอนนี้อย่างที่สุด
เพื่อนในชั้นเรียนต่างก็เลือกให้โชได้เป็หัวหน้าห้องกันทั้งหมด จึงทำให้งานจิปาถะต่าง ๆ ที่หัวหน้าห้องต้องรับผิดชอบนั้น กลับเป็หน้าที่ของโชไปเสียสิ้น เขาในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลก…หรือว่าตื่นเต้นอะไรอีกแล้วก็แค่เป็ได้เป็หัวหน้าห้องชั้นเรียนของเด็กธรรมดา ๆ แต่ยังไงก็คงยังต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่กันต่อไป จึงทำให้อาจารย์ไว้วางใจในตัวของโชและเรียกใช้เขาให้ทำหน้าที่อยู่เสมอ
อย่างเช่นวันนี้ อาจารย์ประจำชั้นได้ให้เขาไปที่ห้องนันทนาการเพื่อไปขอยืมกล้องถ่ายรูปแบบโพลารอยด์ มาให้อาจารย์ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เพื่อใช้งาน ่นั้นเป็่เวลาก่อนจะพักเที่ยงแต่เป็ชั่วโมงที่อาจารย์ไม่ได้เข้าสอนคงปล่อยให้นักเรียนอ่านหนังสือกันเองไปก่อน
โชซึ่งตอนนี้กำลังนั่งค้นลิ้นชักและตู้ซึ่งอาจารย์เป็คนบอกว่ากล้องถ่ายรูปโพลารอยด์อยู่ในนั้น ก็ได้บังเอิญได้ยินกับเสียงของใครบางคนกำลังพูดคุยกันอย่างเบา ๆ อยู่นั่นเอง (ไม่ได้จะตั้งใจแอบฟังนะ)
“พี่ไม่ค่อยชอบหน้าไอ้หมอนั่นสักเท่าไหร่เลย”
“ใคร?”
“ก็…ไอ้หัวหน้าห้องตัวดีไง”
“อ๋อ…ทำไมล่ะ? ฉันก็ว่าอยู่…มันเป็คนแปลก ๆ นะ”
“มีอย่างที่ไหน? ได้ข่าวว่ามาจากบ้านนอกนี่นา พ่อแม่คงจะกระจอก ถึงได้มาอาศัยญาติพี่น้องอยู่แล้วมาทำเป็เหลิงเสือกเป็หัวหน้า และอาจารย์ก็ยังเข้าข้างมันอีก”
“แหม!! พี่ก็…เราก็ทำให้ไม่มีใครเข้าข้างมันกันสิ”
“ทำยังไง?”
“ง่ายจะตายไป กระเถิบมาใกล้ ๆ ฉันหน่อยสิ เราก็แค่…” เสียงกระซิบกระซาบปรึกษาแผนการของคนสองคนนั้น โชได้ยินหมดทุกอย่างเขานั่งคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเริ่มขยับตัวไปที่ห้องเรียนของเขา
เสียงออดดังแล้ว ได้เวลาพักกลางวันกินข้าวของนักเรียน ทุกคนต่างก็ออกจากห้องไปที่โรงอาหารเพื่อไปรับประทานอาหารกลางวันกันที่นั่น โชเดินไปหาดำ
“ดำ…วันนี้เราจะกินอะไรกันดี?”
“ไม่รู้สิ? คงจะเป็ข้าวราดแกงมั้ง? แต่ตอนนี้คนกำลังเยอะอยู่แน่เลย ฉันว่าพวกเราต้องรีบไปกันแล้วล่ะ เดี๋ยวกับข้าวที่ชอบหมดก่อนกันพอดี”
“อือ…นายไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันเอาของไปให้อาจารย์ก่อน แล้วจะรีบตามไป”
“โอเค!! รีบมานะ เดี๋ยวฉันจะจองที่เอาไว้ให้”
โชเดินไปที่ห้องของอาจารย์ แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าห้องดี เขาก็วกกลับแล้วเดินมาที่ห้องเรียนใหม่อีกครั้ง โชแอบดูอยู่ที่ข้างประตูหน้าห้องเห็นคนสองคนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ เขาได้แอบใช้กล้องโพลารอยด์ที่อาจารย์ใช้ให้เขานำไปให้แก่อาจารย์มาถ่ายรูปสองใบ เสร็จแล้วโชก็เก็บรูปถ่ายเอาไว้กับตัวของเขาเอง ก่อนจะนำกล้องโพลารอยด์ไปส่งคืนแก่อาจารย์ตามที่สั่ง แล้วรีบวิ่งไปโรงอาหารเพื่อไปกินข้าวกับดำ
“เฮ้ย!! ทำไมนานจัง? คนหมดแล้วเนี่ย”
“ก็ไม่ดีหรือไงล่ะ? จะได้ไม่ต้องเบียดคนไปแย่งซื้อข้าวกินน่ะ?”
“เออ…จริง แต่ว่าของที่ฉันชอบในตอนนั้นมันคงจะหมดไปแล้วน่ะสิ ดีนะที่ฉันมาซื้อก่อน แล้วนายจะกินอะไรล่ะ? เลือกไม่ได้แล้วนะ”
“ฉันไม่เลือกกินหรอกอะไรก็ได้ มันก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ ฮ่า ๆ” โชนึกขำ ตัวของเขาเอง เพราะถ้าเป็เขาเมื่อในสมัยก่อนคงจะโวยวายไม่ยอมในเื่นี้เป็แน่ เนื่องจากในตอนนั้นโชจะต้องกินผัดกะเพรากับไก่ทอดให้ได้ในทุกมื้อ แต่ตอนนี้ เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็อะไรโชก็สามารถกินได้โดยไม่บ่นหรือโวยวายอีกต่อไปแล้วล่ะนะ เอามาเถอะเขากินได้หมดนั่นแหละ
ขณะนั่งรับประทานอาหารอยู่ โชได้หยิบสิ่งหนึ่งขึ้นมาถือและส่งให้กับดำได้ดูด้วย
“นายไม่ต้องพูดอะไรนะ แค่ดูเฉย ๆ ก็พอ”
“มันคืออะไร? เอามาให้ฉันดูทำไม?”
“นายสังเกตดูดีดีสิ”
“อ๊ะ!! นี่มัน…”
……………….
หมดเวลาพักเที่ยงแล้ว นักเรียนต่างก็ขึ้นห้องเรียนของตน อาจารย์ยังคงไม่ได้เข้าห้องสอนเพราะว่ามีประชุมด่วนจึงฝากให้หัวหน้าห้องคอยดูแลเพื่อน ๆ นักเรียนในห้องเรียนให้ทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จและอยู่กันแบบเงียบ ๆ แต่รู้สึกว่าครั้งนี้คงจะเงียบไปไม่ได้เสียกระมัง?
“พี่ ๆ กล่องดินสอสีรุ่นใหม่ของหนูหายไปน่ะ ที่คุณแม่ซื้อให้ตอนไปเที่ยวห้างกันครั้งนั้นพี่จำได้ไหม?” กุ้งบอกกับพี่ชายฝาแฝดของเธอ
“จำได้สิ!! มันมีอยู่แค่อันเดียวในร้านเลยนี่นา แถมแพงมากด้วย”
“นั่นแหละของหนูมันหายไป ตอนก่อนไปกินข้าวมันยังอยู่นี่นา หนูเป็คนเก็บเองกับมือ”
“หาดีแล้วใช่ไหม? ถ้าหายจริง ๆ แบบนั้นในห้องเราต้องมีคนขโมยไปแน่ ๆ”
“ทำยังไงดีล่ะ? คุณครูก็ไม่อยู่เสียด้วยไปประชุมกันหมดเลยนี่” กุ้งหันมายิ้มให้กับพี่ชายฝาแฝดของเธอ พร้อมกับทำท่าทางดูเป็กังวล
“ไม่ต้องห่วงไปหรอกน้องกุ้ง เรามีหัวหน้าห้องอยู่ด้วยทั้งคน ใช่มั้ย!? หัวหน้าห้อง” ไก่หันไปถามโช
โชมองไปที่ฝาแฝดพี่น้องทั้งสองคน และหันมาสบตากับดำก่อนที่เขาจะพูดว่าอะไร
“ใช่!! ฉันเป็หัวหน้าห้อง มีเื่อะไรกัน?”
“กล่องดินสอสีของน้องฉันหาย ไม่รู้ใครเป็คนขโมยไป?”
“แน่ใจนะ!! ว่าหายจริง ไม่ใช่ว่าลืมเอาไว้ที่อื่น?”
“แน่ใจสิ!! ก็ฉันเป็คนเก็บมันกับมือของฉันเองนี่นา”
“ถ้าอย่างนั้น มีใครเห็นกล่องดินสอสีของกุ้งบ้าง?” โชแกล้งะโถามเพื่อน ๆ ในห้องเรียน และทุกคนต่างก็ตอบว่าไม่รู้ ไม่เคยเห็นด้วยกันทั้งนั้น
“ลักษณะเป็แบบไหน? สีอะไร?” ดำถามขึ้นมาบ้าง
“ก็เป็กล่องเหล็กสีชมพู ใส่สีไว้ 24 แท่ง” กุ้งตอบอย่างฉะฉานเพราะเธอจำสิ่งของของเธอได้เป็อย่างดี
“โอ๊ย!! จะมาเื่มากถามทำไมกัน? ก็ให้หัวหน้าห้องค้นกระเป๋านักเรียนของทุกคนเลยสิ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครเป็คนเอาไปน่ะ?” ไก่พูดอย่างมั่นใจเหมือนกับว่าเขารู้ตัวคนร้ายอย่างนั้นแหละ
“จะให้ทำแบบนั้นก็ได้ แต่เธอแน่ใจแล้วนะว่าไม่ได้ลืมเอาไว้ที่ไหน?” โชถามกุ้งเ้าของกล่องดินสอสีที่หายไป
“ใช่!! ฉันไม่มีทางลืมเื่แค่นั้นหรอก”
แล้วโชก็ได้ให้เพื่อนทุกคนในห้องเรียนเปิดกระเป๋านักเรียนของแต่ละคน โดยโชและกุ้งพร้อมด้วยไก่เดินตามดูสิ่งของที่อยู่ในกระเป๋านักเรียนของเพื่อน ๆ ทีละคนจนครบทุกคนทั้งห้อง แต่ว่าก็หาไม่เจอ
“ไม่เห็นมีเลย เธอลืมเอามาจากที่บ้านรึเปล่า?” ดำช่วยออกความคิดเห็น
“ยังมีอีกคนที่ยังไม่ได้ค้นกระเป๋าเลยนี่ หัวหน้าห้องไง!! โชนายเปิดกระเป๋าของนายด้วยสิ” ไก่เรียกร้องโชให้เปิดกระเป๋าออกเพื่อตรวจค้น
โชเดินไปที่กระเป๋านักเรียนของเขา เขาเปิดกระเป๋าและเทข้าวของลงมา มีสิ่งที่ไม่น่าจะมีอยู่ในกองหนังสือของโช
“นั่นไง!! กล่องดินสอสีของฉัน หัวหน้าห้องเป็คนขโมยไป!!” กุ้งะโบอกเพื่อน ๆ ในชั้นเรียน ทุกคนต่างก็ฮือฮา ดูไม่น่าเชื่อว่าหัวหน้าห้องอย่างโชจะเป็คนทำอะไรแบบนี้
โชหันไปยิ้มกับดำ พร้อมกับเดินไปหาเด็กแฝดด้วยความมั่นใจ โดยไม่มีอาการหวาดกลัวหรือสำนึกผิดแต่อย่างใด
“เธอคิดว่าฉันเป็คนขโมยของอย่างนั้นหรือ? มีหลักฐานหรือเปล่าล่ะ?”
ทุกคนในห้องต่างก็ใในคำพูดของโชที่ตอนนี้เขากล้าและหน้าด้านเป็ที่สุด
“แก…ไอ้หน้าด้าน!! หลักฐานก็เห็นอยู่ทนโท่ มันอยู่ในกระเป๋าของแกไง”
โชถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบสิ่งสิ่งหนึ่งให้เพื่อน ๆ ของเขาดู พร้อมกับบอกอีกต่อไปว่า
“แล้วนี่คืออะไร? ไหน!? ทุกคนช่วยดูหน่อยสิว่ามันคืออะไรกันแน่?”
สิ่งที่โชเอาให้เพื่อนในชั้นเรียนดู มันคือรูปถ่ายโพลารอยด์ 2 รูปด้วยกัน และในรูปนั้นมีคนอยู่สองคนกำลังหยิบจับสิ่งของอะไรบางอย่างอยู่
“แกจะให้พวกฉันดูรูปบ้าอะไรของแกอีก!?” กุ้งแย่งรูปถ่ายที่อยู่ในมือของโชมาหนึ่งใบ
เธอมองรูปถ่ายใบนั้นแล้ว ก็ต้องตกตะลึง อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ โชมองหน้ากุ้งแล้วยักคิ้วพร้อมกับพยักหน้าท้าทายให้กับเธอ ประหนึ่งว่าเขาคือผู้ชนะในครั้งนี้
“นาย…ทำได้…ยังไงกัน?” กุ้งรู้สึกสับสนจนพูดติดขัด
ในรูปถ่ายนั้นคือ รูปของฝาแฝดสองพี่น้องนั่นเอง ซึ่งกุ้งที่อยู่ในรูปกำลังหยิบกล่องดินสอสีของเธอใส่ลงไปในกระเป๋านักเรียนของโชส่วนไก่กำลังถือกระเป๋าของโชอยู่ เหตุที่รู้ว่าเป็กระเป๋าของโชนั้นก็คือ มันเป็กระเป๋าเป้ใบเก่าของเขาที่นำมาจากบ้านนอกและยังมีรอยปะ จึงทำให้บอกได้ชัดเจนว่ามันคือกระเป๋าของใคร? และโชยังกลัวพลาดเขาถ่ายรูปโพลารอยด์ถึงสองครั้ง จึงได้รูปที่ตรงกับคำถามในตอนนี้เลย…ว่าใครเป็คนร้ายที่แท้จริง?
“ทีนี้…เธอรู้รึยัง? ว่าใครเป็คนเอากล่องดินสอสีของเธอไปกันแน่? หรือว่าต้องให้ฉันเอารูปพวกนี้ไปส่งให้กับอาจารย์ก่อนล่ะ? ฮึ!!”
เพื่อนนักเรียนในห้องต่างก็มองหน้าสองพี่น้องฝาแฝดด้วยความตำหนิ และแสดงอาการรังเกียจทั้งสองคน ที่พวกเขาทั้งสองมาโกหกและโยนความผิดให้กับโชที่เป็หัวหน้าห้อง โดยที่เขาไม่ได้เป็ฝ่ายกระทำผิดอย่างนั้นจริง ๆ
“อย่าเอาเื่นี้ไปบอกอาจารย์เลยนะ ฉันขอโทษ…” กุ้งก้มหน้าพูด เธอไม่กล้าที่จะสบตากับโชและเพื่อน ๆ ในห้องอีกเลยในตอนนี้
“พวกเราผิดไปแล้ว โชยกโทษให้เราสองคนพี่น้องจะได้ไหม ต่อไปพวกเราจะไม่ทำแบบนี้อีก”
“ได้…ฉันจะไม่เอาเื่พวกนายทั้งสองคนไปบอกอาจารย์ แต่พวกนายต้องสัญญากับฉันก่อน”
“ได้สิ สัญญาว่าอะไร?”
โชยิ้มอย่างภูมิใจก่อนจะตอบออกไปว่า
“พวกนายต้องสัญญาว่า จะทำตัวเป็เพื่อนที่ดีและไม่โกหกพวกเราอีกต่อไป”
กุ้งและไก่มองหน้ากันแล้วพวกเขาก็หันกลับมาพร้อมกัน ด้วยรอยยิ้มอย่างมิตรไมตรีให้แก่โชและผองเพื่อนของพวกเขา พวกเด็ก ๆ ในชั้นเรียนต่างโห่ร้องกันเกรียวกราว ทุกคนอภัยให้กับเขาสองคนนั้นแล้วและโชก็ได้ฉีก รูปถ่ายโพลารอยด์ที่เป็หลักฐานนั้นทิ้งลงถังขยะไป และพวกเขาเหล่านักเรียนทั้งหลายต่างก็นั่งเรียนหนังสือกันต่อไปเป็ปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อันที่จริงเื่ที่เด็กแฝดจะมากลั่นแกล้งโชนั้น เขาได้รู้มาก่อนั้แ่นานมาแล้ว แต่เื่มันไม่ได้เกิดขึ้นมาไวขนาดนี้ ในตอนนั้นโชสนิทกับดำมากแต่เขาไม่ค่อยมีเงิน โชในตอนนั้นไม่ได้เป็หัวหน้าห้องอย่างเช่นในปัจจุบันนี้หรอกนะ เขาเป็เพียงนักเรียนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ที่เพื่อน ๆ ทั่วไปชื่นชอบโดยเฉพาะดำ จึงทำให้โชในตอนนั้นมีเพื่อนมาชวนเล่นและชวนเข้ากลุ่มได้โดยง่ายอยู่เสมอ
เลยทำให้เด็กแฝดสองพี่น้องที่หยิ่ง ไม่ค่อยชอบคุยกับเพื่อนในห้องรู้สึกอิจฉาโช ทั้งที่ตัวของพวกเขาเองนั้นมีสิ่งของใหม่ ๆ มาอวดเพื่อนอยู่เสมอ แต่พวกเพื่อนในห้องต่างก็ไม่ยอมชักชวนพวกเขาสองพี่น้องเข้ากลุ่มเลยสักคน จึงทำให้ฝาแฝดสองคนคิดแผนการกลั่นแกล้งโช โดยจะทำให้โชนั้นโดนเพื่อนพวกนั้นเทและจะได้ไม่มีเพื่อนเล่นกับโชอีกต่อไป
ในตอนนั้นเด็กแฝดได้เอาหนังสือการ์ตูนของดำไปซ่อนในกระเป๋าของโช ซึ่งในตอนนั้นดำพกหนังสือการ์ตูนมาโรงเรียนอยู่เป็ประจำเพื่อเอาไว้อ่านในเวลาพัก และตั้งใจจะเอามาให้โชอ่านดูอีกด้วย สองพี่น้องจอมโกหกก็เที่ยวป่าวประกาศว่า พวกเขาเห็นโชมาค้นกระเป๋าของดำและหยิบอะไรออกไปก็ไม่รู้ เอาไปใส่ในกระเป๋าของตน ซึ่งโชไม่ได้เป็คนทำแบบนั้นจริง ๆ เลยทำให้ทุกคนในห้องต่างก็รังเกียจโชและกล่าวหาว่าโชได้กลายเป็หัวขโมยไปเสียแล้ว โชในวัยเด็กในตอนนั้นรู้สึกเสียใจและน้อยใจเป็อย่างมาก
โชบอกกับทุกคนไปว่าเขาไม่ได้เป็คนทำแต่กลับไม่มีใครเชื่อเขาเลยสักคน ยกเว้นดำเพราะดำรู้ว่าโชไม่ได้เป็คนทำแบบนั้นจริง ๆ และโชก็เล่นอยู่กับดำตลอดเวลาแม้ตอนไปห้องน้ำ ขนาดดำช่วยแก้ต่างให้เพื่อนโช ก็ยังไม่มีใครยอมเชื่อโชเลยสักคน จนสุดท้ายโชก็เหลือเพื่อนแค่ดำเพียงคนเดียวในห้อง นั่นจึงเป็สาเหตุและที่มาที่โชตั้งฉายาให้กับเด็กฝาแฝดสองพี่น้องว่า แฝดนรก นั่นเอง
‘คงเพราะฉันเริ่มเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ในอดีตไปบ้างแล้วสินะ อนาคตเลยเปลี่ยนไปด้วยแบบนี้ อย่างเช่นตอนนี้เหตุการณ์ก็ดูคล้ายกับในครั้งก่อนแต่เปลี่ยนไปเล็กน้อย และเกิดเหตุขึ้นได้ไวกว่าครั้งก่อน และคนที่กระทำยังคงเป็คนเดิมอยู่ แค่เปลี่ยนปัจจัยจากหนังสือการ์ตูนของดำเป็กล่องใส่ดินสอสีของกุ้ง และความโชคดีของเรา ที่บังเอิญอาจารย์ได้ใช้ให้ไปเอากล้องโพลารอยด์ที่ห้องนันทนาการ จนได้ยินแผนการของสองฝาแฝดและทำให้เราสามารถแก้ไขความเข้าใจผิดของเพื่อน ๆ ในครั้งนี้ได้ แถมยังทำให้เด็กแฝดสองคนนั้นยอมมาเป็เพื่อนของเราแต่โดยดี’
โชนั่งทบทวนต่อไปถึงเหตุการณ์ที่ใกล้จะเกิดขึ้นในภายหน้าอีกครั้ง
‘ถ้าอย่างนั้น…มันต้องเกิดเหตุการณ์คล้ายกับครั้งนั้นด้วยแน่!! เพราะบุคคลยังคงเดิม เหตุแต่ว่าปัจจัยอาจจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกันนะ? แล้วจะเกิดขึ้นไวกว่าเดิมอีกเมื่อไหร่กัน? และเราจะโชคดีเหมือนอย่างในวันนี้อีกหรือเปล่า?’
นั่นสิ!! โชจะมีเหตุการณ์อะไรต่อไปอีกนะ!? แล้วครั้งนี้เขาจะโชคดีอีกครั้งหรือเปล่าล่ะ?
208
