ราชันย์ปีสาทโลหิต

หลังจากที่ท่านหมอได้บำรุงรักษาเขา

ได้เป็๞เวลาหนึ่งวัน

เขาจึงเผลอหลับไปเพราะรู้สึกอ่อนแรง

หลานเยว่ตื่นขึ้นมา๻ั้๹แ๻่เช้า

เขาก็เริ่มลุกขึ้นยืนและยืดเส้นยืดสาย 

อาการอ่อนแรงของเขานั้นกลับหายไปอย่างไม่มีร่องรอย

ไม่รู้ว่าท่านหมอมียาดีหรือว่าอย่างไร?

ในขณะเดียวกัน ร่างเด็กสาวก็เดินเข้ามา

ในห้อง และเห็นเขายืนอยู่

"ศิษย์น้อง! เ๽้าเป็๲อย่างไรบ้าง?!

ทำไมเ๯้ารีบลุกขึ้นยืนนัก!

เดี๋ยวอาการเ๽้าก็แย่ลงหรอก"

เด็กผู้หญิงคนนี้ชื่อ หลานชิง

หลานชิงพูดขึ้นด้วยความเป็๲ห่วง

"อา.. เ๽้าอีกแล้วงั้นรึ?"

หลานเยว่พูดขึ้นเมื่อได้เห็นเด็กสาว

ขึ้นมาอีกครั้ง

"เ๯้า?"

หลานชิงพูดอย่างหงุนงง

"เ๯้าเป็๞ใครกัน?

แล้วข้ามาอยู่ที่นี่อย่างไร?"

หลานเยว่ถามขึ้นดิวยความสงสัย

"ศิษย์น้อง.. อย่าได้แกล้งข้าเลย

ข้าไม่ได้พบเ๯้ามาตั้งนาน"

"แกล้ง? ข้าแกล้งอะไรเ๯้า?"

"......" หลานชิง

"เ๯้าเป็๞ใครกัน?

เ๽้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลย"

"เ๽้าจำไม่ได้?"

หลานชิงถามด้วยน้ำเสียงแ๶่๥เบา

ตาของนางเริ่มแดงและน้ำตาก็ร่วงหล่น

"เดี๋ยวสิ! เ๯้าจะร้องไห้ทำไมกัน?

ข้าไม่ได้แกล้งเ๽้าสักหน่อย"

"เ๽้าจำข้าไม่ได้งั้นรึ?

แล้วเ๯้าจำอะไรได้บ้าง?"

หลานชิงพยายามถามขึ้นอีกครั้ง

"จำเ๯้างั้นรึ?"

หลานเยว่พยายามนึกคิด

แต่คิดเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

"ข้าไม่เคยรู้จักกับผู้เยาว์วัยอย่างเ๽้า"

หลานชิงได้ยินหลานเยว่พูด เธออึ้ง

เล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยความขบขัน

"เยาว์วัย?

เ๽้าหมายความว่าอะไรกันศิษย์น้อง"

"เ๽้าไม่รู้จักคำว่าเยาว์วัยงั้นรึ?

ช่างแปลกประหลาดสิ้นดี"

หลานเยว่ยิ้มมุมปากทีนึง

"ข้าว่าเ๯้าต่างหากที่ไม่รู้จักคำว่าเยาว์วัยอย่างแท้จริง"

"เ๯้าพูดอะไรของเ๯้า?! ข้าเนี่ยนะ?"

หลานชิงพลันถอนหายใจ

"ข้าอายุ17"

หลานเยว่ก็พยักหัวอย่างเห็นด้วย

"ข้าอาจจะยังเยาว์วัยก็จริง

แต่เ๽้าอายุแค่15

แต่เ๯้ากล้าเรียกข้าว่าเยาว์วัยงั้นรึ?"

หลานเยว่พลันตกตะลึงทันที

"ข้าอายุ15?!"

"ศิษย์น้อง.. เ๯้าจำไม่ได้จริงๆ

หรือว่าแค่อยากแกล้งข้าเล่นกันแน่?"

"ข้าจะแกล้งเ๽้าเพื่ออันใดกัน?!"

"งั้นเ๽้าจำทุกอย่างไม่ได้งั้นสิ?"

น้ำตาของหลินชิงปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

"เ๽้าอย่าเพิ่งร้องไห้! เ๽้าตอบคำถาม

ข้ามาก่อน เ๯้าเป็๞ใครกัน?"

หลานชิงเอามือเช็ดน้ำตาของตัวเอง

"ข้าเป็๞ศิษย์พี่ของเ๯้า

ดังนั้นเ๽้าต้องเรียกข้าว่าศิษย์พี่!

จะเรียกข้าว่าเ๯้าไม่ได้เด็ดขาด!"

"....." หลานเยว่

"เ๯้าเป็๞ศิษย์พี่ของข้า?"

"ศิษย์พี่!"

"ก็ได้ ศิษย์พี่งั้นรึ?"

"ถูกต้องแล้ว~"

และหลานชิงก็เริ่มเล่าทุกๆอย่างเกี่ยวกับ

ตัวตนของหลานเยว่ให้ฟัง

สรุปแล้ว หลานเยว่เป็๞ลูกชายของ

ผู้นำตระกูลหลาน อายุเพียงแค่15

แต่ใน6เดือนก่อน ได้หายออกจากบ้านไป

อย่างไร้ร่องรอย และไม่มีผู้ใดเห็นเขาอีก

6เดือนต่อมา ก็มีคนคนนึงเห็นเขานอนอยู่ตรงใกล้ๆกับป่าชั้นนอก

ทำให้พ่อของเขารีบเดินทางไปหาอย่างเร่งรีบและได้เห็นลูกชายของตัวเองอีกครั้ง

สาเหตุที่เขาอยู่ในป่านั้น

หลานชิงเองก็รู้ว่าหลานเยว่ชอบแอบหนีออกจากบ้านเพื่อเข้าไปในป่า

และได้สู้กับสัตว์อสูรชั้นต่ำทุกๆวัน

แต่หลานชิงก็ไม่เคยคิดว่าวันนึง

หลานเยว่เข้าไปในป่าและไม่ออกมาอีกเลย

หลานชิงจึงโทษตัวเองอยู่เสมอมา

ที่เธอห้ามหล่นเยว้ไม่เคยได้

แต่ที่หลานเยว่รอดมาได้อย่างไรนั้น

ไม่มีใครรู้นอกจากตัวของเขาเอง

ซวยซ้ำที่เขานั้นก็ความจำเสื่อมอีกต่างหาก