แค้นนี้ต้องล้างด้วย sex!
l 1 l
พลังพิเศษ
ผมชื่อไทม์ ตอนนี้ผมเป็นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 4 ชีวิตในวันมัธยมของทุกคนเป็ยังไงบ้างล่ะ สนุก สดใส มีรักแรก เป็นักกีฬา เป็หนุ่มฮอต หรือว่าเป็ขี้แพ้แบบผม
ใช่แล้วผมมันเป็ไอ้ขี้แพ้ เป็มาตลอดั้แ่สมัยเรียนมัธยมต้น พอได้ขึ้นมัธยมปลายผมก็คิดว่าผมจะเปลี่ยนชีวิตของตัวเองได้ ตลอดเวลาของการปิดเทอมตอนจบ ม.3 ผมทั้งออกกำลังกาย ทั้งดูแลตัวเอง ทั้งหัดเล่นดนตรี ทำอะไรหลายๆ อย่างเพื่อจะเปลี่ยนตัวเองจากคำว่าขี้แพ้
ผมลงทุนถึงขนาดที่ไปต่อมัธยมปลายที่โรงเรียนใหม่ และขอพ่อกับแม่มาเช่าหอพักอยู่ ที่มันไกลจากบ้านตั้งหลาย 10 กิโล เพื่อจะได้ไม่ต้องมาเจอพวกนั้นที่มันแกล้งผมสมัยตอนเรียนอยู่มัธยมต้น แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตามันจะเล่นตลกกับผมไม่หยุด เพราะทันทีที่เปิดเทอมวันแรกของ ม.4
ผมก็ได้เจอกันมัน คนที่ผมไม่คาดคิดมาก่อน ว่ามันจะมาย้ายมาเรียนที่โรงเรียนนี้แบบผมด้วย แถมมันยังอยู่ห้องเดียวกันอีกต่างหาก มันตือไอ้โจมันเป็คนที่แกล้งผมมาตลอดั้แ่ตอนอยู่มัธยมต้น และมันเนี่ยแหล่ะที่ทำให้ผมกลายเป็ไอ้ขี้แพ้แบบนี้ สุดท้ายถึงแม้ผมจะพยายามขนาดไหนผมก็ยังเป็ไอ้ขี้แพ้อยู่ดี
"เอาล่ะไอ้หมูอ้วนกัดฟันแล้วเกร็งท้องไว้แน่นๆ ล่ะ" ไอ้โจพูด จากนั้นมันก็ง้างหมัดของมันต่อยเข้ามาที่ผมอย่างแรง
"อั่กกกก" ผมเอามือจับไปที่ท้องแล้วลงไปนอนกุมท้องตัวเองอยู่ที่พื้น
"ทำไมแกถึงไปออกกำลังกายมาจนผอมแบบนี้ว้ะ ไม่เป็หมูอ้วนแบบเมื่อก่อนแล้วก็ต่อยไม่มันนะสิ" ไอ้โจพูดพลางทำหน้าเซ็งไปด้วย
"5555 ดูหน้ามันดิขำดีว่ะ" เพื่อนในแก๊งของไอ้โจพูดพลางหัวเราะไปด้วย จากนั้นพวกในแก๊งของมันอีก 3 คนก็หัวเราะตามๆ กัน
พวกมันทั้ง 4 คนเป็แก๊งหัวโจกของชั้นม.4 เลยก็ว่าได้ โดยเฉพาะไอ้โจที่เป็หัวหน้าของพวกมัน ผมนอนกุมมือไปที่ท้องของตัวเองด้วยความเ็ปพลางมองไปที่พวกมันทั้ง 4 คน
"ฮัลโหล ตัดผมเสร็จแล้วหรอ โอเคๆ เดี๋ยวเค้าไปรับ" โจรับสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาแล้วพูด
"งั้นวันนี้พอแค่นี้แล้วกัน แล้วก็การบ้านของพวกกูอย่าลืมทำให้เสร็จด้วยล่ะ" ไอ้โจมันพูดก่อนจะเดินออกจากซอยที่มันซ้อมผมอยู่ออกไป พวกเพื่อนๆ ในแก๊งมันอีกสามคนก็เดินตามมันออกไปด้วยเช่นเดียวกัน
ผมค่อยๆ ลุกขึ้นมาในขณะที่ยังกุมท้องตัวเองไว้ด้วยความเจ็บอยู่ ถ้าคิดว่าที่ผมโดนตอนนี้มันหนักแล้วล่ะก็ ผมจะบอกว่ามันไม่ใช่เลย นี่ยังน้อยกว่าทุครั้งที่ผมโดนด้วยซ้ำ หลังจากที่พวกมันทั้ง 4 คน เดินออกจากซอยไปกันหมดแล้ว ผมก็ค่อยๆ เดินตามออกมา ผมมองซ้ายมองขวาไปจนทั่วเห็นว่าพวกมันไม่อยู่แล้วก็เดินไปขึ้นรถบัสเพื่อกลับหอพักไป
กว่าจะกลับมาถึงห้องเวลาก็ผ่านไปจนตอนนี้ 5 โมงเย็นแล้ว ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามาได้ผมก็ทิ้งกระเป้าลงที่พื้นห้องออก แล้วเดินมาที่เตียงนอนพร้อมกับทิ้งร่างตัวเองลงที่เตียงนอนทันที พลางนึกถึงเื่ราวตลอดหนึ่งเดือนมานี้ที่ผมโดนพวกมันแกล้งมาตลอดไปด้วย
ไหนจะโดนไถเงินแทบทุกวัน ไหนจะต้องไปต่อแถวซื้อข้าวให้พวกมันตอนกลางวัน ไหนจะต้องทำการบ้านให้พวกมัน ไหนจะเื่ที่โดนซ้อมอีก ผมได้แต่เก็บความอัดอั้นไว้ในใจ ผมลุกขึ้นมาจากเตียงนอนแล้วเดินตรงไปที่หน้ากระจกในห้องน้ำจากนั้นก็ถอดเสื้อนักเรียนออก และจ้องมองไปที่รอยแผลต่างๆ ที่อยู่ใต้ร่มผ้า รอยช้ำจางๆ ของแผลที่เก่าแล้ว รอยช้ำใหม่ของแผลที่พึ่งโดนต่อยวันนี้
ผมได้แต่มองหน้าตัวเองในกระจกแล้วก็ตัดพ้อออกมา
"ทำไมถึงต้องเป็ฉันที่ต้องมาเจอเื่แบบนี้ ทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกแบบนี้กับฉัน ทั้งๆ ที่ฉันพยายามตั้งขนาดนี้แล้ว ทำไมฉันถึงยังต้องเป็ไอ้ขี้แพ้เหมือนเดิมด้วย" ผมพูดกับตัวเองในกระจก
จนสุดท้ายก็ตัดสินใจได้ ผมเดินออกมาจากประตูห้องน้ำ แล้วเดินตรงออกไปที่ตรงระเบียง ก่อนจะมองไปยังวิวข้างนอก ท้องฟ้านั้นเป็สีแดงระเรื่ออ่อนๆ มีสายลมเย็นๆ พัดเขามาปะทะหน้า พาให้ผมฟุ้งซ่านขึ้นกว่าเดิม
"ในเมื่อโลกนี้มันไม่มีที่ให้ฉันอยู่ ฉันไม่อยู่ก็ได้" ผมพูดขึ้น
จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งบนระเบียงโดนหันหลังออกไปข้างนอก ก่อนจะค่อยๆ ทิ้งตัวเองลงไป ร่างของผมร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลกภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือ ภาพท้องฟ้าของเย็นวันนี้
แต่ผมที่คิดว่าตัวเองตายแล้วก็ได้สติตื่นขึ้นมาในที่ที่เต็มไปด้วยความมืด แต่อยู่ดีๆ ก็มีแสงสว่างลอยขึ้นมาจากพื้น เป็แสงสว่างจากหิ่งห้อยตัวเล็กตัวหนึ่ง ผมค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปจับหิ่งห้อยตัวนั้นแต่ยังไม่ทันที่มือผมจะััโดนตัวมัน จากที่ที่มืดมิดอยู่ก็สว่างขึ้น
ผมมองตรงไปข้างหน้า มีต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่งตั้งอยู่ แล้วหิ่งห้อยตัวนั้นก็บินไปไหล่ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนต้นไม้ต้นนั้น ชายคนนั้นะโลงมาจากต้นไม้แล้วก็เดินตรงมาหาผมก่อนจะพูดขึ้น
"เ้าสินะที่บอกว่าโชคชะตาชอบเล่นตลกกับตัวเอง" ชายคนนั้นพูด
"นี่มันโลกหลังความตายหรอ" ผมพูดออกไป
"ใช่แต่ก็ไม่ใช่ เหมือนกับเ้าที่ทั้งตายและยังมีชีวิต" ชายคนนั้นพูด
ผมฟังเขาพูดพร้อมกับคิดตามไปด้วย แต่ก็ยังงงอยู่ดี
"แล้วคุณเป็ใคร" ผมถามออกไป
"เป็อะไรหรอ สำหรับเ้าข้าอาจจะเป็โชคชะตาก็ได้ อยากจะแก้แค้นพวกนั้นไหมล่ะ พวกที่ทำร้ายเ้า" ชายคนนั้นพูด
"คุณหมายความว่ายังไง" ผมถามไป
"ข้าจะให้พลังกับเ้า พลังที่เพียงแค่ััผมของหญิงสาวเ้าก็จะอ่านความทรงจำและรู้สึกถึงความนึกคิดของนางผู้นั้น และพลังที่เพียงแค่เ้าััไปที่เรือนร่างของหญิงสาว นางผู้นั้นก็จะโหยหาความใคร่จากเ้า เ้าอยากได้พลังเหล่านี้ไหมล่ะ" ชายคนนั้นพูด
นี่มันเื่อะไรกัน พลังอะไรมันคือเื่จริงหรอ ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่ฉันตายไปแล้วฉันจะเป็บ้างได้ยังไง
"เ้าเลิกคิดเื่ไร้สาระในสมองเ้าก่อนเถอะ แล้วตอบข้ามาว่าเ้า้าพลังเหล่านี้หรือไม่" ชายคนนั้นถามย้ำอีกที
"ทำไมคุณถึงเอาพลังเ่าั้มาให้ผม" ผมถามออกไป
"เหตุผลหรอ อาจจะเป็แค่โชคชะตาที่เ้าชอบพูดถึงก็ได้" ชายคนนั้นพูด
"ถ้าผมรับมามันจะมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรไหม" ผมถามออกไป
"มันเป็โชคชะตาของเ้า ไม่มีข้อแลกเปลี่ยนสำหรับโชคชะตาหรอกนะเ้าเด็กหนุ่ม" ชายคนนั้นพูด
"แต่ผมตายไปแล้ว รับพลังนั้นไปจะเอาไปทำอะไรได้" ผมถามออกไป
"พูดแบบนี้แปลว่าเ้ายอมรับพลังนี้แล้วสินะ ถ้าอย่างงั้นก็ไปใช้ชีวิตตามโชคชะตาของเ้าต่อซะ เ้าเด็กหนุ่ม" ชายคนนั้นพูด
ทันทีที่เขาพูดจบหิ่งห้อยนับพันตัวก็บินเข้าใส่ผม จนผมมองอะไรแทบไม่เห็น แล้วสติของผมมันก็ดับวูบไปอีกครั้ง
-โปรดติดตามตอนต่อไป-
ถ้าชอบเื่ แค้นนี้ต้องล้างด้วย sex!
ช่วยกดถูกใจหรือคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้ไรต์
และกดติดตามเพื่ออ่านตอนใหม่ได้เร็วก่อนใคร
1 หัวใจ 1 คอมเมนต์ = 100 กำลังใจให้ไรต์
88
