ตอนที่ 29ดวลกับมาคัส
“เ้ากำลังดูถูกข้า!”
“ไม่เลย ข้าถือว่าให้เกียรติอัศวินอย่างเ้า! เข้ามา”
เมื่อพูดจบมาคัสกระชับดาบแน่นในท่าจับสองมือ เคนจินั้นแบกดาบในท่าจับมือเดียวการฟาดฟันแต่ละครั้งจะมีประกายไฟเกิดขึ้นแรงจากการปะทะดาบสนั่นเลืองลั่นป่าไม้ต่างหักโค่นลมพายุหมุนที่เกิดการฟัดดาบเกิดเป็เสียงร้องหวีดวิวไปทั่วเกิดเป็หลุมเป็บ่อกระจายไปทุกที ท่ามกลางความตกตลึงของยูริ
หากพูดตามความจริงเคนจิเสียเปรียบมาคัสเป็อย่างมากแต่ด้วยระดับของเขาที่สูงกว่ามาคัสเกือบเท่าตัวทำให้เคนจิไม่ได้ตกที่นั่งลำบากอะไรมากมายเคนจิไม่มีทักษะในเพลงดาบเขาทำได้เพียงฟาดฟันธรรมดาเท่านั้นต่างกับมาคัสที่ประเคนทักษะดาบมากมายใส่เคนจิแต่ด้วยระดับที่สูงกว่าทำให้เคนจิสามารถตอบโต้กลับได้ทุกกระบวนท่า
“เคร๊ง!!”
เสียงดาบปะทะกันครั้งสุดท้ายก่อนทั้งคู่จะทะยานออกห่างจากกันมาคัสยืนหอบหายใจถี่เสียงดัง “แหะ แหะ แหะ!” ต่างกับเคนจิที่อยู่ในท่ายืนที่ดูสง่างามดาบที่ใหญ่โตเคนจิถือมันในมืดเดียวชี้ไปยังมาคัสขณะที่มาคัสพยายามจับดาบด้วยสองมือ สั่นไหวเป็ระลอก
“ระดับต่างกันเกินไปข้าไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย”
มาคัสจับดาบสองมือในท่าชี้ขึ้นฟ้าการโจมตีครั้งนี้จะเป็แรงเฮือกสุดท้ายของเขา สายลมจำนวนมากพุ่งเข้ามาหาตัวดาบของมาคัสหมุนวนจนเกิดเป็เกลียวคลื่นดังพายุทอร์นาโดเขาพุ่งทะยานหาเคนจิแล้วหายไปในพริบตาด้วยทักษะเคลื่อนที่พริบตาของเขาปรากฏตัวด้านข้างของเคนจิ
“นี้คือทั้งหมดของข้า ทักษะดาบคลื่นเทพวาตะ !!”
พลังมันยิ่งใหญ่ดุจดังชื่อ เทพสายลมต้นไม้หักโค่น ทิ้งตามทางของการฟาดฟัน แรงลมสามารถบดขยี้พวกมันให้แหลกเป็ผงเคนจิจับดายในท่าจับสองมือ ออกแรงสุดกำลังฟาดฟันไปที่ตัวดาบของมาคัสมันคือกำลังทั้งหมดที่เขามี
“ตูมมม!!!”
“เพล๊งงง!!!!”
เสียงะเิดังกรึงก้องตามด้วยเสียงแตกหัก ดาบของมาคัสหักครึ่ง เคนจิกระเด็นลอยไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่จนหักโค่นมาคัสมองดาบที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งแล้วเหลือบมองไปทางเคนจิ มันชูดาบที่เหลือขึ้นฟ้าตะเบ็งเสียงสุดกำลัง
“ข้าชนะ ข้าชนะแล้ว ย้ากกก!!!!”
มาคัสะโสุดเสียงด้วยความดีใจกลุ่มควันเริ่มจางหายไปพร้อมกับเสียงร้องของมาคัสที่หยุดลง เคนจิแบกดาบั์เดินออกมาจากกลุ่มควันเืที่ไหลรินตามขอบหน้าการพร้อมกับที่ไหลอาบแขนบ่งบอกให้รู้ว่าท่าเมื่อครู่ของมาคัสรุนแรงแค่ไหน ถึงอย่างไรเขาก็ยังไม่ตายมาคัสหมดแรงทรุดไปกับพื้น ดวงตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงน้ำตาเริ่มคลอที่เบ้าตา
ทุกก้าวเดินของเคนจิ เสียงของมันเหมือนดั่งยมทูตที่จะมาเอาชีวิตของมาคัสก่อนจะเดินมาถึงหน้าของมาคัส ยูริพร้อมหมาป่าสีทองก็วิ่งมาขวางไว้ก่อน เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีมาขวางจอมปีศาจริชเตอร์แต่ขาที่สั่นของเธอนั้นทำให้มาคัสรู้ว่าเธอหวาดกลัวแค่ไหนหมาป่าสีทองขู่ร้องอย่างไม่หวั่นเกรง มันจะปกป้องนายของมันจนกว่าชีวิตจะหาไม่
เคนจิหยุดทุกการเคลื่อนไหวจ้องมองมาคัสและยูริอย่างกลืนกินยูริเริ่มทนต่อการสั่นของขาตนเองไม่ไหวทรุดนั่งไปกับพื้นทันทีหมาป่าสีทองหมายจะปกป้องนายมันพุ่งทะยานเข้าจู่โจมเคนจิ
“ไม่!!!”
ยูริะโห้ามมันทันที แต่ไม่ทันมันห่างจากเคนจิไม่กี่ก้าวเคนจิฟาดดาบใหญ่ด้วยมือข้างเดียวส่งหมาป่าสีทองกระเด็นลอยออกไปไกล มันนอนขดอยู่กับพื้นด้วยความเ็ปเคนจิย่างเดินต่อไปจนมาหยุดลงที่คนทั้งสอง มาคัสสบถออกมาทันที
“ยูริสงสัยระดับพวกเราคงจะลดลงก็วันนี้แหละ ไม่น่าบ้าตามเ้าลีโอเลย”
“กว่าฉันจะเก็บระดับได้ขนาดนี้เืตาแทบกระเด็นเลยนะครั้งหน้าหากเ้าลีโอมันชวนนายทำเื่บ้าๆ อีก อย่างชวนฉันอีกนะ เ้าบ้า! ต้องชดใช้ให้ฉันด้วยนะ”
“อืม ไว้จะพาไปเก็บระดับกันใหม่นะขอโทษจริงๆ พ่อเ้าลีโอมันเป็เ้าของบริษัทที่ป๋าฉันทำงาน ฉันขัดมันไม้ได้ซะด้วย”
เคนจิยกดาบขึ้นเหนือหัวในท่าจับมือเดียวคมดาบใหญ่สะท้อนแสงจนทั้งสองต่างหลับตาแน่นขนัดพวกเขาไม่สามารถรับรู้ถึงการตายของใครได้การลงมือของจอมปีศาจริชเตอร์มันโหดร้ายเกินไป ถึงแม้มันจะไม่ทำให้พวกเขาต้องทรมานก็ตาม
“ปึ้งง!!!”
เสียงดาบสนั่นหวั่นไหวเหมือนกับปักลงบนอะไรบางอย่าง ไม่มีใครลืมตาขึ้นดูถึงการตายของใครในกลุ่มเขาผ่านไปชั่วครู่ พวกเขาทั้งสองค่อยๆ ลืมตา ไม่มีใครต้องตกตาย พวกเขาร่างกายยังครบ32 ดาบเล่มใหญ่ปักอยู่ที่หน้าของพวกเขา และจอมปีศาจริชเตอร์กำลังเดินจากไป ท่ามกลางความมึนงงของทั้งคู่
เมื่อทั้งสองตั้งสติได้รีบสำรวจรอบตัวทันที กลัวการโจมตีจากรอบด้าน ผ่านไประยะหนึ่งจนพวกเขาแน่ใจ พวกเขารีบเอายาฟื้นพลังออกมาดื่มกันทันทีความเหนื่อยล้าและพลังชีวิตกำลังฟื้นคืนอย่างต่อเนื่องจนเติมเต็มให้แก่พวกเขา
แสงแดดยามเช้าเริ่มสาดส่องมามาคัสสำรวจดาบที่ปักอยู่ด้านหน้าทันที หมาป่าขนสีทองรีบเข้ามาหายูริมันส่งเสียง "หงิ หงิ" กลัวเ้านายมันจะตกตาย ยูริขำในท่าทีของมัน ลูบหัวมันสองสามทีก็แปลงเป็ดวงจิตกลับเข้าไปในหนังสืออัญเชิญ
“ดาบบอสก๊อบลิน แถมของจริงด้วยจอมปีศาจริชเตอร์ทำเพื่ออะไรกัน ที่พื้นมีข้อความอะไร ?”
“จงใช้มัน”
“ไม่รู้ซิแต่ฉันคิดว่ามันเป็ของนายแล้วนะ แล้วเขาทำไปเพื่ออะไร แล้วทำไมเขาไม่ฆ่าพวกเรา”
เคนจิยังคงอยู่บริเวณนั้นเขาแอบมองมาคัสและยูริจากเงามืด เขาจะหักหารน้ำใจฆ่าเพื่อนสนิทของเขาได้อย่างไรอีกอย่างเขาทั้งสองไม่ใช่ต้นเหตุของเื่นี้ เมื่อเขารู้ต้นสายปลายเหตุมาจากลีโอมันทำให้เคนจิเกลียดมันยิ่งขึ้น เมื่อทั้งสองจากไปเคนจิเตรียมตัวกลับถ้ำทันที
“ใจอ่อน!! ใจอ่อนเกินไป นี้รึธุระของเ้า ?”
เคนจิหันไปตามเสียง เขาไม่ได้แสดงอาการแตกตื่นแต่อย่างใดอลันกำลังยืนมือไขว่หลังอย่างใจเย็น สายตาที่จดจ้องมองเคนจิอย่าเหนื่อยหน่าย
“พวกเขาเป็เพื่อนของผม เพื่อนสนิทพวกเขาไม่รู้ว่าภายใต้หน้ากากใบนี้คือใคร”
เคนจิพูดพร้อมถอดหน้ากากออกจากใบหน้าที่มุมปากของเขามีเืไหลริน เขาหยิบยาฟื้นพลังขึ้นมากินทันที อาการาเ็ค่อยๆฟื้นตัว เคนจิหมุนตัวกลับพร้อมเดินจากไป
“เ้าพร้อมเดินทางหรือยัง”
“ครับ ผมพร้อมแล้ว”
“ดี คืนนี้เราจะออกเดินทางกัน”
เคนจิ อลันเดินทางกลับไปที่ถ้ำพร้อมกันเขาจัดแจงเก็บข้าวของลงในช่องมิติ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง อยู่ดีๆอลันก็กล่าวขึ้นมา
“เ้าหนุ่ม! นอกจากเวทย์พื้นฐาน ดิน น้ำ ลม ไฟ สายฟ้า ที่ข้าสอนเ้า เวทย์ธาตุความมืดเพลงดาบจันทรา ลอบสังหาร เคลื่อนที่พริบตา เ้ายังมีทักษะต่อสู้อะไรอีก”
“ไม่ครับ ไม่มีเลยนี้คุณอลันแอบดูผมตลอดเลยหรอเนี้ย”
“แน่นอนซิแกเป็ตัวแทนข้าไปปราบเ้าโทริเลยนะ ไม่ดูได้ยังไง ทักษะเ้าช่างน้อยนิดนัก แต่มันก็เป็ทักษะที่รุนแรงที่น่ากลัวเอาเถอะ ก่อนจะถึงปราสาทของข้าที่เ้าโทริมันแย่งไป เราจะต้องผ่านบึงมรณะ ข้าหวังว่าจะมีทักษะดีๆที่นั้น”
เคนจิพยักหน้ารับ เมื่อเก็บของเสร็จเขาเดินออกมาสูดอากาศด้านนอกถ้ำสายลมโบกพัดเย็น เส้นผมสีขาวของเคนจิปลิวไสว เขาค่อยๆนั่งลงบนโขดหินดวงตาของเขาจ้องมองไปยังเมืองที่อยู่ห่างออกไปมือข้างหนึ่งของเขาหยิบเหล้าโทรนออกมาจากช่องมิติ ขวดของมันดูคล้ายกับผลน้ำเต้าที่ดูสวยงามมันคือเหล้าโทรนชั้นสูง เคนจิกระดกมันเข้าปากทันทีรสชาตของมันหอมหวานและละมุนลิ้นยิ่งนัก เสียงระบบประกาศขึ้นพร้อมกับอลันที่โผล่ออกมาจากถ้ำอย่างรวดเร็ว
“ติ่ง! คุณได้รับทักษะของบอสโทรน ทักษะกายาเหล็ก ระดับทองแดง มอนเตอร์ระดับกว่า100 ไม่สามารถสร้างาแให้ท่านได้ เมื่อผู้เล่นถือครองทักษะนี้ิัจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นฟันแทงไม่เข้าขึ้นอยู่กับระดับของทักษะสามารถเพิ่มระดับทักษะโดนการรับค่าเสียหายจากการโจมตีของผู้เล่นและมอนเตอร์”
“โป้ก!! เ้าหนู มีของดีนี้หว่า เหล้าโทรนชั้นสูง ข้าตามล่ามันมาตั้งนาน ไม่ได้ซะทีมา!! ขอให้ข้าสักอึกหนึ่งเถอะ”
อลันเขกหัวเคนจิดังลั่นพร้อมทั้งหยิบขวดน้ำเต้าไปจากเคนจิอย่างรวดเร็ว แล้วกระดกดื่มในทันที
“อ่า~~~~~~รสชาติของมันช่างหอมหวานยิ่งนัก แถมเ้ายังได้น้ำเต้าของมันมาด้วยเพียงแค่เ้าใส่เหล้าธรรมดาลงไป มันก็จะเป็เหล้าเลิศรสและหากเหล้าที่ใส่เป็เหล้าเลิศรส รสชาติของมันจะหอมหวานเชกเช่นนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า เอ้ามาดื่มกับข้า”
เคนจิลูบหัวที่ปูดขึ้นมา เขายิ้มแย้มเมื่อเห็นอลันมีความสุข อลันถือว่าเป็ญาติเพียงคนเดียวของเขา ไม่นานความเ็ปที่หัวก็หายไปพร้อมกับเสียงระบบที่ดังขึ้น
“ติ่ง! ทักษะกายาเหล็ก เพิ่มระดับขึ้น เป็เงิน มอนเตอร์ระดับต่ำกว่า150 ไม่สามารถสร้างาแให้ท่านได้”
“ฮ่าฮ่าฮ่า !!”
“เ้าบ้าอยู่ดีๆก็หัวเราะขึ้นมา เ้าเมาแล้วหรือไง คออ่อนจริงๆ”
เคนจิหัวเราะดังลั่นในความโชคดีของเขาเขาเหลือบมองไปทางเมืองอีกครั้ง พร้อมทั้งเขียนจดหมายหาใครบางคน รอยยิ้มของเขาเจื่อนลงทันที
1K
