พัศนัยนอนมองรูปกาญเกล้าในมือถือที่เขาถ่ายไว้ั้แ่ที่คบหากันมาชายหนุ่มสับสนในความรู้สึกตัวเองอย่างหาคำตอบไม่ได้ ตามองรูปอีกคนหนึ่งส่วนหัวใจทำไมคิดถึงคนที่เพิ่งจากมาเมื่อสักพักคนในรูปแทบไม่เคยทำให้หัวใจเขาเต้นแรงแบบนั้นมาก่อนเลย ผิดกับคนที่หายไป14ปีแค่กลับมาเจออีกครั้งทำไมหัวใจเหมือนเืสูบฉีดแรงยิ่งนักเขาเองมีโครงการจะแต่งงานกับกาญเกล้า ส่วนปานระพีก็มีคนรักแล้วพัศนัยก่ายหน้าผากแล้วพลิกตัวไปมาคิดวนเื่เดิมๆจนเผลอหลับไปในที่สุด
ั้แ่กลับจากการอบรมที่ขอนแก่นปานระพีแทบไม่มีเวลาพักผ่อนด้วยงานที่เพิ่มมากขึ้นหญิงสาวเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองไม่มีเบอร์ติดต่อพัศนัยเลยผ่านมาเกือบสิบวันแล้วหรือจะต้องรอให้เวลาพามาเจอกันอีกครั้งปานระพีลองพิมพ์ชื่อพัศนัยเพื่อค้นหาข้อมูลในกูเกิล โชคดียังพอมีบ้างอย่างน้อยมีอีเมลพอได้ส่งข้อความหา
พัศนัยนั่งอมยิ้มคนเดียวทุกครั้งที่เปิดอ่านอีเมลจากปานระพีเื่ราวแต่ละวันถูกถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือบางครั้งมันก็มากเกินยาวเกินไปแต่เขาก็พยายามอ่านให้หมดเท่าที่มีเวลาเพราะงานเขาก็ยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนนานๆทีเขาจะตอบกลับไปด้วยข้อความสั้นๆ ด้วยนิสัยเขาไม่ใช่คนที่เขียนอะไรได้ยาวๆเกือบสิบเดือนที่เขาได้แต่อ่านอีเมลแต่ไม่เคยได้เจอะเจอคนที่ขยันส่งหาเขาเลย จนวันหนึ่งที่เขาจะตัดสินใจจะแต่งงานกับกาญเกล้าชายหนุ่มเลยตัดสินใจเขียนอีเมลบอกว่าจะแต่งงานในอีกสองเดือนข้างหน้าปานระพีอ่านจบก็ตอบกลับแบบชนิดที่เขาเองก็รู้สึกหดหู่ใจชอบกล
‘หนูก็จะแต่งเหมือนกันไล่เลี่ยกับพี่บีมค่ะ’
พัศนัยปิดคอมพิวเตอร์พร้อมเอนหลังกับเก้าอี้แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
‘ทำอะไรลงไปทำถูกแล้วหรือ ทำไมหัวใจสับสนขนาดนี้’
ั้แ่เรียนจบและแยกย้ายกันไปทำงานหลายปี การะเกดที่เฝ้าทนรอศิวาทัตให้มาสนใจตัวเองแต่ด้วยไร้วี่แววที่จะเปลี่ยนจากเพื่อนมาเป็คนรู้ใจหญิงสาวเลยเปิดใจคบหาดูใจกับคนอื่นจนตัดสินใจแต่งงาน และเป็อีกครั้งที่หญิงสาวจะได้เจอะเจอเพื่อนรักในงานแต่งของตัวเองมีแค่ศิวาทัตที่ไม่สามารถมาร่วมงานได้เพราะติดงานด่วนที่ต่างจังหวัด
บรรยากาศงานแต่งของการะเกดแขกที่มาร่วมงานส่วนมากเป็เพื่อนสนิทงานไม่ใหญ่มากแต่ดูคึกคักเป็พิเศษเพราะเพื่อนๆต่างคุยกันเหมือนเป็งานเลี้ยงรุ่นย่อมๆเลย
“เฮ้ยเกดสวยมากในชุดไทยแบบนี้สวยจริงๆ”จอมขวัญพูดพลางจ้องเพื่อนั้แ่หัวจรดเท้า
“แต่งซะทีนะเกด ต่อไปยัยปานสินะ” นิรมลพูดจบก็หันหน้าไปทางปานระพี
“นั่นครูบีมมาแล้วพวกเธอมากับแฟนด้วยนะ” การะเกดบอกเพื่อนจนทุกคนหันหน้าไปมองพร้อมๆกัน
พัศนัยในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนทำให้วันนี้เขาดูสดใสเป็พิเศษชายหนุ่มเดินควงคู่มากับกาญเกล้าพร้อมกับจับมือกันแน่น จนทำให้อีกคนต้องเบือนหน้าหนีกับภาพตรงหน้าพอทั้งคู่เดินมาถึง บรรดาลูกศิษย์ต่างยกมือไหว้ทักทายกันอย่างพร้อมเพรียง
“สวัสดีค่ะคุณครูพัศนัยจำพวกเราได้บ้างไหมคะ?”คำถามเหมือนพร้อมใจกันถามจนคนถูกถามต้องหัวเราะทันที
“จำหน้าได้ครับแต่ชื่ออาจไม่ได้ทุกคนครับรุ่นเรารุ่นแรกที่ครูสอนจำแม่นครับ” พูดจบก็มองรอบๆเหมือนหาใครบางคนก่อนจะหันหน้ามาถามการะเกด
“เพื่อนเรามาหมดแล้วเหรอเกด”
“ค่ะเพื่อนสนิทมาครบค่ะแต่…ปานหายไปไหนแล้วล่ะ” การะเกดมองรอบๆปานระพีหายไปั้แ่ตอนไหนกันนิรมลสบตากับจอมขวัญพร้อมกับกระซิบเบาๆ
“สงสัยทนเห็นครูบีมกับแฟนไม่ได้วะ หลบไปเลยยัยปาน”
“มันจะรักมาราธอนอะไรขนาดนี้วะงงกับความรักของมันมาก” จอมขวัญพูดเสริมขึ้นมาบ้าง
“ครูบีมคะได้ข่าวจะแต่งอีกสองเดือนเหรอคะ?”นิรมลถามพร้อมกับมองหน้ากาญเกล้าอย่างสำรวจละเอียดถี่ถ้วนจนคนถูกมองแสดงอาการไม่พอใจ
“ครับเดี๋ยวการ์ดครูฝากไว้ที่เกดนะ”
“สงสัยงานปานจะก่อนครูบีมนะคะ พวกหนูต้องไปทั้งสองงานแน่นอนค่ะ”จอมขวัญพูดจบก็ยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี
“เหรอครับ ครูจะรอนะครับ” พัศนัยยังคงมองรอบๆหาใครบางคนจนกาญเกล้าเริ่มสงสัย แต่ไม่ได้ซักถามอะไรเพียงแต่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพียงลำพัง ปล่อยให้พัศนัยยืนคุยกับลูกศิษย์ไปพลางๆพอกาญเกล้าเดินลับสายตาไปการะเกดรีบมากระซิบเบาๆกับพัศนัยทันที
“พี่บีมรู้ไหมถ้าพี่ไม่แต่งงาน ปานก็ไม่ยอมแต่งหรอกนะ” คนฟังขมวดคิ้วหนาเล็กน้อย
“ทำไมล่ะ?” คนถามทำเสียงเบาๆบ้าง
“ปานชอบพี่บีมมานานแล้วค่ะพี่บีมดูไม่ออกหรือไม่รู้คะ”
“อืม แต่เขาจะแต่งงานแล้วนี่”ชายหนุ่มฝืนยิ้มอย่างฝืดๆ
5K
![[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1774140124_86490666.webp)