แม่หลาน "เอ้อ คุณหมอเฮ่อค่ะพวกเราสนใจคะ แต่ว่าคุณหมอจะให้เราเช่าอย่างไงค่ะ เพราะพวกเราไม่เคยไปปักกิ่งเงินที่มีคงไม่พอซื้อบ้านพวกเราจะขอเช่าก่อนนะคะ"
แม่หลาน"ฉันขอถามนะคะ บ้านอยู่ใกล้โรงเรียนหรือเปล่าค่ะคือฉันอยากให้ลูกๆๆได้เรียนหนังสือตามความตั้งใจของพี่จ้าวซันนะคะที่เขาอยากให้ลูกได้เรียนหนังสือ"
คุณหมอเฮ่อ"บ้านที่พวกคุณจะไปอยู่ อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยปักกิ่งและโรงเรียนมัธยมอันดับ1ของปักกิ่งเลยครับ "
คุณหมอเฮ่อ"แต่เด็กๆๆไม่เคยเรียนหนังสือมาก่อนจะเข้าเรียนคงต้องสอบสอบวัดความสามารถและต้องมีคนรับรอง อือ..อือ เฟยหยวนหลานช่วยเซ็นต์รับรองหรือจะให้คุณแม่ของหลานช่วยเซ็นต์รับรองก็ได้คุณนายกู้หรือเฮ่อจินเหมย"
กู้เฟยหยวน "ไม่เป็ไรครับเดี๋ยวผมเซ็นต์รับรองให้เอง"
ทั้งสี่แม่ลูกต่างมองหน้ากัน "ขอบคุณ คุณหมอเฮ่อและท่านนายพลกู้มากค่ะที่ช่วยพวกเราสี่แม่ลูก"
แม่หลาน "เอ้อ.คุณหมอเฮ่อค่ะจะให้พวกเราเช่าเดือนละเท่าไหร่หรือค่ะจะได้ทำสัญญาเช่านะคะ"
คุณหมอเฮ่อยิ้มๆ"ค่าเช่าผมขอให้พวกคุณแม่ลูกช่วยดูแลบ้านให้ก่อนนะครับเพราะทุกเดือนผมจะจ้างคนมาทำความสะอาดและดูแลพวกต้นไม้ดอกไม้ที่คุณแม่ผมชอบพอพวกคุณมาอยู่ผมจะได้ไม่ต้องจ้างคนมาทำความสะอาดหรือดูแลต้นไม้ดอกไม้ฝากพวกคุณช่วยดูแลบ้านด้วยครับ"
ซานซานยิ้ม."ขอบคุณนะคะคุณหมอเฮ่อที่ช่วยพวกเราสี่แม่ลูกพวกเราจะดูแลบ้านให้เป็อย่างดีค่ะ"
อาซือยิ้ม"ขอบคุณค่ะคุณหมอเฮ่อที่ช่วยพวกเรา"
พี่ใหญ่เห็นน้องๆๆขอบคุณจึงก้มหัว"ขอบคุณคุณหมอเฮ่อมากครับที่ช่วยพวกเราสี่คน"
แม่หลานหมดคำจะพูดจึงหันมา"ขอบคุณคุณหมอเฮ่อมากค่ะที่ช่วยพวกเราสี่คน"
ซานซาน "ขอบคุณท่านนายพลกู้ด้วยนะคะที่ช่วยหาบ้านให้พวกเรา"
ท่านนายพลกู้ "พวกเราจะเดินทางเข้าปักกิ่งอีกสามวันข้างหน้าเราต้องนั่งรถไฟไปเื่ตั๋วเดี๋ยวทางผมจัดการให้ เอ้อคุณที่เป็พี่ใหญ่สามารถเดินได้หรือยังครับคุณน้าหมอ"
ซูฮัน"ผมพอเดินได้ด้วยไม้เท้าครับท่านนายพลกู้"
กู้เฟยหยวนจึงหันไปถามคุณน้าหมอที่เป็คนทำแผลให้
คุณหมอเฮ่อ."บอกอาการแผลของซูฮันหายไวมาก น่าจะพอเดินทางได้ถ้าพักในรถไฟตู้นอน"
ผมจองตู้นอนทั้งตู้แล้วครับไม่น่ามีปัญหาอะไร
เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้วเหลือแค่สี่คนแม่ลูก ซานซาน และอาซือ จึงนั่งลงและแต่งเื่เล่าให้แม่กับพี่ใหญ่ฟังถึงการเปลี่ยนของทั้งสองคนโดย
ซานซาน"เล่าถึงที่โดนย่าจ้าวและป้าสะใภ้ใหญ่จ้าวพลักทำให้าเ็ที่หัวหมดลมหายใจไปชั่วขณะในตอนนั้นเองก็พบกับท่านเทพชะตาและท่านเทพชะตาก็พากลับมาหาแม่และมอบมิติพิเศษติดตัวมาด้วย" ที่เล่าไม่ได้โกหกเลยนะแต่เล่าไม่หมด
แม่หลานและพี่ใหญ่น้ำตาไหลจึงเดินเข้ามากอดซานซานแล้ว"บอกดีแล้วที่ลูกรอง/น้องรองกลับมาหาพวกเราอีก"
ซานซาน.."บอกในมิติมีของมากมายใช้ไม่มีวันหมด เวลาที่หนูหยิบอะไรออกมาแม่หลานและพี่ใหญ่ซูฮันจะได้ไม่ใเวลาซานซานหยิบจับอะไรออกมาจากมิติและจะได้สบายใจไม่ต้องกังวลเื่อาหารการกินของครอบครัว"
อาซือ"เล่าเื่ของตัวเองเหมือนกันแต่หนูไม่มีมิติเหมือนพี่รองหนูแค่ขอให้กลับมาอยู่แม่ พี่ใหญ่ พี่รองหนูก็มีความสุขแล้วค่ะ"
ทั้งสี่แม่ต่างกอดกันน้ำตาไหล"ดีแล้วลูกทั้งสองคนที่กลับมาหาแม่ พวกเราจะไม่ทิ้งกันนะลูกรักของแม่"
แม่หลานพาอาซือขึ้นไปนอนบนเตียงผู้ป่วยด้วย ส่วนซานซานก็นอนอยู่บนที่นั่งรับแขกในห้อง
ในห้องมีเตียงผู้ป่วยสองเตียง มีโซฟาหนึ่งตัว ซานซานง่วงนอนมากจึงนอนหลับสนิท..และฝันเห็นคุณหญิงยายชบาและพี่ชายทั้งสองคนกำลังทำบุญส่งบุญมาให้กระรอก
กระรอกร้องไห้และขอบคุณในความคิดถึงของทุกคน "กระรอกขอให้คุณยายและพี่ชายทั้งสองมีความสุข"
เช้าวันใหม่ ซานซานให้พี่ใหญ่กินน้ำวิเศษในมิติทำให้แขนและขาที่เข้าเฝือกหายดีเดินได้ตามปกติแต่ต้องแกล้งเดินช้าๆๆเพื่อจะได้ไม่ผิดสังเกตุมากนัก ส่วนแม่หลานก็กินน้ำวิเศษเหมือนกันแขนที่เข้าเฝือกก็หายดีแต่ก็ต้องผูกผ้าไปก่อนจึงทำให้แม่หลานและพี่ใหญ่เชื่อซานซานและอาชือสนิทใจเื่มิติเื่เทพชะตาเปลี่ยนชีวิต
ซานซานกับอาซือยังจำเป็ต้องหาเงินก่อนจึงเอาอาหารออกมาให้แม่และพี่ใหญ่เอาไว้กิน่บ่าย ส่วนสองพี่น้องจะเอาของไปขายในตลาดมืด
ซานซาน"อาซือไอ้ตลาดมืดนี่มันมีจริงมั้ยในยุคสมัยนี่ที่ถามอาซือเพราะไอ้เม่นมันชอบอ่านนิยายทะลุมิติว่านางเอกพระเอกเอาของไปขายในตลาดมืด ส่วนผู้กองไม่เคยอ่านนิยายพวกนี่เลยไม่รู้ไม่เชื่อ"
อาซือ.."โฮ..ถามแบบนี้จะตอบไงดีล่ะก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันยังมีจริงหรือเปล่า"
อาซือ "พี่รองลองถามเถ้าแก่ร้านขายหนังสือนั้นซิคะเพื่อรู้ทางเข้า"
แล้วก็เป็ดังที่อาซือบอกว่ามันต้องมีทางเข้าและรหัสเข้า
เมื่อได้รหัสเข้าแล้ว ซานซานและอาซือก็เอาหมวกที่ปิดใบหน้าออกมาแล้วหามุมขายของ
ซานซานเอาเนื้อหมูทุกส่วน เนื้อไก่ เนื้อวัวออกมาขายป้าแม่บ้านเห็นเนื้อทุกอย่างเป็เนื้อดีมาก้าเนื้อหมู เนื้อไก่ มากเพราะที่บ้านเ้านายมีงานจัดงานเลี้ยงจึง้าซื้อเยอะ อาซือถาม"คุณป้า้าเท่าไรค่ะ ป้า้า เนื้อหมู10 เนื้อไก่ 15 เนื้อวัว 5 จ๊ะ ซานซานจึงทำหลบเข้าไปหยิบใส่ถุงดำออกมาเอามาให้ตามที่ลูกค้า้า ทำแบบนี้ในวันนี้ขายดีมากมีเท่าไหร่ก็หมด
ซานซานและอาซือจึงออกจากตลาดมืดทันทีรีบกลับไปที่โรงพยาบาลเห็นแม่หลานออกมานั่งรอเห็นลูกสาวกลับมาปลอดภัยก็ดีใจ "ซานซานและอาซือกลับมาแล้วเข้ามาในห้องก่อนลูก"
ซานซาน "ทำไมแม่ออกไปรอข้างนอกละคะ"
แม่หลาน "แม่เป็ห่วงพวกลูกนะจ๊ะ"
ซานซาน."แม่คะ วันนี้เราขายของดีมากเลยค่ะ"
อาซือที่เป็คนคิดเงินจึงนำเงินออกมานับได้ สี่หมื่นหยวน
"โฮ..วันนี้เราขายดีมากเราได้ สี่หมื่นบวกหนึ่งหมื่นแม่คะตอนนี้เรามีเงิน ห้าหมื่นหยวนแล้วค่ะ"
ซานซาน "พรุ่งนี้เราค่อยออกไปขายของใหม่ เพื่อเก็บเงินซื้อบ้านและเรียนหนังสือ "
แม่หลาน "แม่อยากไปช่วยลูกๆขายของจะได้ช่วยแบ่งเบา"
ซานซาน "ไม่เป็หรอกค่ะ แม่อยู่เป็เพื่อนพี่ใหญ่ก่อน ให้พวกหนูไปขายนะดีแล้วค่ะ เผื่อท่านนายพลกู้แวะมาแล้วไม่เจอแม่หรือคุณหมอเฮ่อมาตรวจอาการแม่แล้วหายไปจะเป็เื่นะคะ"
เมื่อตกลงกันเสร็จก็นั่งกินข้าวเย็นกันอย่างมีความสุข ต่างกับตอนอยู่นี้บ้านสกุลจ้าวที่อดๆๆอยากๆๆไม่เคยได้กินข้าวอิ่มสักมื้อเดียว
--------------------------------------------
ซานซานและซือซือ..ขายของดีมาก...ในตลาดมืด
ชีวิตทุกคนสี่แม่ลูกกำลังจะเปลี่ยนตลอดกาล