หอพักเหมย
@Darin
หลังฉันออกจากโรงพยาบาล และแจ้งพี่พยาบาลที่คอยดูแลห้องพิเศษฉันก็เดินทางกับคอนโดเพื่อเก็บข้าวของมาเฝ้าคนป่วยพร้อมกับเดินทางไปหาเหมยเพื่อฝากส่งงานในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็วันสุดท้าย
ฉันไปส่งด้วยตัวเองไม่ได้เพราะต้องเฝ้าพี่เรย์และพาคนป่วยกลับไปพักผ่อน
ฉันที่นั่งรอเหมยตรงม้าหินอ่อนหน้าหอ ไม่นานเหมยก็เดินออกมา “นี่รายงานตรวจสอบบัญชีฝากส่งด้วยนะ”
“อือ ... เดี๋ยวพรุ่งนี้ส่งให้ ... แล้วพี่เรย์ของแกเป็ไงบ้างล่ะ”เหมยถามขึ้น
“ไม่เป็ไรมากแล้วล่ะ เป็ไข้หวัดธรรมดานะ แต่ไข้สูงกว่าปกติเลยได้นอนป่วยอยู่โรง’บาล” ฉันบอกอาการคนป่วยกับเพื่อนไป
“แล้วแกจะกลับบ้านวันไหน” เหมยถามฉัน
“พี่เรย์หายดี ฉันก็กลับแล้วล่ะ ... แล้วแกล่ะ” ฉันถามเหมยกลับ
“ส่งงานเสร็จก็กลับเลย ... ยัยแพรวก็ฝากเราส่งเหมือนกันบอกจองตั๋วเครื่องบินก่อนหน้าไว้แล้ว เลยไม่อยากเลื่อนไฟล์ทบินนะ” เหมยเล่าถึงแพรวเพื่อนอีกคนที่อยู่ภูเกต
“อือ ... ขอบใจแกนะ เดี๋ยวใกล้ๆ เปิดเทอมเราค่อยนัดเลี้ยงกัน ...กูขอไปเฝ้าคนป่วยก่อน ไม่อยากโดยบ่น หากตื่นมาไม่เจอฉันนะ”
“พี่เรย์แกนี้ก็น่ากลัวเกิน ตัวติดแกยังกะตังเม ไปไหนไกลก็ไม่ได้ต้องรายงานตัวตลอด ...” นางพูดต่อ “แต่ก็ดีกว่าอีพี่วินแสดงว่าพี่เรย์ของแกรักแกมาก แกเลิกได้ถือเป็โชคดีของแกวะยัยรินเห็นว่าตอนนี้ก็คบคนไปทั่วมหา’ลัย” เหมยที่อยากมีความรักแต่ก็กลัวยิ่งมาเห็นพี่วินจอมเ้าชู้ และพี่เรย์จอมหึงห่วง นางยิ่งเหมือนจะกลัวมากกว่ากล้า
“แล้วมึงล่ะรักเขามากไหม?” คำถามต่อของเหมย
“ถามอะไรของแก ... พอๆ กูไปล่ะ” ฉันเลี่ยงไม่ตอบคำถามสุดท้ายของเพื่อน
แต่ฉันก็รู้ตัวเองดีว่าฉันคงรักอีตาพี่เรย์จอมเ้าเล่ห์ สายหื่นและขี้ดื้อ อ้อนเก่ง คนนี้แน่นอน
ส่วนที่เหมยบอกว่า พี่เรย์คงรักฉันมาก มากจนไม่ยอมห่างจากฉันอันนี้ฉันก็ไม่แน่ใจนัก แต่ก็รับรู้ถึงความเอาใจใส่ที่เขามอบให้ฉันถึงจะคบกับเขามาเพียงแค่เดือนเดียวก็เถอะ
ห้องผู้ป่วยพิเศษ โรงพยาบาล
@Darin
“ตื่นแล้วหรือคะ?” ฉันเห็นคนป่วยนั่งหน้าบึ้งอยู่ที่เตียง
“ไปไหนมา!?” คำถามห้วนๆ ของคนป่วยขี้งอนถามฉัน
ทั้งที่เขาก็รู้ว่าฉันไปไหนยังจะถามอีกที่ฉันรู้ว่าเขารู้ว่าฉันไปไหนก็เพราะฉันเห็นอาหารและยาที่ทางโรงพยาบาลเตรียมไว้ให้เขาต้องถามพยาบาลแน่นอน ฉันพอจะรู้นิสัยพี่เรย์อยู่บ้าง
“ไปเก็บของมาเฝ้าใครก็ไม่รู้?” ฉันค่อนขอดคนป่วยที่เริ่มไม่มีเหตุผลและทำเป็ไม่สนใจ เดินไปยังชั้นเก็บของเพื่อนำกระเป๋าไปเก็บ
ฉันเดินเข้าไปที่รถเข็นอาหารพร้อมกับเข็นเข้าหาคนป่วยที่ยังไม่ยอมแตะต้องมัน ฉันแกะพลาสติกคลุมอาหารออก รินน้ำและหันไปหาคนป่วย แต่คนป่วยกลับทำเอียงตัวหนีฉัน เล่มมือถือต่อไป
“พี่เรย์ ทานข้าวค่ะ” ฉันพูดขึ้น
“...” เงียบ คนป่วยจอมดื้อ งอนฉันอย่างไร้เหตุผล
“พี่เรย์จะทำอย่างนี้กับรินจริงๆ หรือคะ?” ฉันเริ่มจะเหลืออด
ฉันไม่พูดอะไรต่อ และเตรียมจะเดินหนีคนป่วยจอมดื้อขี้งอนแต่แล้วฉันก็ต้องหยุดลง
“รินจะทิ้งพี่ไปจริงๆ เหรอ” อีตาพี่เรย์ทำเสียงอ่อยรั้งข้อมือของฉัน มองหน้าฉันเหมือนเด็กป่วยฉันไม่อยากมองหน้าคนป่วยจอมดื้อคนนี้เลย กลัวใจตัวเอง
“ริน~” เขาผลักรถเข็นอาหารออกรั้งฉันให้หันมาหาเขา ฉันหันหน้าหนี
“มองพี่” เสียงอีตาพี่เรย์เริ่มดุฉัน
“ไม่ค่ะ!” ฉันยังไม่ยอม
“ดาริน มองพี่” เขาเรียกชื่อเต็มฉัน ทำเอาฉันใจหายวาบ แล้วหันไปมองคนป่วยที่ทำหน้าบึ้งมองมาที่ฉัน
“พี่ถาม! ทำไมไม่ตอบ! แล้วทำไมต้องดื้อกับพี่ด้วย!” อีตาพี่เรย์ถามในสิ่งที่ฉันเหลืออด
“ใครดื้อกันแน่!” ฉันเสียงดุกลับ ฉันล่ะอยากจะตีคนตรงหน้าจริงๆดื้อสุด บทจะงอนก็ไม่มีเหตุผล ฮึบฮึบ ไว้ยัยริน!!!
@Ray
“พี่ถาม! ทำไมไม่ตอบ! แล้วทำไมต้องดื้อกับพี่ด้วย!” ผมถามเธอเสียงดุ เมื่อเห็นเธอไม่ยอมมองหน้าผม
“ใครดื้อกันแน่!” เธอเสียงดุกลับ ทำเอาผมหุบปาก ฟังเธอดุผมต่อ“ป่วยอยู่แท้ๆ ยังไม่ยอมกินข้าวกินยา งอนไม่มีเหตุผล แล้วจะให้รินทำยังไงคะ?รินแค่กลับไปเก็บของที่คอนโด และฝากเหมยส่งงานอาจารย์ จะได้อยู่ดูแลพี่แต่ดูพี่พูดกับรินสิ เหมือนรินเป็คนผิด รินไม่ชอบ!!!”
ใบหน้าของเธอดูจริงจัง และดูท่าจะโกรธผมจริงๆ
ที่จริงผมไม่ได้โกรธเธอ ผมรู้ว่าเธอไปไหน ปกติผมเป็คนใจเย็นและไม่ค่อยงอน หรือโกรธง่ายๆ มีเพียงแค่เธอคนนี้ที่ทำผมว้าวุ่นใจ เหตุผลของผมเลยกลายเป็ศูนย์ผมรู้ว่ารอบนนี้ผมผิด
“ริน พี่ขอโทษ” ผมดึงเธอเข้ามากอด “พี่ขอโทษ ยกโทษให้พี่นะ ...รินไม่โทรหาพี่ พี่กลัว” ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะกลัวอะไรมันคงเป็ความกลัวที่เกิดจากสิ่งที่ผมปิดบังเธออยู่
“พี่กลัวรินจะทิ้งพี่ไป” ผมพูดในสิ่งที่ผมคิดไว้จริงๆ ผมกอดเธอแน่น
“พี่ป่วยอยู่นะ รินจะทิ้งพี่ไปได้ยังไง รินแค่ไปเก็บของเอง”เธอมองหน้าผม จับแก้มผม และจูบที่ริมฝีปากผมเบาๆ ผมมองตาค้างแวบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็หลับตาและตอบสนองจูบของเธอ
“อือ..” เธอส่งเสียงออกมาเล็กน้อย มือเล็กๆ ของเธอขย้ำเสื้อผู้ป่วยที่ผมใส่อยู่ผมขบริมฝีปากบนและล่างของเธอเบาๆ แล้วค่อยๆ ผละออก
“หายโกรธพี่แล้ว” ผมถามเธอเมื่อเรามองตากัน
“...” เธอไม่ตอบ แต่ผลักตัวเองออกจากอ้อมกอดผม
“รินจะไปไหน?” หน้าผมเสียเหมือนเห็นเธอเดินไปยังประตู
แก๊ะ!.... เสียงกดล็อกประตู และเธอก็เดินกลับมาหาผม ผมนี้ยิ้มออกมาอย่างลืมตัว
“ขอจูบได้ไหม” เธอถามคำถามที่ทำเอา หัวใจผมเต้นแรง
“ไม่กลัวติดไข้แล้วเหรอ” ผมย้อน
“ขนาดนี้แล้ว คงติดไปนานแล้วละคะ”เธอย้อนกลับผม
ผมไม่พูดต่อ แต่รั้งเอวของเธอเข้ามาเพื่อให้นั่งข้างๆผม ผมจูบเธอทันที มันเป็จูบที่เธอเป็คนเริ่ม และลิ้นของเธอก็เป็ผู้นำผมให้เธอจัดการผมและลงโทษผมที่ผมดื้อกับเธอ
@Darin
ฉันหายโกรธอีตาพี่เรย์จอมดื้อแล้ว เห็นสายตาที่บอกฉันว่า พร้อมคำพูดนั้น
//พี่กลัวรินจะทิ้งพี่ไป//
มันไม่ใช่สายตาที่ล้อเล่น คำพูดที่ดูจริงจัง ทำเอาใจอ่อนยวบคนป่วยจอมดื้อคนนี้รู้จุดอ่อนของฉันจริงๆ ทำเอาฉันอยากจะจัดการเขาและฉันจะต้องจัดการคนดื้อให้หายดื้อในตอนนี้!!!
“รินจะไปไหน?” เสียงคำถามที่ของคนป่วยดังมาให้ฉันได้ยิน ทำเอาใจฉันสงสารเขาไม่น้อย
แก๊ะ!.... ฉันกดล็อกประห้อง หันกลับมาเห็นแววตาใในดวงตากลมโตของอีตาพี่เรย์
ฉันรีบเดินกลับมาที่เตียง ยืนมองคนตรงหน้า มันน่าจับกินจริงๆ สินา~
“ขอจูบได้ไหม?” หัวใจฉันเต้นแรงก่อนจะถามขอเขา
“ไม่กลัวติดไข้แล้วเหรอ” ดู ... ยังกล้าย้อน
“ขนาดนี้แล้ว คงติดไปนานแล้วละคะ”ฉันย้อนกลับ
อีตาพี่เรย์สายหื่น รั้งฉันทันทีฉันนั่งลงข้างๆ เขา และเขาก็ประทับจูบฉันโดยไม่พูดอะไร
ฉันที่้ากลืนกินคนตรงหน้านี้ไม่ยอมให้เขานำ แต่วันนี้ฉันจะเป็คนจัดการเขาเองฉันเริ่มใช้ลิ้นตัวเองดันเข้าไปในโพรงปากของเขาอุณหภูมิของเขาไม่ร้อนเหมือนก่อนหน้าแล้ว
ฉันบดขยี้ริมฝีปากของเขาอย่างแรงมือของฉันขยี้ไปที่อกของเขาเบาๆ และบีบเม็ดเล็กๆ ทางอกซ้ายตรงที่มีหัวใจของเขาอยู่ภายใน
เขาให้ฉันจัดการเขาแต่โดยดีปล่อยให้ฉันเล่นกับลิ้นของเขา หน้าอกของเขา จนน้ำใจ ฉันถอนจูบออก หอบหายใจอย่างแรงมองหน้าเขา ใบหน้าเขาแดง ยิ้มหวานให้ฉัน
“เป็ไงบ้างครับ หายโกรธพี่จริงๆ นะ” เขามองหน้าฉันถามซ้ำอีกรอบ
“อือ” ฉันพยักหน้าให้ ยิ้มตอบเขา
เพียงแค่อึดใจ เขาก็ดึงฉันเข้าไปจูบรอบนี้เขาไม่ยอมให้ฉันเป็ฝ่ายนำ มือของฉันคล้องคอเขาบทจูบที่เขามอบให้ฉันต้องยอมรับว่าดีกว่าที่ฉันทำเมื่อตะกี้นี้เล่นเอาฉันอ่อนระทวยในอ้อมกอดของเขา
“อือ ... อือ” เสียงอู้อี้ในลำคอของเราทั้งคู่ดังประสานกัน
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ... เสียงหอบดังขึ้นเมื่อเราถอนจูบอันเร่าร้อนออกจากกัน
“พี่เรย์” ฉันเรียกชื่อเขา กอดรอบคอเขา
ฉันกระตุกเชือกที่เสื้อของเขาออกเผยให้เห็นแผงอกของเขา เขามองการกระทำของฉัน
ฉันก้มเข้าหาเม็ดเล็กสีชมพู ตรงอกซ้ายก่อนลิ้นของฉันดันเม็ดนั้นไปมา ปากของฉับขบมันเข้าให้
วันนี้ฉันจะเป็คนจับเขากินเพื่อแก้แค้นที่เข้างอนฉันโดยไม่มีเหตุผล
ฉันจับเขากินคาเตียงผู้ป่วยได้สำเร็จ ดูเขาจะอารมณ์ดีขึ้น
“มาค่ะ ไปอาบน้ำได้แล้วจะได้มากินข้าว” ฉันจัดการกับชุดของฉันที่ไม่ได้ถอดออก เพราะฉันใส่กระโปรงมันจึงทำให้ฉันสามารถจัดการคนป่วยจอมดื้อได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องเสียเวลาจัดการกับร่างกาย
“พี่ยังไม่หาย อาบให้พี่นะครับ” เสียงอ้อนของคนป่วย
ฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธเขา เตรียมเสื้อผ้าของตัวเองและชุดผู้ป่วยชุดใหม่ที่ทางโรงพยาบาลเตรียมไว้ในตู้ให้ และจูงเขาเข้าไปในห้องน้ำ
เพียงแค่เข้าไปไม่นานอีตาพี่เรย์จอมหื่นก็ถอดเสื้อผ้าออกแทบจะในทันที ตามมาด้วยเสื้อผ้าของฉัน
และการอาบน้ำให้คนป่วยของฉันก็เริ่มต้นขึ้น เขาจัดฉันหยุดใหญ่
ทั้งสองรอบที่เรามีอะไรกันฉันเตรียมถุงยางอนามัยพร้อมป้องกันไว้ก่อน ฉันยังเรียนไม่จบ!
หลังอาบน้ำเสร็จ คนป่วยก็กินข้าวได้ พร้อมกับทานยา และเราก็เขานอนเขาให้ฉันนอนข้างๆ เขา บอกว่าหากไม่ได้กอดเมียจะนอนไม่หลับ
4K
