ซูเก๋อและจางหลินยังไม่ทันเดินเข้าใกล้ลานประลอง ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากทิศทางของลานประลองแล้ว
ยามนี้ภายในลานประลองเนืองแน่นไปด้วยผู้คน บริเวณรอบลานประลองขนาดใหญ่ทั้งสามแห่งเต็มไปด้วยฝูงชนแออัดเนืองแน่น ทุก ๆ ชั่วครู่เสียงกู่ร้องะโดังราวกับคลื่นั์จะก้องกังวานไปทั่วลานประลอง มีทั้งคนเดินลงจากเวทีด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว และมีคนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มสดใสเจิดจ้า โดยมีเสียงคำรามของมารนอกพิภพแทรกเข้ามาเป็ระยะ
ความสุขและความเศร้าของมนุษย์ไม่อาจเชื่อมถึงกันได้ มีคนยินดี ย่อมมีคนโศกเศร้าเป็ธรรมดา
เดิมทีซูเก๋อควรจะเป็หนึ่งในคนที่โศกเศร้า และเป็คนที่น่าเวทนาที่สุดด้วยซ้ำ ทว่าการปรากฏตัวของระบบ ได้เปลี่ยนโชคตากรรมของซูเก๋อไปแล้ว
"คนเยอะขนาดนี้ทุกทีเลย..."
หลังจากเดินเข้ามาในลานประลอง จางหลินก็บ่นพึมพำ "ไม่เข้าใจจริง ๆ พวกเด็กน้อยชั้นปีต่ำกว่าปีสี่จะมาเสนอหน้าทำไมกัน พวกเขาก็ไม่ได้ต้องเข้าร่วมการสอบประเมินรอบครึ่งปีเสียหน่อย"
การสอบประเมินรอบครึ่งปีจะเริ่มต้นขึ้นในชั้นปีที่สี่ หากสอบไม่ผ่านติดต่อกันสามครั้งก็จะถูกสำนักไล่ออก
ซูเก๋อปรายตามองจางหลิน "ตอนที่เ้าอยู่ปีหนึ่ง ปีสอง ปีสาม เ้าก็ไม่ได้มามุงดูน้อยกว่าเขาหรอก"
"แค่ก ๆ ..."
จางหลินพลันรู้สึกอับอายขึ้นมาทันที เขากระแอมไอแก้เขินแล้วพยายามแก้ตัว "ข้าไม่เหมือนพวกเขาสักหน่อย ข้ามาเพื่อเตรียมตัวสำหรับการสอบประเมินรอบครึ่งปีในภายภาคหน้า ไม่ได้มาดูเอาสนุกเฉย ๆ "
ไม่รอให้ซูเก๋อเอ่ยปาก จางหลินก็รีบเปลี่ยนหัวข้อคุยอย่างรวดเร็ว "จะว่าไป ซูเก๋อ เ้าเตรียมตัวอย่างไรบ้าง? การสอบประเมินรอบครึ่งปีครั้งนี้ มีความมั่นใจว่าจะผ่านไหม?"
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สายตาที่จางหลินมองไปยังซูเก๋อก็แฝงความกังวลอยู่หลายส่วน เขายังจำได้ดีว่า ซูเก๋อสอบไม่ผ่านติดต่อกันสองครั้งแล้ว หากครั้งนี้ล้มเหลวอีก ซูเก๋อจะต้องถูกสำนักไล่ออก
"น่าจะไม่มีปัญหามั้ง" ซูเก๋อมองดูลานประลองหลายแห่งแล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
หากจางหลินถามคำถามนี้กับเขาเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน เขาอาจจะตอบไม่ได้ แต่ยามนี้เขามีความมั่นใจยิ่งกว่าใครทั้งหมด
ความสงบเยือกเย็นและพลังใจของเขามาจากลูกแก้วหยวนตันสีขาวบริสุทธิ์ภายในจุดตันเถียน และมาจากระบบอันลึกลับนั่น มองไปทั่วสำนักทหารรับจ้างสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย มีสักกี่คนที่ระดับพลังบรรลุถึงขั้นหยวนตันระดับเก้า?
เมื่อได้ยินซูเก๋อกล่าวเช่นนั้น จางหลินก็วางใจลงทันที "เช่นนั้นก็ดีแล้ว"
เขามองซูเก๋อ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดี เขาดีใจแทนซูเก๋อจากใจจริง เขารู้จักซูเก๋อเป็อย่างดี ด้วยนิสัยหนักแน่นมั่นคงของอีกฝ่าย ในเมื่อซูเก๋อบอกว่าไม่มีปัญหา เช่นนั้นก็ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน
ตูม!
บนลานประลองที่อยู่ไกลออกไปพลันมีเสียงะเิดังสนั่นขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ขัดจังหวะการสนทนาระหว่างซูเก๋อกับจางหลิน ในเวลาเดียวกัน ศิษย์รอบข้างต่างก็เดือดพล่านขึ้นมา บรรยากาศที่คึกคักอยู่แล้ว พลันจุดติดขึ้นมาในพริบตา เสียงโห่ร้องดังกึกก้องราวกับคลื่นั์ถาโถมไปทั่วทั้งลานประลอง
เสียงคลื่นกระแทกอันยิ่งใหญ่ทำเอาพื้นดินราวกับสั่นะเื ซูเก๋อและจางหลินแหงนหน้ามองไป เห็นเพียงบนลานประลองที่เป็การสอบประเมินรอบครึ่งปีของชั้นปีที่หก เด็กหนุ่มผมสีเงินคนหนึ่งกำลังค่อย ๆ เก็บหอกยาวเข้าที่
ที่อีกฝั่งของลานประลอง มารนอกพิภพรูปร่างเหมือนเสือส่งเสียงร้องคำรามด้วยความเ็ป บนแผ่นหลังที่ปกคลุมด้วยขนสีดำคล้ำมีาแฉกรรจ์ขนาดใหญ่ซึ่งกำลังค่อย ๆ สมานตัว
"หยวนทงเทียน ผ่านการสอบประเมิน"
อาจารย์ที่รับผิดชอบการสอบประเมินรอบครึ่งปีของชั้นปีที่หก ประกาศผลด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
จางหลินอุทานด้วยความทึ่ง "เก่งกาจยิ่งนัก ถึงขั้นใช้หอกเดียวทำร้ายอสูรพยัคฆ์ทมิฬได้ถึงขนาดนี้ ระดับพลังของหมอนี่ คาดว่าคงสูงกว่าหลิ่วชิงเสียอีกมั้ง? ขั้นหยวนตันระดับสาม? ขั้นหยวนตันระดับสี่? เมื่อเทียบกับพวกอาจารย์แล้ว ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย..." สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา
อสูรพยัคฆ์ทมิฬไม่อาจเทียบกับมารนอกพิภพทั่วไปได้ พลังโดยรวมของมันเพียงพอจะทัดเทียมกับมนุษย์ขั้นหยวนตันระดับหนึ่ง ที่สำคัญกว่านั้น พลังการป้องกันและพละกำลังอันเป็เอกลักษณ์ของมารนอกพิภพ ไม่ได้ด้อยไปกว่ามนุษย์ขั้นหยวนตันระดับหกเลย
"อัจฉริยะหนึ่งในสามตรีศูลแห่งชั้นปีที่หก สมคำเล่าลือจริง ๆ "
ทุกชั้นปีล้วนมีผู้มีพร์ไม่ธรรมดา คนเหล่านี้ได้รับความเอ็นดูเป็พิเศษ เพียงเข้าสำนักมาก็เริ่มฉายแววโดดเด่น ครั้นถึงเวลาสอบประเมินรอบครึ่งปีของชั้นปีที่สี่ ความนิยมก็ยิ่งพุ่งกระฉูด จนกลายเป็ศิษย์ยอดนิยมระดับสูงของสำนักทหารรับจ้างสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย มีผู้คนห้อมล้อมติดตามราวกับดวงดาราโดดเด่น
จีเสี่ยวเสวี่ย... จอมมารน้อยแห่งชั้นปีที่สี่ และสามตรีศูลแห่งชั้นปีที่หกอันได้แก่ หยวนทงเทียน มั่วชิงอู่ และซุนกวน ต่างก็จัดอยู่ในกลุ่มนี้ทั้งสิ้น
ซูเก๋อในอดีตก็เคยเป็หนึ่งในนั้น และได้รับการขนานนามร่วมกับหลิ่วชิงว่าเป็ดาวคู่เอก ทว่ายามที่ระดับพลังของซูเก๋อหยุดนิ่งอยู่กับที่ ฉายาดาวคู่เอกก็ค่อย ๆ กลายเป็เื่ขบขันไป
ขณะนี้ ทุกคนในลานประลองต่างจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มผมสีเงินหยวนทงเทียนที่กำลังค่อย ๆ เดินลงมาจากเวที สายตาอิจฉาและเลื่อมใสบูชามากมายรวมศูนย์อยู่ที่ตัวเขา สำหรับอัจฉริยะ โดยเฉพาะอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาด ผู้คนมักไม่ตระหนี่เสียงปรบมือให้อยู่แล้ว
"เก่งกาจจริงนั่นแหละ" ซูเก๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง
หากปราศจากระบบ ต่อให้เขาฝึกฝนไปตลอดชีวิต ก็ยากที่จะบรรลุถึงระดับเดียวกับหยวนทงเทียนในยามนี้ได้ อย่าได้มองว่าหยวนทงเทียนอายุเพียงสิบแปดสิบเก้าปี ทว่าระดับพลังในยามนี้ของเขา กลับเป็ขอบเขตที่คนส่วนใหญ่ฝึกฝนมาทั้งชีวิตก็ไม่อาจย่างก้าวเข้าไปได้
หากประเมินอย่างเที่ยงธรรม หยวนทงเทียนสมควรแก่คำว่าอัจฉริยะ และคู่ควรกับคำว่าเก่งกาจอย่างแท้จริง
ซูเก๋อเห็นพ้องกับความคิดของจางหลิน แต่ดูเหมือนจะมีบางคนไม่ได้คิดเช่นนั้น
ด้านล่างลานประลองชั้นปีที่หก อีกสองคนในกลุ่มสามตรีศูลอย่างมั่วชิงอู่และซุนกวนต่างจ้องมองหยวนทงเทียนอย่างเรียบเฉย แววตาแฝงไปด้วยความทะนงตน
ด้านล่างลานประลองชั้นปีที่ห้า หลิ่วชิงมีสีหน้าสงบนิ่ง บนใบหน้าที่เรียบเฉยนั้นไม่อาจมองออกถึงอารมณ์ใด ๆ
ส่วนด้านล่างลานประลองชั้นปีที่สี่ จอมมารน้อยจีเสี่ยวเสวี่ยเบ้ปากอย่างเหยียดหยาม
ระหว่างอัจฉริยะด้วยกัน เว้นเสียแต่ว่าจะมีความแข็งแกร่งระดับสยบข่มได้อย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้นก็ยากที่จะยอมสยบให้แก่กัน
การสอบประเมินรอบครึ่งปียังคงดำเนินต่อไป ถัดจากหยวนทงเทียน ศิษย์ชั้นปีที่หกติดต่อกันหลายสิบคนต่างก็มีระดับพลังเพียงขั้นหยวนชี่ บางคนสามารถยื้อต้านทานภายใต้การโจมตีของอสูรพยัคฆ์ทมิฬได้สิบกว่าลมหายใจ บางคนยื้อได้ไม่กี่จิบชา ทว่าต่อให้เป็คนที่ยื้อได้นานที่สุด ก็ต้านทานได้เพียงเกือบหนึ่งถ้วยชาเท่านั้น
จนกระทั่งมั่วชิงอู่ปรากฏตัวอย่างงดงาม ใช้กระบี่เดียวพลิกสยบอสูรพยัคฆ์ทมิฬ ถึงได้ทำให้ความฮึกเหิมของเหล่าศิษย์ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง นางสามารถพิชิตอสูรพยัคฆ์ทมิฬได้อย่างง่ายดาย ผลงานของนางดูผ่อนคลายยิ่งกว่าหยวนทงเทียนเสียอีก
"ขั้นหยวนตันระดับสี่!" จางหลินตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ สายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสบูชา "มั่วชิงอู่นางมีระดับพลังขั้นหยวนตันระดับสี่อย่างแน่นอน!"
ยังไม่ทันที่อารมณ์ของฝูงชนจะสงบลง บนลานประลองชั้นปีที่ห้า พร้อมกับการที่หลิ่วชิงใช้กระบี่เดียวฟันอสูรหมีดำขาดเป็สองท่อน ทุกคนก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที บางคนถึงกับอุทานออกมาอย่างลืมตัว แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
พึงรู้ไว้ว่า แม้ความแข็งแกร่งของอสูรหมีดำจะไม่เท่าอสูรพยัคฆ์ทมิฬ แต่พลังโดยรวมของมันก็ทัดเทียมกับมนุษย์ขั้นหยวนชี่ระดับเจ็ด อีกทั้งพลังการป้องกันยังใกล้เคียงกับมนุษย์ขั้นหยวนตันระดับหนึ่งด้วย
ทว่ายามนี้ หลิ่วชิงกลับใช้กระบี่เดียวผ่าอสูรหมีดำเป็สองซีกเนี่ยนะ?
เขาเป็แค่ศิษย์ชั้นปีที่ห้าเองนะ!
ความแข็งแกร่งระดับนี้ เพียงพอจะทัดเทียมกับหยวนทงเทียนแห่งชั้นปีที่หกได้แล้ว อาจารย์เจิ้งผู้รับผิดชอบการสอบประเมินรอบครึ่งปีของชั้นปีที่ห้า มองหลิ่วชิงด้วยความจนใจ
จำนวนของอสูรหมีดำมีน้อยนิดยิ่งนัก ทั่วทั้งสำนักมีเพียงสามตัว ยามนี้ถูกหลิ่วชิงใช้กระบี่ผ่าตายไปหนึ่งตัว จึงเหลือเพียงสองตัวเท่านั้น เื่นี้ส่งผลกระทบต่อการสอบประเมินรอบครึ่งปีหลังจากนี้ไม่น้อยเลย
อาจารย์เจิ้งส่ายหน้าอย่างหมดทางเลือก แล้วประกาศผลการสอบประเมินของหลิ่วชิงทันที "หลิ่วชิง ผ่านการสอบประเมิน"
หลิ่วชิงที่เดินลงมาจากลานประลอง หันไปมองพวกสามตรีศูลแห่งชั้นปีที่หก สายตาเรียบเฉยคู่นั้นราวกับจะบอกว่า 'ความจริงพวกเ้าก็ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรนักหรอก'
แม้เหล่าอัจฉริยะจะไม่มีการเอ่ยปากพูดคุยกันตลอดกระบวนการ ทว่าสายตาที่ทอดมองกันและกัน กลับแฝงไว้ด้วยการเชือดเฉือนประลองกำลังที่มองไม่เห็น
"เหอะ น่าสนใจดีนี่"
ซุนกวนััได้ถึงการท้าทายที่แฝงอยู่ในสายตาของหลิ่วชิง จึงหลุดหัวเราะออกมา เขายืดเส้นยืดสาย จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปยังบันไดหินของลานประลอง ศิษย์คนหนึ่งที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดหิน พอเห็นซุนกวนเข้า ก็ถอยกลับลงมาอย่างรู้ความ พร้อมมอบเวทีให้แก่ซุนกวน
ในบรรดาซุนกวน มั่วชิงอู่ และหยวนทงเทียนนั้น ซุนกวนสมควรแก่การเป็ผู้นำแห่งสามตรีศูลอย่างแท้จริง ความนิยมของเขาถือเป็อันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขาไปทั่วทั้งสำนัก
เห็นเพียงขณะที่เขาก้าวขึ้นบันไดหิน ก็ค่อย ๆ ชักดาบออกมา ยามที่เขาก้าวข้ามบันไดขั้นสุดท้ายขึ้นไปยืนบนลานประลอง ทั้งร่างกลับแผ่รังสีข่มขวัญอันชวนอึดอัดออกมา ทำเอาผู้คนรู้สึกถึงอันตรายอย่างประหลาด
ทุกคนเห็นเพียงเงาร่างเลือนรางวูบผ่านไป ในวินาทีถัดมา อสูรพยัคฆ์ทมิฬก็กระเด็นลอยออกไปปะทะขอบเวที ร่างกายกระตุกเกร็งไม่หยุด ปากส่งเสียงร้องคำรามอย่างเ็ปรวดร้าว
าแลึกเห็นกระดูกลากยาวั้แ่แผ่นหลังของอสูรพยัคฆ์ทมิฬไปจนถึงส่วนหาง าแเืย้อมแดงฉาน มองเห็นกระดูกที่แตกหักและอวัยวะภายในที่ได้รับความเสียหายอยู่รำไร
ดาบเดียว! เพียงแค่ดาบเดียว อสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ได้รับาเ็สาหัส สูญเสียพลังต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง
ดาบนี้กระทั่งงดงามเจิดจ้ายิ่งกว่ากระบี่นั้นของหลิ่วชิงเสียอีก เพราะสิ่งที่ซุนกวนเผชิญหน้าคืออสูรพยัคฆ์ทมิฬที่มีพลังโดยรวมทัดเทียมกับขั้นหยวนตันระดับหนึ่ง!
ทั่วทั้งลานประลองพลันเงียบสงบลง ทุกคนต่างตกตะลึงลาน เมื่อเทียบกับหยวนทงเทียน มั่วชิงอู่ และหลิ่วชิงก่อนหน้านี้ ซุนกวนดุดันและดุร้ายกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย ยังคงรักษาแสนยานุภาพในการปกครองมาอย่างยาวนานเอาไว้ได้
"ชิ! วางท่าอยู่ได้" เสียงอ่อนวัยเล็กน้อยเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของลานประลอง "อย่างมากก็แค่ขั้นหยวนตันระดับห้า มีอะไรน่าภาคภูมิใจกัน? ให้เวลาข้าอีกสองปี ไม่สิ! ขอเวลาข้าอีกปีเดียว ข้าก็ใช้กระบี่เดียวฟันอสูรพยัคฆ์ทมิฬตายได้แล้ว แม้แต่หลิ่วชิงนั่น ผ่านไปหนึ่งปี ก็ใช่ว่าจะด้อยไปกว่าเ้าเสียหน่อย"
รอยยิ้มของซุนกวนพลันแข็งค้าง ทว่าเมื่อเห็นว่าคนที่เอ่ยปากคือจีเสี่ยวเสวี่ย อารมณ์เดือดดาลที่พร้อมจะะเิก็ถูกกดทับกลับไปทันที
จอมมารน้อยจีเสี่ยวเสวี่ยแห่งชั้นปีที่สี่ นี่คืออัจฉริยะที่มีพร์น่าหวาดกลัวอย่างแท้จริง!
ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี ระดับพลังของนางบรรลุถึงขั้นหยวนตันระดับหนึ่งแล้ว ซุนกวนไม่กังขาเลยแม้แต่น้อยว่า หากให้เวลาแม่หนูน้อยผู้น่ากลัวคนนี้อีกสองปี นางอาจจะบรรลุถึงขั้นหยวนตันระดับเจ็ดได้เลยด้วยซ้ำ
พวกหยวนทงเทียน มั่วชิงอู่ และหลิ่วชิงต่างก็นิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก คนอื่นไม่รู้ว่าพร์ของแม่หนูน้อยคนนี้น่ากลัวเพียงใด แต่พวกเขารู้ดีแก่ใจ ต่อหน้าจอมมารน้อยแห่งชั้นปีที่สี่ผู้นี้ แม้แต่พวกเขาสามตรีศูลและดาวคู่เอก ก็ยังดูหมองซีดด่างพร้อยไปตาม ๆ กัน
หากวัดกันที่พร์เพียงอย่างเดียว ทั่วทั้งสำนักทหารรับจ้างสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย ก็ไม่มีใครเทียบเคียงนางได้เลย
948
